tag:blogger.com,1999:blog-2551507172784537852011-12-25T21:26:21.462-08:00மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.comBlogger801100tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-5952419058440293742011-12-23T06:13:00.000-08:002011-12-23T06:25:20.116-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-1I-rYUcqoDk/TvSOTF8djII/AAAAAAAAC54/eY0XVUPwOXQ/s1600/mask.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 159px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-1I-rYUcqoDk/TvSOTF8djII/AAAAAAAAC54/eY0XVUPwOXQ/s200/mask.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689328687940209794" /></a><div><div>அவளின் நம்பர் வாங்கி மொபைலில் ஸ்டோர் செய்து உறங்கியது தான் தெரியும். காலையில் வராத அந்த குட் மார்னிங் மெசேஜுக்கு டான் என எழுந்து மொபைல் பார்த்தேன்.சினிமா காதல்கள் சினிமா திருமணங்கள் நிஜ வாழ்வில் நடக்காதென உறைத்தது. ஆனால் மீண்டும் மனம் அந்த கனவுகளை காணாமல் போவதில்லை என்று தோன்றியது. சில யாதர்த்த எண்ணங்கள் கனவுகளோடு தான் இருக்கும் போல்.</div><div><br /> முந்தைய இரவில் சேமித்த அந்த 20 டிராப்ட் மெசேஜ்களை அழித்துக்கொண்டே இன்று அவள் அனுப்புகிறாளோ இல்லையோ நான் கண்டிப்பாக அனுப்ப வேண்டுமென முடிவெடுத்தேன்.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>வழக்கமான அந்த பொழுதில் வாழ்க்கையின் அவசியங்களுக்கு அவசரமாக பயணித்து கொண்டிருக்கும் மக்கள் வெள்ளத்திற்கு இடையில் சிக்கி கொண்டிருந்தாலும் நொடிக்கொரு</div><div>தடவை மொபைல் பார்க்க தவறவில்லை. மெசேஜ் அல்லது அழைப்பு வந்தால் என்ன செய்வது வராவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற எண்ணங்கள் மட்டுமே மனதில்</div><div>ஓடி கொண்டிருந்தது .</div><div><br /></div><div>நேற்று தான் அவள் அறிமுகமானாள் .</div><div><br /></div><div>மன்னிக்கவும் .</div><div><br /></div><div>அறிமுகபடுத்தபட்டாள் .</div><div><br /></div><div>பார்த்த உடன் பிடித்து போகும் வசீகரம் நிறைந்திருந்தாள் .</div><div>பள்ளி. கல்லூரி. வேலை. இத்தனை கட்டத்தையும் கடந்து பெற்றோர் பார்க்கும் ஒருவனை பார்க்கும் அளவிற்கு அவள் வந்திருக்கிறாள் என்றால் நம்பமுடியவில்லை.</div><div><br /></div><div>ஒரு வேலை காதல் தோல்வியாய் இருக்குமோ இல்லை பெற்றோர் வற்புறுத்தலால் வந்திருப்பாளோ. எண்ணமெல்லாம் எதிர்வாதம் போட்டுகொண்டிருக்க கண்கள் ஏனோ இவள் தான்</div><div>இனி என காட்டி கொடுத்து கொண்டிருந்தது. அது கவனிக்கபட்டும் கொண்டிருந்தது.</div><div><br /></div><div>பட்டிகாட்டான் பார்த்த மிட்டாய் கடை போலில்லை, கடவுள் பார்த்த பக்தன் போல.</div><div><br /></div><div>இந்த உலகில் இது வரை பூத பூதிரத பூக்களை விட அவள் அழகு.</div><div><br /></div><div>நான் பார்த்த பார்த்திராத பூக்களையெல்லாம் விட அவள் அழகு.</div><div><br /></div><div>நான் பிறந்த புண்ணியம் அவள் பிறந்த அன்றே பூர்த்தியானது.</div><div><br /></div><div>அர்த்தமற்ற வாழ்வை ஒரு நொடி பொழுதில் அர்த்தமாக்கினாள்</div><div><br /></div><div>கண்கள் பார்க்கும் காட்சிகள் அனைத்திலும் நிறைந்திருந்தாள்</div><div><br /></div><div>இனி இவள் தான் என பார்த்த நொடியில் மனதின் அதனை குழப்பங்களுக்கும்</div><div>முடிவு கட்டினாள் .</div><div><br /></div><div><br /></div><div>பேச்சுவார்த்தைகள் நடந்து கொண்டிருந்தது. எனக்கோ ஒரிருவர்த்தை பேசினால் போதும் போல் இருந்தது அவளிடம். இத்தனை வருடம் உபயோகபடுத்தபடாத தைரியம் அனைத்தையும் வரவேற்று பெண்ணிடம் பேச வேண்டும் என்றேன். சலசலப்புகள் அமைதியாகி மீண்டும் சலசலப்புகள் துவங்கியது. சந்தேகத்துடன் அனுமதிக்கப்பட்டேன் .</div><div><br /></div><div>என் கண்கள் அவளை பார்க்க அவள் கண்களோ தொலையாத ஒன்றின் தேடலில் ஈடுபட்டு கொண்டிருந்தன. என் கேள்விகள் அனைத்தும் மீண்டும் எழ, அவளிடம் பதில்கள் எழ சிரமப்பட்டன .</div><div><br /></div><div>"பிடிச்சிருக்கா "</div><div><br /></div><div>"எதா இருந்தாலும் வீட்ல பேசிக்கோங்க "</div><div><br /></div><div>"நான் உன் வீட்டோட வாழ போறதில்ல. நீ சொல்லு "</div><div><br /></div><div>"எனக்கு இப்படியெல்லாம் பேசத்தெரியாது . நீங்க வீட்லயே பேசிக்கோங்க "</div><div><br /></div><div>"வீட்ல வற்புறுத்துறாங்களா ?"</div><div><br /></div><div>"இல்ல "</div><div><br /></div><div>"அப்ப பிடிச்சிருக்கா? "</div><div><br /></div><div>" ......"</div><div><br /></div><div>மனது லேசானது. சூழல் அவளை பேச விடாமல் தடுத்துகொண்டிருப்பது புரிந்தது. மீண்டும் தைரியத்தை வரவழைத்து கெஞ்சி கூத்தாடி நம்பர் பரிமாற்றம் நடந்தது .</div><div>நிச்சயம் அவளிடம் பேச வேண்டும். இவள் தான் இனி என முடிவெடுத்திருந்தாலும் பேசினால் நல்லது என உள்ளுணர்வு அடம்பிடித்து கொண்டிருந்தது.</div><div><br /></div><div>நிகழ்காலம். அவளின் அழைப்பிற்காக காத்திருந்து காத்திருந்து காய்ந்து போனது தான் மிச்சம்.</div><div><br /></div><div>மொபைலில் அத்தனை அவசரமாக மெசேஜ் டைப் செய்யும் விரல்களுக்கு அதை அனுப்ப மட்டும் தைரியமில்லாமல் அன்றைய பொழுதும் அர்த்தமில்லாமலே கழிந்தது. தலையணையும் மொபைலின் நெருக்கமும் கூடிகொண்டே போனது.</div><div><br /></div><div>நாளைய பொழுது நல்லது நடக்கும் என அன்றும் நம்பிகையுடன் உறங்கினேன். கனவுகள் எல்லாம் அவள்.</div><div><br /></div><div>விடிந்தது.</div><div><br /></div><div>அன்றைய விடியல் விசேஷமானது. போன் எஸ்எம்எஸ் ஒலி அடித்தது . குட் மார்னிங். அவளின் மெசேஜ்.</div><div><br /></div><div>அதை பார்க்கும் முன்னே அம்மாவின் அலறல் .</div><div><br /></div><div>"டேய்! எழுந்திருடா. இன்னைக்கு பொண்ணு பாக்கபோணும்ல " .</div></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-595241905844029374?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-11595016672879696882011-10-08T07:08:00.000-07:002011-10-08T07:11:38.208-07:00<div>கனவுகள் இலவசம் </div><div>என் கனவுகளெல்லாம் அவள் வசம்.<br /><br /></div><div>ஒற்றை புன்னகையில் கற்றையாய் </div><div>என் உயிரை அள்ளி சென்றவள். <br /><br /></div><div>நித்தம் நித்தம் என் கற்பனையில் </div><div>கருவாகி பிறப்பவள். <br /><br /></div><div>தஞ்சமாக என் நெஞ்சில் புகுத்திட </div><div>நான் தேடும் பிஞ்சு நெஞ்சவள்.<br /><br /></div><div>என்னில் ஊற்றெடுக்கும் ஒவ்வோர்</div><div>வார்த்தைக்கும் அர்த்தமானவள்.<br /><br /></div><div>அழகுகளை படைக்க பிரம்மன் </div><div>படைத்த அளவுகோல் அவள்.<br /><br /></div><div>திமிரான அழகுகள் ஏராளம் </div><div>இவளோ அழகால் திமிறவைத்தவள். <br /><br /></div><div>வாழ வெறுத்த அனைவருக்கும் </div><div>வாழ்க்கை பிடிக்கவைத்தவள். <br /><br /></div><div>ஒரே பார்வையில் இதயத்தில் </div><div>ரத்த வறட்சியை உண்டுவிப்பவள்.<br /><br /></div><div>அறிவியல் மறந்த பல </div><div>ரசாயன மாற்றங்களை உருவிப்பவள்.<br /><br /><br /></div><div>களவாட நினைக்கும் நேரம் </div><div>களவுகொடுப்பவளுக்கு தெரியாது .</div><div>காதலை தவிர.<br /><br /></div><div>கற்பனைகள் வறண்டு போகாது </div><div>நீ என் கண்முன்னே இருக்கும்வரை.<br /><br /></div><div>என்னவளாகாவிடினும். </div><div><br /></div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-1159501667287969688?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-68082318981290802952011-02-13T04:17:00.000-08:002011-02-13T04:22:35.408-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-8qdLUNg7eAw/TVfM1b08KmI/AAAAAAAACpQ/jNV-w60SErM/s1600/paranoia_by_t0n7n3ls0n-d33u7xo.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 125px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-8qdLUNg7eAw/TVfM1b08KmI/AAAAAAAACpQ/jNV-w60SErM/s200/paranoia_by_t0n7n3ls0n-d33u7xo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5573148282269215330" border="0" /></a>அர்த்தமற்ற இரவின் அர்த்தஜாம நேரத்தில் கன்னத்தில் ஜில்லென்று மோதிய அந்த ஒற்றை காற்று மனதின் தெளிவுகளை நீக்கியது . மீண்டும் அந்த ஒற்றை காற்றிற்காக காத்திருந்து தோற்ற போது தான் அந்த நிகழ்வின் முக்கியத்துவம் உரைக்க ஆரம்பித்தது .<br /><br />மே மாத இரவின் மெல்லிய வியர்வை துளிகள் நெற்றியில் பூத்திருந்த நேரத்தில் அந்த ஒற்றை காற்று இதமாக இருந்ததே தவிர கிலியை உண்டு பண்ணவில்லை. ஆனால் இப்பொது உடலின் இதமான பாகங்கள் எல்லாம் வியர்வையில் குளித்து கொண்டிருந்தன.<br /><br />இத்தனை நாளில் தனிமை வருத்தியதே தவிர பயமுறுத்தவில்லை. இன்றைய இப்போதைய தனிமை அப்படியல்ல. முகம் தெரியாத ஒருவரை கூட நொடிபொழுதில் நண்பனாக ஆக்கிக்கொள்ள துடிக்கும் தனிமை. இல்லை.பயம்.<br /><br />கண்கள் அங்கும் இங்கும் இருளில் இருட்டை துழாவியது .<br /><br />தூரத்தில் கண்ணுக்கு தென்படாத ஐஸ் வண்டியின் மணிசத்தம் கேட்டது. சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் நான்கைந்து நாய்கள் குரைக்கும் சத்தம் கேட்டது. ஆனால் அதுவும் கண்ணுக்கு தென்படவில்லை.<br /><br />இது யாரோ வேண்டுமென்று காட்டும் விளையாட்டோ என்றும் தோன்றியது. ஆனால் இந்த விபரீத விளையாட்டுகளை நிகழ்த்தும் அளவிற்கு இன்னும் நண்பர்கள் சேரவில்லை. எதிரிகளும் தான் .<br /><br />திடீரென்று ஒரு ஆட்டோ வரும் சத்தம் கேட்டது .<br /><br />ஆட்டோவும் கண்ணுக்கு தெரிந்தது. கை நீட்டும் முன் அது நின்றது . போகும் வழியில் இறக்கி விடுவேன் என அவன் கூறியதை மறுக்கும் நிலையில் நான் இல்லாததால் மறுக்காமல் அமர்ந்தேன்.<br /><br />ஆட்டோ இன்னொரு இருட்டு சந்தில் நின்றது. இறங்குமாறு கண்ஜாடை காட்டினான். பணம் கைமாறியது. முகம் பதியவில்லை. இறங்கி எந்த இடம் என யோசித்த வேளையில் ஆட்டோ போனதே தெரியவில்லை. சப்தமும் வந்ததாக தெரியவில்லை.<br /><br />அத்தனை இருளிலும் அவன் இறக்கி விட்ட இடம் என்னவென்று மட்டும் திடீரென புரிந்தது.காரணம் புரியவைத்தது காட்சி அல்ல. வாசனை. நாற்றமேன்றே சொல்லலாம். ஆம். பிணங்களின் நாற்றம். எரிந்து முடிக்கும் நிலையில் இருக்கும் பிணம் போலும். வாசனை குறைந்து கொண்டே வந்தது .<br /><br />இப்போது பயம் இல்லை. ஒரு விதமான சந்தோஷம் இருந்தது. காரணம். நான் இறங்கியது சுடுகாடு. சுடுகாட்டில் சந்தோஷத்திற்கு காரணம். வெட்டியான் நிச்சயம் அங்கு இருக்க வேண்டும். எரிந்து போன உடலில் சாம்பலையும் மிச்சமான எலும்புகளையும் எடுக்க அவன் நிச்சயம் காத்திருக்க வேண்டும்.<br /><br />அந்த காம்பவுண்ட் சுவரை ஒட்டியே ஓடினேன். கதவு திறந்திருந்தது. இங்கு திருட பொக்கிஷமா இருக்கிறது கதவை பூட்டுவதற்கு.<br /><br />எதிர்பார்த்தபடி வெட்டியான் இருந்தான். நல்ல போதையில். அவனருகில் சென்று நின்றேன். அவன் பேசும் நிலையில் இல்லை. போதை தலைக்கேறி சரிந்திருந்தான். உலுக்கி பார்த்தும் பயனில்லை. வெளியில் தனிமையில் செல்ல மனம் ஒத்துழைக்கவில்லை. இவனுடன் இருந்து காலையில் செல்லலாம் என முடிவெடுத்தேன்.<br /><br />மீண்டும் சில்லென கன்னத்தில் ஒரு காற்று அடித்தது. பயம் தொற்ற துவங்கி தோற்றது. அருகில் துணைக்கு இவன் இருப்பதால்.<br /><br />அசந்த நேரத்தில் தூங்கியிருப்பேன் போலும். சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் மீண்டும் கன்னத்தில் ஒரு ஒற்றை காற்று. ஆனால் இப்போது அதில் ஜில் இல்லை. ஆனால் கண் திறந்து பார்க்க தோன்றவில்லை. முடியவில்லை என்றும் சொல்லலாம்.<br /><br />விடிந்தது. காற்று அளவுக்கு மீறி ஜில்லென வீசிக்கொண்டிருந்தது.<br /><br />வெட்டியான் என் சாம்பலையும் எலும்புகளையும் அள்ளி கொண்டிருந்தான்.<br /><br />பயம் காற்றில் இல்லை மனதில் தான். தாமதமாக புரிந்தது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-6808231898129080295?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-15830870154864496742010-10-16T07:42:00.000-07:002010-10-16T07:45:44.267-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TLm6iE-n6wI/AAAAAAAACJk/hTi6DHQHBgg/s1600/blogpic.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 140px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TLm6iE-n6wI/AAAAAAAACJk/hTi6DHQHBgg/s200/blogpic.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5528655112188717826" border="0" /></a><br />தினமும் கடந்து போகும் அந்த சாலையில் அன்று மட்டும் புதிதாக ஒரு பிச்சைகாரர் முளைத்திருந்தார். அங்கிருந்த பிச்சைகாரர்களில் பத்தோடு பதினொன்றாக இருந்தாலும் அவர்களை விட இவர் சற்றே மாறுபட்டிருந்தார். கண்களில் இந்த நிலைக்கு தான் வந்துவிட்டோமே என்ற வருத்தம் நிறைந்து இருந்தது. ஆனாலும் அங்கிருந்த மற்ற பிச்சைகாரர்களின் செயல்களை நேரிடையாக பார்த்ததால் இவரின் மேல் உடனடியாக பரிதாபம் வந்துவிடவில்லை.<br /><br /><br />மற்ற பிச்சைகாரர்களை பற்றி முதலில் பாப்போம். அந்த சாலையில் வழியே நான் அடிக்கடி போவதுண்டு. அப்படி ஒரு நாள் அந்த வழியே போகும் போது தான் முதல் முறை அதை கண்டேன். அருகில் இருந்த ஒரு சந்தில் கஞ்சா புகைத்து கொண்டிருந்தனர் அதில் சிலர். மற்றொரு நாளை காலையில் டாஸ்மாக் திறக்க அங்கு காத்திருந்தனர். பசிக்கு பிச்சை எடுப்பதே தவறென நினைப்பவன் நான். இதில் தன் சுகத்திற்காக பிச்சை எடுக்கும் இந்த இழிவு மனிதர்களை பார்த்த மாத்திரத்தில் முடிவெடுத்தேன் இனி எக்காரணம் கொண்டும் யாருக்கும் பிச்சை போட கூடாதென.<br /><br /><br />அந்த அந்த புதியவரை கண்ட போது அவர் என்னை நோக்கி கை ஏந்தி பிச்சை கேட்டார். ஆயிரம் பேர் அவரை கடந்து சென்று கொண்டிருந்தாலும் அவர் நான் பார்க்கையில் முதல் முறையாய் என்னிடம் தான் கை ஏந்தினார். நான் அவரை பார்த்ததை அவர் நான் உதவ போகிறேன் என்று புரிந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் மற்றவர்களை போல் நானும் முகத்தை மறுபக்கம் பார்த்து கொண்டு கடந்த போது அவர் முகம் சுருங்கியிருக்க வேண்டும்.<br /><br /><br />அன்றைய அலுவலக பொழுது மிக மெதுவாக நகர நினைவெல்லாம் அந்த பிச்சைகாரர் மேல் தான் இருந்தது. வெளியூரில் இருந்து வந்து பணமில்லாமல் பிச்சை எடுக்க துணிந்திருப்பாரோ இல்லை பிள்ளைகள் ஒதுக்கி வைத்து வேறு வழி இல்லாமல் வந்திருப்பாரோ. ச்சே ஒரு ரெண்டு ருபாய் கொடுத்திருக்கலாமோ? இப்படி மனவருத்தம் ஏற்பட்டிருக்காதே. மற்ற பிச்சைகாரர்கள் ஏதோ தொழில் செய்வதை போல அங்கு அமர்ந்திருக்க இவர் மட்டும் உடல் கூசி கூனி அமர்ந்திருந்தது மனதை பிசைந்தது. மற்றவர்களின் குரலில் இருந்த சோகம் முகத்தில் இல்லை. இவரிடமோ முகத்தில் இருந்த சோகம் குரலில் இல்லை.<br /><br />சாயந்திரம் கண்டிப்பாக அவரிடம் ஒரு பத்து ருபாய் குடுக்க வேண்டும். முடிவு எடுத்ததே மனதிற்கு ஆறுதலாக இருந்தது.<br /><br />அந்த ஆறுதல் நாளை வேகமாக ஓடியது. என்றுமில்லாத ஒரு விதமான புதிய மனநிலையில் இருந்தேன். அது வருத்தமா இல்ல சந்தோஷமா என்று சொல்ல தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயமாக உதவிக்காக ஏங்கும் ஒரு பிச்சைகாரனின் தட்டில் விழும் பத்து ரூபாய்க்கு அவன் முகத்தில் தோன்றும் மகிழ்ச்சியில்லை. அதற்கு ஈடான ஒரு உணர்வு கையில் பணமிருக்கும் போது தோன்றது போலும்.<br /><br />அவசரமாக அந்த பிச்சைகாரர்களை கடந்த அந்த பெரியவரை நெருங்கும் போது அவர் உறங்கி கொண்டிருந்தார். நின்று எழுப்பி காசு போட தோன்றவில்லை. அங்கு நடந்து பொய் கொண்டிருக்கும் அனைவரும் நான் அவரை எழுப்பி காசு கொடுப்பதை பார்ப்பார்கள் என தோன்றியது. அந்த பத்து பிச்சைகாரர்களை விட்டு அவருக்கு மட்டும் தேடி பிடித்து பிச்சை போடுவதை மற்ற பிச்சைகாரர்கள் எப்படி எடுத்து கொள்வார்கள். மன குழப்பத்தோடு நிற்காமலே சிந்தித்து கொண்டு வீடு வந்து சேர்ந்தேன். காலையில் கண்டிப்பாக அவருக்கு காசு போட வேண்டும். உறங்கி கொண்டிருந்தாலும் எழுப்பியாவது போட வேண்டும். முடிவெடுத்தேன்.<br /><br />இரவு அன்று மட்டும் கழிவேணா என முரண்டு பிடித்தது. எப்போது உறங்கினேன் என தெரியாது ஆனால் விடிந்த உடன் மறக்க வாய்ப்பில்லாமல் முதலில் தோன்றியது அவருக்கு போட வேண்டிய அந்த பத்து ரூபாய் தான். மெதுவாக சாலையை அடைந்தேன். பத்து ருபாய் தாளை மேல் பையில் எடுத்து வைத்தேன். நிச்சயம் அவர் நான் பத்து ருபாய் கொடுத்தவுடன் வாழ்த்துவார். இன்றைய நாள் ஒரு நல்ல காரியத்துடன் துவங்க போகிறது. மனது பெருமிதப்பட்டது.<br /><br />ஆனால். காணவில்லை. அந்த பெரியவரை காணவில்லை. அவசரமாக பக்கத்தில் இருந்த பிச்சைகாரரை விசாரித்தேன். அவரின் பதில் அத்தனை சப்தத்தையும் மௌனமாகியது அத்தனை கூட்டத்திலும் என்னை தனிமையாக்கியது .<br /><br />"அவரா தம்பி. நேத்து முழுக்க இங்க இருந்தாரு. கெஞ்சி கேட்டாலே பிச்சை கெடைக்க மாட்டேங்குது. அவரு கேக்றதுக்கு யோசிச்சிட்டு இருந்தா எங்க பிச்சை விழும். பசியோடவே படுத்தாரு. நாங்க குடுத்தாலும் வாங்கிக்காம அழுதிட்டே கெடந்தாரு. அப்புறம் ரவைக்கு உசிரு போய்டுச்சு. போலீஸ் வந்து ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு போய்ட்டாங்க. கொஞ்சம் சாப்பிடிருந்தா உசிராவது தங்கியிருக்கும் "<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-1583087015486449674?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-19963597586604072912010-09-05T07:49:00.000-07:002010-10-16T06:52:55.261-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TIOxhw3j9oI/AAAAAAAACI4/YrZ7lVZCiFY/s1600/7906eee1da6c784c9efe78da41e09215.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 160px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TIOxhw3j9oI/AAAAAAAACI4/YrZ7lVZCiFY/s200/7906eee1da6c784c9efe78da41e09215.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513445562443363970" border="0" /></a>"என்னது சாவித்திரியா? "<br /><br />"யெஸ் மிஸ்டர் கணேஷ். அன்னைக்கு உங்க கூட பாத்தேனே அந்த ஆளுங்க கிட்ட விசாரிச்சதுல எல்லா உண்மையும் தெரிய வந்துச்சு "<br /><br />"வாட் நான்சென்ஸ் மிஸ்டர் இளமாறன்"<br /><br />"நடந்தத நான் சொல்றேன். நிர்மலாவ மயக்க நீங்க கொண்டு போன கர்சீப்ல க்ளோரோபார்ம்கு பதிலா விஷத்த கலந்தது, அப்புறம் பிணத்த பாண்டிசேரி கொண்டு போனது எல்லாம் உங்க மனைவி சாவித்திரியோட வேலை "<br /><br />"வாட். என் சாவித்திரியா "<br /><br />"யெஸ். அரெஸ்ட் பண்ணி விசாரிக்க இப்ப இருக்க சாட்சியங்கள் போதுமானதாக இருக்கு ஆனா இன்னும் நிர்மலாவோட பிணத்த கண்டுபிடிக்க முடில. அது இருந்த இடத்துல இருந்து நம்ம அங்க வரதுக்கு கொஞ்சம் முன்னாடி யாரோ தோண்டி எடுத்துட்டு போயிருக்காங்க "<br /><br />சாவித்திரி அதற்கு மேல் பொறுக்க முடியாமல் பொங்கினாள்.<br /><br />"ஏங்க நான் அப்பாவி . இதுக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்ல. நீங்க சொல்ற அடியாட்கள நான் பாத்தது கூட கெடையாது. ஏங்க நீங்க சொல்லுங்க" கணேஷை ஏறிட்டாள் சாவித்திரி. கணேஷ் அவளை நம்புவதாக தெரியவில்லை .<br /><br />இளமாறன் தொடர்ந்தார். "மேடம் உங்களுக்கு எதிரா எல்லா விட்னசும் ஸ்ட்ராங்கா இருக்கு. நீங்க விசாரணைக்கு ஒத்துழைச்சு தான் ஆகணும் "<br /><br />அதற்கு மேல் முரண்டு பிடிக்க சாவித்திரி விரும்பவில்லை. "நான் வரேன் ஆனா என் வக்கீலும் என்னோட வருவார்"<br /><br />வரலாம் என தலையசைத்த இளமாறனை இருவரும் பின் தொடர்ந்து சென்றனர்.<br /><br />கணேஷ் நடந்தவைகளில் இருந்து விலகி சுதாரிக்கும் முன் செல்போன் ஒலித்தது .<br /><br />"மிஸ்டர் கணேஷ் நாங்க அந்த பிணத்த அப்புறபடுத்திட்டோம். மேற்கொண்டு பேச வேண்டியது பேசலாமா"<br /><br />"பிணத்த என்ன பண்ணீங்க? "<br /><br />"ஒரு டுப்ளிகேட் டெத் சர்டிபிகேட் ரெடி பண்ணி ஊருக்கு வெளிய இருக்க ஒரு எலெக்ட்ரிக் சுடுகாட்ல எரிச்சிடோம். கண்டு பிடிக்க வாய்ப்பே இல்ல"<br /><br />"பென்டாஸ்டிக் "<br /><br />"நாங்க இப்ப உங்கள சந்திக்கணுமே "<br /><br />"மேற்கொண்டு என்ன பேசணும்"<br /><br />"உங்களுக்கு தெரியாது. உங்க மனைவி எங்க கிட்ட பேசிருக்காங்க. உங்கள பாலோ பண்ணி உங்களுக்கு எந்த பிரச்சனையும் வராம இருந்தா பத்து லட்சம் தரதா சொன்னாங்க "<br /><br />"வாட் "<br /><br />"ஆமா. நீங்க எதோ பிரச்சனைல மாட்டிருக்கதா அவுங்களுக்கு தோணுச்சு. நாங்க உங்களுக்கு தெரியாம உங்கள பின் தொடர்ந்த போது தான் எல்லாம் தெரிஞ்சது"<br /><br />கணேஷிற்கு தலை சுற்றியது. சாவித்திரி எத்தனை நல்லவளாக இருந்திருக்கிறாள். சாவித்திரியின் நினைவுகள் கணேஷை மேலும் சோகமாக்கி சில மணிகளை உள் வாங்கியது .<br /><br />"ஏங்க! ஏங்க! . " சாவித்திரியின் குரல் கனவுகளில் ரீங்காரமிட்டு கொண்டே நிஜத்திலும் ஒலித்தது.<br /><br />ஆயிரம் மின்மினி பூச்சிகள் ஒருசேர கும்மிரிட்டில் வெளிவந்தது போன்ற பிரகாசம் கலந்த ஆச்சர்யம் கணேஷின் முகத்தில் .<br /><br />"ஏம்மா வந்திட்டியா .. நான் பயந்தே போய்ட்டேன்"<br /><br />"ஒண்ணும் பிரச்சன இல்லைங்க . அந்த அடியாளுங்க யாரோ ஒரு பொண்ணு என் பேர சொல்லி பேசுனதா சொல்லிருகாங்க. இந்த இளமாறன் என்ன விசாரிச்சு கேள்வி கேட்ட உண்மை தெரிஞ்சிடும்னு<br />நினைச்சாரு . நல்ல வேல வக்கீல் ராமநாதன் இருந்தது நால பிரச்சன இல்லாம முடிஞ்சது "<br /><br />"அப்ப அந்த அடியாளுங்க "<br /><br />"இனி அவுங்க என்ன சொன்னாலும் எடுபடாது. பிணம் கெடைக்ற வரைக்கும் அவனுங்க கொலை பண்ணத ஒத்துக்க போறது இல்ல. பிணமும் கிடைக்க போறது இல்ல" சாவித்திரி சிரித்தாள்.<br /><br />"அப்ப வக்கீல் வந்தது, நீ பேய் வந்த மாதிரி கிடந்தது எல்லாம் "<br /><br />"மன்னிக்கணும் கணேஷ் . நடந்தது எல்லாம் உங்க நல்லதுக்கு தான். உங்க செல்போன் உரையாடல்களை நான் ஒட்டுகேட்டேன். நீங்க பெரிய பிரச்சனைல மாட்ட போறத உணர்ந்தேன். அதோட விளைவு தான் அந்த பேய் நாடகமும் சரியான நேரத்துல வக்கீல் வந்ததற்கான காரணமும்"<br /><br />"சத்தியமா எத்தனை ஜென்மம் எடுத்தாலும் நீ தான் என் பொண்டாட்டி" கணேஷ் மனமார்ந்து கூறினான்.<br /><br />எரியூட்டப்பட்ட நிர்மலாவுடன் சேர்த்து இரண்டு உயிர்களுக்கும் கணேஷும் சாவித்திரியும் இரு நிமிடம் மௌன அஞ்சலி செலுத்தினர்.<br /><br />அந்த வீட்டின் ஏதோ ஒரு மூலையில் க்ளோரோபார்ம் பாட்டிலில் விஷமும் , கணேஷின் கல்லூரியின் பல குரல்களில் பேசி வென்ற சான்றிதழ்களும் அமைதியாய் இருந்தன.<br /><br />(முற்றும்)<br /><br />கதையின் முடிவின் குழப்பங்களுக்கு விடை:<br /><br />சாவித்திரியின் பார்வையில்<br />---------------------------------------------------------------<br />கணேஷ் நிர்மலா தொடர்பு மறைமுகமாக கதையில் உள்ளது. சாவித்திரி அதை அறிந்து நிர்மலாவை கணேஷ் மூலமாகவே கொலை செய்து அவரை அவளிடம் இருந்து பிரித்தாள். கணேஷிற்கு தன் மீது மனபூர்வமான நம்பிக்கை வர வேண்டுமென்று அந்த கொலை பழியில் இருந்து அவரை விடுவிக்க முயற்சி எடுத்தாள். அது அவரே உணர்ந்து தன்னிடம் திரும்பி வருமாறு செய்தாள்<br /><br />கணேஷின் பார்வையில்<br />------------------------------------------<br />கணேஷ் தன் அடியாட்களுக்கு பெண் குரலில் பேசி அது சாவித்திரி தான் என்ற சந்தேகத்தை அவர்களுக்கும், பின் போலீசிற்கும் ஏற்பட செய்தார். தான் இதில் இருந்து தப்பிக்க சாவித்திரியை காட்டிகுடுக்க தயங்காத கணேஷ் , சாவித்திரியின் தேர்ந்த திட்டத்தால் தன் திட்டம் தோற்று சாவித்திரியிடம் தஞ்சமடைந்தார்.<br /><br />பி. கு : கதையில் பல விஷயங்களை நேரடியாக சொல்லாமல் விட்டதால் சற்று குழப்பமாகிவிட்டது. மன்னிக்கவும். படிப்பவர்களும் எழுதுபவர்களும் ஒரே மனநிலையில் இருப்பதில்லை என்ற என் தவறை இந்த கதை உணர்த்தியது. அடுத்த கதைகளில் தவறுகளை தவிர்க்க முயல்கிறேன். நன்றி.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-1996359758660407291?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-26530384556246928972010-08-28T03:24:00.000-07:002010-08-28T03:33:37.667-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/THjl8_wIfSI/AAAAAAAACIA/b7tAZqKzPY8/s1600/hypnotize.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 160px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/THjl8_wIfSI/AAAAAAAACIA/b7tAZqKzPY8/s200/hypnotize.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5510406980156030242" border="0" /></a><br />சாவித்திரி ஒரு வித குழப்பத்துடன் காத்திருந்தாள் .<br /><br />ஆனால் அந்த குழப்பத்தில் ஒரு தெளிவு இருந்தது .<br /><br />கணேஷை எதிர்பார்த்து காத்துக்கொண்டே இருந்தாள். அவளின் எதிர்பார்ப்பை வீணாக்காமல் கணேஷ் வந்து சேர்ந்தார்.<br /><br />"என்னங்க ரொம்ப சோர்வா இருக்கீங்க. எதாவது பிரச்சனையா? "<br /><br />"இல்ல அந்த சரக்கு கொண்டு போன லாரி சம்பந்தமா தான் பேசிட்டு இருந்தேன் "<br /><br />"ஆமா மறந்துட்டேன். அந்த பிரச்சனை எல்லாம் சுமுகமா முடிஞ்சுதா ? "<br /><br />"அது எல்லாம் ஓவர். ஆமா அந்த தலைசுத்தி கண் மணி உருட்டி மறுபடி கனவு எதாவது வந்துச்சா "<br /><br />"இல்லங்க. அதுக்கப்புறம் எதுவும் வரல"<br /><br />"நல்லது. சரி நீ சாப்பிட எதாவது எடுத்து வைம்மா "<br /><br />"நீங்க டைனிங் டேபிளுக்கு வாங்க. நான் எல்லாத்தையும் எடுத்து ரெடியா தான் வச்சுருக்கேன்"<br /><br />கணேஷ் முகம் கழுவி டைனிங் டேபிள் வந்தபோது உணவுடன் சொத்து பத்திரங்கள் அவரை வரவேற்றன .<br /><br />"சாவித்திரி.. இது என்ன பத்திரம் எல்லாம் இங்க இருக்கு "<br /><br />"என்னங்க மறந்துட்டீங்களா.. நீங்க தான இத எல்லாம் எடுத்து வைக்க சொன்னீங்க நான் எதுக்குனு கேட்டாலும்<br />நீங்க சரியா பதில் சொல்லல"<br /><br />"வாட். நான் ரெடி பண்ண சொன்னேனா? "<br /><br />"ஆமாங்க. வக்கீல் ராமநாதன கூட வர சொன்னீங்களே "<br /><br />"என்னம்மா குழப்புற "<br /><br />குழம்பிய நிலையில் ராமநாதனை தொடர்பு கொண்ட போது அங்கு தான் வந்து கொண்டிருப்பதாக கூறி துண்டித்தார். துண்டித்து கணேஷின் நிலையை மேலும் குழப்பமாக்கினார்.<br /><br />கணேஷுக்கு இது துளி கூட விளங்கவில்லை. சொத்து சம்பந்தமாக கடந்த இரண்டு நாட்களில் பேசியதாக நினைவில்லை. ஆனால் அன்று காலை அலுவலகத்தின் ரகசிய அறையில் நடந்தது மட்டும் உண்மை என புரிந்தது . அவர்களை மீண்டும் சந்தித்தால் பல கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்கும் என்று தெரிந்தது.<br /><br />"மிஸ்டர் கணேஷ் நிர்மலா செத்தது உங்க விஷத்துனால தான்னு எங்களுக்கு தெரியும் "<br /><br />"சத்தியமா நான் க்ளோரோபார்ம் தான் குடுத்தேன். அவ அதுல சாக சான்ஸ் இல்ல"<br /><br />"நீங்க யூஸ் பண்ணது க்ளோரோபார்ம் பாட்டில் தான். ஆனா அதுக்குள்ள இருந்தது க்ளோரோபார்ம்னு உங்களுக்கு நிச்சயமா தெரியுமா"<br /><br />"அது .. வந்து.. "<br /><br />"மிஸ்டர் கணேஷ் நீங்க ஒண்ணு புரிஞ்சுகோங்க. நீங்க எங்கள கண்டு பயப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்ல. உண்மையா சொல்ல போனா உங்கள பெரிய ஆபத்துல இருந்து காப்பாத்த தான் இங்க வந்தோம்"<br /><br />"என்ன ஆபத்து . அப்புறம் என்னை காப்பாத்துறதுல உங்களுக்கு என்ன லாபம்"<br /><br />"லாபம் இருக்கு, ஆனா அது என்ன. நாங்க யாருன்னு கேக்காதீங்க. இந்த நேரத்துல அத நீங்க தெரிஞ்சுகறது உங்களுக்கும் நல்லது இல்ல எங்களுக்கும் நல்லது இல்ல"<br /><br />"சரி. எனக்கு தெரிஞ்சதெல்லாம் இது தான். நிர்மலாவ மிரட்டி இன்னும் எங்களுக்கு எதிரா எதாவது ஆதாரம் இருந்தா வாங்க தான் வர சொன்னேன் . ஆனா விஷயம் கை மீறி போய்டுச்சு "<br /><br />"இல்ல கணேஷ்.. கை மீறி போல. கை மீறி போக வைக்கப்பட்டிருக்கு. உங்களுக்கு எதிரா ஒரு கூட்டம் செயல்பட்டுட்டு இருக்கு. அத பத்தி நாங்க விலாவரியா அப்புறம் சொல்றேன். நீங்க ஒடனே வீட்டுக்கு போங்க"<br /><br />"ஏன் .. எதுக்கு . அப்ப இந்த பிணம் "<br /><br />"அத நாங்க பாத்துக்றோம். உங்கள காப்பாத்த பாண்டிச்சேரில இருந்து இத கொண்டு வந்தோம் , இங்க இருந்து அப்புறபடுத்துறதா கஷ்டம். நீங்க உடனே வீட்டுக்கு போங்க. அங்க நடக்க போற விஷயங்கள் உங்களுக்கு கொஞ்சம் தெளிவ ஏற்படுத்தும் "<br /><br />அவர்கள் கூறியது கணேஷ் மனதில் ஓடி கொண்டிருந்தது. அந்த காலிங் பெல் ஓசை அந்நினைவை கலைக்கும் வரை.<br /><br />"என்னங்க வக்கீல் வந்துட்டாரு போல"<br /><br />"சரி இரு நான் போய் பாக்றேன் "<br /><br />கதவை திறந்த கணேஷ் இளமாறனை கண்டு திகைத்தார் .<br /><br />"இது யாரு? அதோ கேட் பக்கத்துல வக்கீல் வந்துட்டார் பாருங்க" இளமாறனை கண்டு திகைத்த சாவித்திரி வக்கீல் ராமநாதனை கண்டதும் சாந்தமடைந்தாள் .<br /><br />"ஹலோ.. மிஸ்டர் கணேஷ். எப்படி இருக்கீங்க.. போலீஸ் இங்க என்ன பண்றாங்க" இரு கேள்விகளை கேட்டு கணேஷை பார்த்த ராமநாதனை சாவித்திரி வரவேற்று உள்ளே கொண்டு போனாள் .<br /><br />கணேஷ் ஏற்கனவே இருந்த குழப்பத்தில் ராமநாதன் சாவித்திரியிடம் ஒரு வித அன்னியோன்யம் இருப்பதை கவனிக்கவில்லை.<br /><br />இளமாறன் நடந்தவைகளை உள்வாங்கி கொண்டு தன் கம்பீர குரலில் வந்த வேலையை பார்க்க துவங்கினார்.<br /><br />"யு ஆர் அண்டர் அரெஸ்ட்" கர்ஜித்தார்.<br /><br />"சார்.. நான் என்ன பண்ணேன்" கணேஷ் முகத்தில் அப்பாவித்தனத்தை காட்டிகொண்டிருந்தார் .<br /><br />"உங்கள இல்ல மிஸ்டர் கணேஷ். அவங்கள " இளமாறனனின் பார்வை கணேஷை கடந்து சென்றது.<br /><br />(திகில் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-2653038455624692897?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-62330573915815546572010-08-21T01:14:00.000-07:002010-08-21T01:51:09.230-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TG-SoZUtMcI/AAAAAAAACH4/Xjx3aqqpWG8/s1600/policebrutality01.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 138px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TG-SoZUtMcI/AAAAAAAACH4/Xjx3aqqpWG8/s200/policebrutality01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507782091987562946" border="0" /></a><br />கணேஷை வரவேற்க அந்த ரகசிய அறைக்குள் பிணத்துடன் காத்திருந்தனர் அந்த நான்கு கண்களுக்கு சொந்தகாரர்கள்.<br /><br />"என்ன மிஸ்டர் கணேஷ் எங்கள இங்க எதிர்பார்கலல?"<br /><br />"நீங்க..நீங்க... யாரு? நான் இதுக்கு முன்னாடி பாத்ததே இல்லையே "<br /><br />"பயப்படாதீங்க கணேஷ். நாங்க உங்களுக்கு வேண்டியவங்க தான்"<br /><br />"வேண்டியவங்களா? "<br /><br />"பின்ன. போலீஸ் கிட்ட நீங்க கொலை செஞ்ச நிர்மலாவோட பிணம் சிக்காம இருக்க நாங்க தோண்டி எடுத்துட்டு வந்து உங்கள காப்பாத்துணோமே. அப்ப நாங்க உங்களுக்கு வேண்டியவங்க தான? "<br /><br />"நிர்மலாவ நான் கொலை பண்ணேனா?"<br /><br />"போதும் மிஸ்டர் கணேஷ். நிர்மலாவ மயக்குறதுக்கு யூஸ் பண்ண க்ளோரோபார்ம்ல விஷம் கலந்து அவள நீங்க கொலை பண்ணது எங்களுக்கு தெரியும்"<br /><br />"வாட் நான்சென்ஸ்"<br /><br />"நீங்க அந்த பழிய உங்க ஆட்கள் மேல போட முயற்சி செஞ்சது கூட எங்களுக்கு தெரியும் "<br /><br />"நீங்க நல்லா கற்பனை பண்றீங்கன்னு நினைக்றேன். உங்களுக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம். உங்களுக்கு இப்ப என்ன வேணும் "<br /><br />"மிஸ்டர் கணேஷ் எங்களுக்கு என்ன வேணும்னு நாங்க அப்புறம் சொல்றோம். ஆனா நீங்க தப்பு செய்யலன்னு மட்டும் சொல்லாதீங்க. நிர்மலா பிணத்த போலீஸ் பிடிச்சு போஸ்ட் மார்டம் செஞ்சா எல்லாம் தெரிஞ்சிடும்"<br /><br />"தாராளமா செய்ங்க. நிர்மலா மூச்சு திணறி செத்தானு தான் வரும் "<br /><br />"கணேஷ், உங்களுக்கு இன்னும் பல விஷயங்கள் புரியலன்னு நினைக்றேன்"<br /><br />---------------------------<br /><br />பாண்டிச்சேரி .<br /><br />"சார், அவங்கள அப்பவே பிடிச்சிருக்கலாமே ஏன் விட்டுட்டு இப்ப அந்த பசங்கள பிடிக்க போறோம் "<br /><br />"எல்லாம் ஒரு காரணமா தான் கண்ணையன். அங்கேயே அவங்கள பிடிச்சிருந்தா நமக்கு அவங்க அங்க வந்ததுக்கான உண்மையான கரணம் தெரியாம போயிருக்கும்" இளமாறன் பதிலில் ஒரு திட்டம் உருவாகியிருந்தது தெரிந்தது.<br /><br />"அப்ப அவங்க வந்தது அவங்க சொன்ன காரணத்துக்காக இல்லையா? "<br /><br />"நிச்சயமா இல்ல. அந்த டெலிபோன்ல வந்த தகவல் படி எதோ புதைக்க தான் தோண்டிருக்காங்க. ஆனா இவுங்க சொன்ன சுண்டக்கஞ்சி கதை நம்பும்படியா இல்லை"<br /><br />"அப்ப அவரோட ஆட்கள புடிச்சு உண்மைய விசாரிச்சிடலாமா? "<br /><br />"அது ரொம்ப ஈஸி இல்ல. இத லத்தியால செய்றத விட புத்தியால செஞ்சா தான் உண்மை தெரியும் "<br /><br />"சார்! சார்!. அவனுங்க வண்டி அங்க நிக்குது பாருங்க"<br /><br />"கண்ணையன், நீங்க போய் அவனுங்கள கூட்டிட்டு வாங்க. நான் இங்க நிக்றேன் "<br /><br />"சரி சார்"<br /><br />அந்த கும்பல் போலிசை சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. சாமர்த்தியமாக ஒரு பெரும் சிக்கலில் இருந்து நழுவியதாக நினைத்து கொண்டிருந்தார்கள். அந்த நினைப்பில் மூழ்கி இருந்தவர்களை கண்ணையனின் குரல் சற்றே பயமுறுத்தியது.<br /><br />"டேய் . எல்லாரும் வெளிய வாங்க. சப்-இன்ஸ்பெக்டர் சார் கூப்டுறாரு"<br /><br />"ஏன்? எதுக்கு? .. நாங்க என்ன செஞ்சோம்"<br /><br />"பதில் சொன்னா தான் வருவீங்களா. வாங்கடா" கண்ணையனின் உருட்டலில் சப்தம் மொத்தமாக அடங்கியது.<br /><br />"சார், எதுக்கு சார் எங்கள கூப்டீங்க" கும்பலின் தலைவன் பாண்டி தான் முதலில் பேசினான்.<br /><br />"எதுக்கா.. தெரியாத மாதிரி கேக்றீங்க. ஒரு பொண்ண புதைச்சிட்டு அப்புறம் ஏதும் தெரியாத மாதிரி என் கிட்டே கதை சொல்லிட்டு போனீங்க" இளமாறன் போட்டு வாங்க முயன்றார்.<br /><br />"என்ன சார் சொல்றீங்க. நாங்க புதைச்சோமா? . நீங்க அங்க தான் செக் பண்ணீங்களே சார். பிணம் ஏதும் கிடைக்கலையே "<br /><br />"சமாளிக்கிறதா நெனச்சுட்டு பொய் சொல்லிட்டே போகாத. மாட்னா அப்புறம் வெளிய வர முடியாத அளவுக்கு ஆய்டும்"<br /><br />"சார் சும்மா மிரட்டாதீங்க. நீங்க என்ன கேட்டாலும் இது தான் என் பதில்"<br /><br />"நிச்சயமா?"<br /><br />"நிச்சயமா சார்"<br /><br />"எங்க ஆளுங்க கணேஷ பிணத்தோட புடிச்சிருகாங்கனு சொன்னா கூடவா "<br /><br />இளமாறனின் சற்றும் எதிர்பாராத அந்த பதிலில் அனைவருமே திகைத்தனர்.<br /><br />கண்ணையன் ஆச்சர்யத்தில். மற்றவர்கள் அதிர்ச்சியில்.<br /><br />அடுத்து வரும் வார்த்தைகள் தங்கள் வாழ்கையையே தீர்மானிக்கும் என பாண்டிக்கு புரிந்தது.<br /><br />(திகில் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-6233057391581554657?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-40290960239782313692010-08-14T01:00:00.000-07:002010-08-14T01:12:35.149-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TGZP5H4obCI/AAAAAAAACHg/CqfYwtP__5c/s1600/huge.3.18789.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TGZP5H4obCI/AAAAAAAACHg/CqfYwtP__5c/s200/huge.3.18789.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5505175437294726178" border="0" /></a><br />கணேஷின் கார் வீட்டை சென்றடைந்த நேரம் நிர்மலாவின் பிணம் அவர் அலுவலகத்தில் இறக்கப்பட்டு கொண்டிருந்தது.<br /><br />சாவித்திரி சலனமில்லாமல் உறங்கிகொண்டிருந்தாள் .<br /><br />கணேஷுக்கு இரவு விடியாமல் நீண்டு கொண்டே போவது போன்ற உணர்வு ஏற்படிருந்தது. யோசித்து கொண்டே உறங்கிபோனார்.<br /><br />காலையில் சாவித்திரி குளித்து முடித்து காபியுடன் வந்து அவரை எழுப்புகையில் இரவு நடந்தது எல்லாம் மனதிற்குள் தோன்றவில்லை.<br /><br />சாவித்திரியின் கண்கள் ஆனால் ஏதோ பதிலை எதிர்பார்த்து கொண்டிருந்தது கணேஷிற்கு புரிந்தது .<br /><br />"போலீஸ்கு காசு குடுத்து லாரிய ரிலீஸ் பண்ணிடேம்மா "<br /><br />சாவித்திரி திருப்தி அடையவில்லை. "அத பத்தி சொல்ல வரலங்க. நேத்து நீங்க போனப்புறம் மறுபடியும் அந்த பொண்ணு பத்தின கனவு வந்துச்சு "<br /><br />காபி எழுப்பி விடாத உணர்வுகளை சாவித்திரி எழுப்பிவிட்டாள்.<br /><br />"கனவுல என்னமா வந்துச்சு. அந்த பொண்ணு பிணத்த தோண்டி எடுத்தாச்சா "<br /><br />"அது தான் நான் முன்னாடியே சொன்னேனே. போலீஸ் பிணத்த தோண்டி எடுத்துட்டாங்க"<br /><br />"போலீசா?" கணேஷ் இரவு நடந்ததை நினைத்து பார்த்து குழம்பினார்.<br /><br />"ஆமாங்க போலீஸ் தான் . இப்ப பிணத்த எதோ ஒரு பாக்டரிக்கு கொண்டு போனாங்க"<br /><br />"பாக்டரியா? பேரு எதாவது தெரிஞ்சுதா? "<br /><br />"இல்லங்க. பாத்தா நம்ம பாக்டரி மாதிரி தெரிஞ்சுது "<br /><br />"என்னது நம்ம பாக்டரியா ?"<br /><br />"இல்லங்க .. இருக்காது .. எனக்கு தான் நம்ம பாக்டரி நல்லா தெரியுமே.. பாக்க அப்படி இருந்துச்சு ஆனா அந்த இடம் நான் இது வரைக்கும் பாத்ததே இல்ல "<br /><br /><br />"சரி சரி. விடு. நமக்கென்ன. நம்ம கவலைப்பட வேண்டிய விஷயமா என்ன" கணேஷின் பதிலில் கவலை இருந்தது.<br /><br />"ஆமாங்க. நீங்க சொல்றதும் சரி தான்" சாவித்திரி ஒரு வினோத புன்னகையுடன் விஷயத்தை முடித்தாள்.<br /><br />கணேஷின் பாக்டரியின் எல்லா இடத்தையும் சாவித்திரிக்கு காட்டியதில்லை. ரகசியமான அந்த ஒரு பகுதியை சாதரணமாய் யாரும் கவனித்திட முடியாது. சாவித்திரியும் கவனித்ததில்லை அவரிடம் அதை பற்றி கேட்டதும் இல்லை. ஆனால் அவள் கனவில் பார்த்ததாக கூறியது அந்த ரகசிய பகுதியை போல இருந்தது. அவசரமாக அங்கு கிளம்பினார்.<br /><br />சாவித்திரி அவரை தடுக்கவில்லை. அந்த வினோத புன்னகையும் அவளை விட்டு விலகியிருக்க வில்லை. கணேஷ் சென்று வெகு நேரம் ஆகியும் புன்னகை மாறவில்லை.<br /><br /><br /><br />கணேஷ் அலுவலகத்துக்கு சென்று அருகில் இருக்கும் பாக்டரிகுள் நுழைந்தார் . நேராக அந்த ரகசிய அறைக்குள் சென்றார். அறை என்பதை விட அது பரந்து கிடக்கும் பூமி என்றே சொல்லலாம். எப்படியும் நான்கு அல்லது ஐந்து கிரௌண்ட் பரப்பு இருக்கும். மண்தரை. ஆங்காங்கே மண் குவியல்கள் . வெளியில் இருந்து பார்த்தால் வெறும் சுவர் போல தான் தெரியும் ஆனால் அந்த சுவருக்கு அந்த பக்கம் செல்ல படிகட்டுடன் கூடிய ஒரு ரகசிய வழி இருபது கணேஷுக்கு மட்டும் தான் தெரியும். அல்லது அவருக்கு மட்டும் தான் தெரியும் என்பது கணேஷின் அனுமானம் .<br /><br />கணேஷ் படியில் அந்த அறைக்கு செல்ல ஆயத்தமானார்.<br /><br />அங்கு காத்திருக்கும் பயங்கரங்களை அறியாமல்.<br /><br />(திகில் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-4029096023978231369?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-64412311328978589442010-08-01T00:26:00.001-07:002010-08-01T00:30:56.708-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TFUioH3OjoI/AAAAAAAACG0/lmU-5sbJhvE/s1600/fear-eye.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 134px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TFUioH3OjoI/AAAAAAAACG0/lmU-5sbJhvE/s200/fear-eye.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500340592603729538" border="0" /></a><br />கணேஷின் மனதின் ஓட்டத்திற்கு காரும் ஈடு கொடுத்ததால் முதலில் அந்த இடத்திற்கு சென்றார். அவர் சென்ற ஐந்தாவது நிமிடம் அவரது ஆட்களும் வந்தனர்.<br /><br />நேரம். பன்னிரெண்டே முக்கால் .<br /><br />அவருக்கு முன்னர் அங்கு வந்து சென்ற நான்கு கண்களையும் அங்கு வரப்போகும் போலீஸ் பற்றியும் கணேஷ் அறிந்திருக்கவில்லை.<br /><br />"டேய் வாங்க தோண்ட ஆரம்பிப்போம். என் பொண்டாட்டி கணக்கு படி போலீஸ் வர இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல இருக்கு"<br /><br />"என்ன பாஸ் சொல்றீங்க. போலீஸ் வராங்களா. எங்களுக்கு ஒண்ணுமே புரில"<br /><br />"அதெல்லாம் அப்புறம் சொல்றேன். முதல்ல தோண்டுவோம் வா"<br /><br />அனைவரும் தோண்டுவதற்கு ஆயத்தமானார்கள்.<br /><br />பாதி தோண்டி முடித்த நிலையில் அந்த பெண்ணின் பிணம் இருப்பதற்கான அறிகுறி ஏதும் இல்லை.<br /><br />"டேய்.. இடம் கரெக்ட் தான? "<br /><br />"நிச்சயமா இதே இடம் தான் பாஸ். ஆனா அதுக்குள்ள பொணம் எங்க போயிருக்கும்னு தான் புரில"<br /><br />"பிரச்சனை பெருசா ஆய்ட்டே இருக்கு டா "<br /><br />"பாஸ் . பாஸ் . போலீஸ் வண்டி வருது" நொடியில் அனைவரையும் கிலி ஆட்கொண்டது.<br /><br />கணேஷ் உறைந்திருந்தார்.<br /><br />"இந்த நேரத்துல ..இங்க எல்லாரும் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க" இளமாறன் மிரட்டலில் அனைவரும் அதிர்ந்தனர்.<br /><br />"அது வந்து சார். வண்டி ரிப்பேர் ஆய்டுச்சு அதான் நிறுத்தி பாத்துட்டு இருக்கோம்" கணேஷ் சமாளிக்க முற்பட்டார்.<br /><br />"அங்க என்ன பள்ளம் நோண்டுன மாதிரி இருக்கு" இளமாறன் தொடர்ந்தார்.<br /><br />"அது ..... அது...." கணேஷ் திணறினார்.<br /><br />"கான்ஸ்டபல் நீங்க அங்க போய் செக் பண்ணி பாருங்க"<br /><br />"சார் என் பேரு கணேஷ். நான் மெட்ராஸ்ல பெரிய பிசினஸ் மேன். நீங்க என்ன சந்தேகபடுறது நல்லா இல்ல. நாங்க எல்லாரும் கடலூர் போயிடு இருக்கோம். நடுவுல இந்த பசங்க இங்க சுண்டக்கஞ்சி புதைச்சு வச்சிருகாங்கனு ஆசைப்பட்டு தேடிட்டு இருந்தாங்க அதான் பள்ளம்"<br /><br />"அப்படியா சரி எல்லாரும் ஸ்டேஷன் வாங்க. அங்க பேசலாம்"<br /><br />தூரத்தில் கான்ஸ்டபல் குரல் கேட்டது.<br /><br />"என்ன கண்ணையன் எதாவது கெடச்சுதா "<br /><br />"பள்ளத்துல ஏதும் இல்ல சார். ஆனா ஒரு பேப்பர் கேட்குது. லெட்டர் மாதிரி இருக்கு. இருட்டுல என்ன எழுதிருக்குனு தெரில"<br /><br />"சரி இங்க கொண்டு வாங்க கார் லைட் வெளிச்சத்துல படிப்போம்"<br /><br />கணேஷுக்கு அந்த வேளையிலும் வியர்த்து வழிந்து கொண்டிருந்தது. அவரது ஆட்களுகோ என்ன நடக்கிறது என்று விளங்கவில்லை. ஆனால் கணேஷ் இருக்கும் வரை பிரச்சனை இல்லை என மட்டும் நம்பினார்.<br /><br />இளமாறன் லெட்டரை வாங்கி காரின் முன் நின்று படிக்கச் தொடங்கினார். கணேஷின் இதயத்துடிப்பு நொடிக்கு மூன்று முறை அடித்துகொண்டிருந்தது.<br /><br />இளமாறன் கையில் கடிதம். சாவித்திரி சொன்னது போலவே.<br /><br />"கண்ணையன் கார் ஹெட் லைட்ட ஆன் பண்ணுங்க "<br /><br />கண்ணையன் உடனே ஆன் செய்ய இளமாறன் கடிதத்தை படிக்க தொடங்கினார்.<br /><br />"அன்புள்ள காதலி ப்ரீத்திக்கு ... இது எதோ லவ் லெட்டர் மாதிரி இருக்கு".<br /><br />கணேஷ் நீண்ட நேரம் கழித்து சுவாசிக்க தொடங்கியிருந்தார்.<br /><br />திடீரென அவர் பார்வை இளமாறனின் கையை கவனித்தது. இளமாறன் கையில் கடிகாரம் இல்லை.<br /><br />அவர் எண்ணத்தை கேட்டது போலவே கான்ஸ்டபல் கண்ணையன் கேட்டார்.<br /><br />"சார் கைல வாட்ச் இருந்ததே காணும் "<br /><br />"நான் தான் ஜீப்லையே கழட்டி வச்சுட்டு வந்தேன். சரி வெறும் லவ் லெட்டர் தான். காத்துல பறந்து வந்திருக்கு. Mr.கணேஷ் உங்க கார்டு குடுத்துட்டு போங்க. நான் வேற எதாவது தேவைன கால் பண்றேன்"<br /><br />கணேஷ் கார்டை குடுத்து அவரிடம் விட்டு விடைபெற்றார். தற்காலிகமாக.<br /><br />"டேய் நீங்க பாண்டிச்சேரிலயே இருங்க. மேற்கொண்டு என்ன பண்ணனும்னு நான் சொல்றேன். நான் உடனே வீட்டுக்கு போகணும் இல்லனா என் பொண்டாட்டிக்கு சந்தேகம் வந்துரும்"<br /><br />"சரி பாஸ்"<br /><br />கார் சென்னைக்கு விரைந்தது.<br /><br />பிணம் எங்கே போனது. சாவித்திரி சொன்னது போல லெட்டர் இருந்தது ஆனால் இன்ஸ்பெக்டர் கையில் கடிகாரம் இல்லையே. லெட்டரும் எதோ லவ் லெட்டராக போய் விட்டது. இரண்டு மணிக்கு வர வேண்டிய போலீஸ் ஒரு மணிக்கே ஏன் வந்தது. போலீஸ் ஸ்டேஷன் வர வேண்டும் என முதலில் சொன்ன இளமாறன் பின்னர் விட்டது ஏன். அனைத்தும் புதிராகவே இருந்தது <br /><br />கணேஷ் யோசித்து கொண்டிருந்த நேரம் இன்னொரு காரில் அந்த நான்கு கண்களின் சொந்தகாரர்கள் பயணித்து கொண்டிருந்தனர்.<br /><br />இருவரும் போலீஸ் உடையில். கையில் டைட்டன் கடிகாரம் நேரத்தை ஒட்டி கொண்டிருந்தது. பையில் ஒரு கடிதம். வண்டியில் நிர்மலாவின் உடல்.<br /><br />(திகில் தொடரும்)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-6441231132897858944?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-27843705963058884382010-07-25T03:05:00.000-07:002010-07-25T06:24:09.545-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TEwQnPt_mdI/AAAAAAAACGs/iUTd0M-Vrp0/s1600/10400.gif"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 146px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TEwQnPt_mdI/AAAAAAAACGs/iUTd0M-Vrp0/s200/10400.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497787511532919250" border="0" /></a><br />கணேஷ் அந்த நிலையில் இருந்து வெளிவர சற்று நேரம் ஆனது. நடந்ததை மனதிற்குள் எத்தனை முறை ஒட்டி பார்த்தாலும் குழப்பங்கள் மட்டுமே விடையாய் கிடைத்தது.<br /><br />நேரம் பத்தை தொட்டு கொண்டிருந்தது.<br /><br />அறையில் சாவித்திரி அமைதியாக ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள்.<br /><br />ஜன்னல்களில் புகுந்து மெல்லிய காற்று அறையை நிரப்பி கொண்டிருந்தது. நிசப்தமான இரவில் அந்த காற்றும் ஒரு வித கிலியை உண்டு பண்ணி கொண்டிருந்தது.<br /><br />அமைதியான வேளையில் திடீரென்று நாய்கள் குரைக்க<span></span> துவங்கின. சாவித்திரி லேசாக அசைய துவங்கிய நேரம் கணேஷ் சட்டென சென்று ஜன்னல்களை அடைத்தார்.<br /><br />வாசலுக்கு சென்று என்னவென பார்க்க வெளியே வந்த நிமிடம் நாய்களின் சப்ப்தங்கள் இல்லை. தெருவில் எட்டி பார்த்தல் அங்கு நாய்கள் இல்லை.<br /><br />அமானுஷ்யத்தை கணேஷ் நம்பியதில்லை. ஆனால் அதன் வாதங்கள் கடந்த நான்கு மணி நேரமாக நடக்கும் நிகழ்வுகளை நினைவூட்டிக்கொண்டிருந்தன.<br /><br />வழக்கத்திற்கு மாறாக தெரு மயான அமைதி பூண்டிருந்தது. கணேஷ் உள்ளே திரும்பி கதவை தாழிட்ட நேரம் தெருவில் ஆட்டோ ஒன்று அத்தனை அமைதியையும் குலைத்து கொண்டு சீறிசென்றது.<br /><br />கணேஷிற்கு அனைத்தும் விசித்திரமாய் பட்டது. யோசித்து கொண்டிருந்த வேளையில் சாவித்திரியின் அறையில் அலறல். விருட்டென ஓடிய கணேஷ் சாவித்திரியின் கோலத்தை பார்த்து நிலைகுலைந்து போனார்.<br /><br />கட்டிலின் மேல் தலைவிரி கோலமாய் ஏதோ மந்திரத்தை உச்சரித்து கொண்டிருந்தாள் அவள்.<br /><br />கண்களில் கோபம் தாண்டவமாடியது. கண் மணிகள் மீண்டும் இடது வலது என கடிகார பெண்டுலம் போல ஆடிகொண்டிருந்தன.<br /><br />ஜன்னலின் வழியே காற்று நுழைந்து அந்த அறையை இடைவெளி இல்லாமல் மீண்டும் நிரப்பிகொண்டிருந்தது.<br /><br />சாவித்திரியின் சப்தம் குறைந்து கொண்டிருந்தது. கணேஷ் அவள் அருகில் அமர முதல் முறையாக பயந்தார். சற்று நேரம் அவளையே உற்று நோக்கி கொண்டிருந்தார். சாவித்திரி சத்தியமாக தன சுய உணர்வில் இல்லை என புரிந்தது. அவளை தொட எத்தனித்த வேளையில் அவள் மந்திரம் நின்றது. படுக்கையில் பொத்தென விழுந்தாள்.<br /><br />கணேஷ் அவளை தட்டி எழுப்பிகொண்டிருகும் பொது அறை மீண்டும் நிசப்தமானது. ஜன்னல்கள் மெதுவாக மூடி கொண்டன. அறையில் இருந்து எதுவோ ஜன்னலின் வெளியில் சென்ற ஒரு உணர்வு கணேஷை ஆட்கொண்டது.<br /><br />சிந்தனையில் இருந்த கணேஷை ஏதோ உலுக்கியது. ஒரு நிமிடம் தன்னை சுற்றி நடப்பதை மறந்து இது வரை நம்பாததை எல்லாம் யோசித்து கொண்டிருந்த வேளையில் அந்த உலுக்கல் அவரை அலற செய்ததது.<br /><br />"என்னங்க, என்னங்க நான் தான். ஏன் இப்படி பேய் அடிச்சா மாதிரி இருக்கீங்க" சாவித்திரி தெளிவாக பேசிகொண்டிருந்தாள் .<br /><br />உலுக்கியது யார் என்று தெரிந்து நிம்மதி பெருமூச்சு விட்ட கணேஷின் மனதின் கேள்விகள் ஒலியாக வெளிப்பட்டன.<br /><br />"இப்ப என்ன நடந்துச்சுன்னு உனக்கு தெரியுமா சாவித்திரி ?"<br /><br />"இல்லங்க . லேசா தலைவலிக்குது .. அப்புறம் கனவு மாதிரி ஒண்ணு வந்துச்சு . அது முடிஞ்சா உடனே எழுந்திருச்சிட்டேன் "<br /><br />"கனவா . சொல்லு சொல்லு . என்ன வந்துச்சு . சீக்கிரம் சொல்லு"<br /><br />"ஏங்க இப்படி பதட்டப்படுறீங்க? ஏதோ நிஜத்துல நடக்கிறது கனவுல வர மாதிரி கேக்குறீங்க"<br /><br />"சும்மா ஒரு ஆர்வம் தாமா . சொல்லு"<br /><br />"அந்த பொண்ணு உடம்ப புதைச்ச இடத்துல போலீஸ் இருக்காங்க. அவ உடம்ப தோண்டி எடுக்குறாங்க"<br /><br />"என்னது போலிஸா? "<br /><br />"ஆமாங்க.. அவ பாக்கெட்ல ஒரு லெட்டர் கூட இருந்துச்சு"<br /><br />"இரு.. இரு.. லெட்டரா.." கணேஷிற்கு போலீஸ் இருக்கும் பயம் போகும் முன் லெட்டர் என சாவித்திரி சொன்னது இன்னும் பயமுறுத்தியது.<br /><br />"ஆமாங்க .."<br /><br />"லெட்டர்ல என்னமா இருக்கு.. "<br /><br />"அது தெரிலேங்க.."<br /><br />"வேற எதாவது பாத்தியா"<br /><br />"ம்ம்.. அந்த லெட்டெர ஒருத்தர் கைல வச்சுருக்கார். அவர் கைகடிகாரத்துல மணி ரெண்டுன்னு இருக்கு"<br /><br />"என்ன வாட்சனு தெரியுதா"<br /><br />"ஆமா டைட்டன்னு போட்ருக்கு"<br /><br />"சரி விடு இத இத்தோட விட்ருவோம். நீ தூங்கு. ஆபீஸ்ல இருந்து போன் வந்துச்சு. ஏதோ சரக்கு ஏத்திட்டு போன லாரிய போலீஸ் பிடிசிருக்காங்கலாம். நான் போய் பாத்துட்டு வரேன் "<br /><br />"ஏங்க சீக்கிரம் வந்துருங்க "<br /><br />"கண்டிப்பாமா "<br /><br />கணேஷ் அவசரமாக கடிகாரத்தை பார்த்தார்.<br /><br />நேரம் பதினொன்றை நெருங்கி கொண்டிருந்தது. செல்போன் எண்கள் அவசரமாய் அழுத்தபட்டன.<br /><br />"டேய்.. எங்கடா இருக்கீங்க"<br /><br />"பாஸ் . பாண்டிச்சேரி அவுட்டர்ல ரூம்ல இருக்கோம். காலைல கண்டிப்பா வெளியூர் போய்டுவோம்"<br /><br />"அது இல்லைடா . அந்த பொணத்த புதைச்ச எடத்துக்கு உடனே வாங்க. நானும் வந்துட்டு இருக்கேன்"<br /><br />"பாஸ் . எதாவது பிரச்சனையா"<br /><br />"வந்து சொல்றேன். சீக்கிரம் வாங்க"<br /><br />கணேஷின் கார் கிழக்கு கடற்கரை சாலையில் சீறி பாய்ந்து கொண்டிருந்தது.<br /><br />பாண்டிச்சேரி காவல் நிலையம்.<br /><br />"ஏன்பா யாரோ ஒரு குரூப் கார்ல ஏதோ கொண்டு வந்து போட்டுட்டு போனதா போன் கால் வந்துசே, யாராவது போனீங்களா " ஹெட் கான்ஸ்டபல் கண்ணையன் கேள்விக்கு பதில் கூறாமல் அனைவரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தனர்.<br /><br />வாசலில் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் ஜீப் வேகமாக வந்து நின்றது. அலாரம் வைத்தது போல் அனைவரும் எழுந்தனர். பார்ப்பவரை எல்லாம் பயம்முறுத்தும் தோற்றம். பணியில் நேர்மை. நண்பர்கள் குறைவு. எதிரிகள் ஏராளம். இதுதான் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் இளமாறனின் சுய குறிப்பு.<br /><br />"என்னயா எதாவது கேஸ் வந்துச்சா? "<br /><br />"சார் ஒரு போன் வந்துச்சு" கண்ணையன் எல்லாவற்றையம் சொல்லி முடிக்க இளமாறனின் கண்ணில் கோபம் பீறிட்டது.<br /><br />"போன் வந்து இவளோ நேரம் ஆச்சு இன்னும் யாரும் போகலையா. முதல்ல வண்டி எடுங்க"<br /><br />ஜீப் புழுதியை கிளப்பி கொண்டு புறப்பட்டது.<br /><br />"சார் வாட்ச் புதுசா சார்" ஜீப்பின் உள்ளிருந்த அமைதியை கண்ணையனின் குரல் விரட்டியது.<br /><br />"ஆமா இன்னைக்கு தான் வாங்குனேன். நல்லாருக்கா? "<br /><br />"டைட்டன் வாட்ச். ஆனா டைம் கரெக்டா இல்லையே சார். ஒரு மணி நேரம் பாஸ்டா இருக்கே"<br /><br />"நான் தான் அப்படி செட் பண்ணி வச்சுருக்கேன். ஸ்டேஷனுக்கு நேரத்துக்கு வர தேவைப்படும்ல அதான்"<br /><br />மூன்று வாகனங்களும் ஒரே இடத்தை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தன.<br /><br />நேரம். நடுநிசி கடந்து அரை மணிகள்.<br /><br />(திகில் தொடரும் ..)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-2784370596305888438?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-11233882799089112502010-07-17T00:11:00.000-07:002010-07-17T00:18:20.252-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TEFZBzpkCCI/AAAAAAAACGk/u0qr_NxVxxg/s1600/1138666_eye_ball.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/TEFZBzpkCCI/AAAAAAAACGk/u0qr_NxVxxg/s200/1138666_eye_ball.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494770907947993122" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;">அகலமான அந்த சாலையின் இருபுறமும் வளர்ந்து நிறைந்து கிடந்தன விஸ்தாலமான பங்களாக்கள். பணம் காய்க்கும் மரங்கள் என்று சொல்லிவிடலாம் போல இருந்தன அவை. சைக்கிளில் அந்த ரோட்டில் பயணிப்பவன் ரோட்டை பார்த்து ஓட்டுவது கடினம்.<br /><br />அத்தனை பங்களாக்களிலும் தனித்து தெரிவது அந்த பிரம்மாண்ட பங்களா. தொழிலதிபர் கணேஷிற்கு சொந்தமானது. ரகம் ரகமாக பத்துக்கும் மேற்பட்ட கார்கள் அணிவகுத்து நின்றன. வாசலில் முரட்டு மீசையுடன் தெருவில் போவோரை எல்லாம் மிரட்டும் தோரணையில் காவல்காரன். உள்ளே கணேஷ் பேப்பர் படித்து கொண்டிருந்தார். அவரின் அன்பு மனைவி சாவித்திரி அளவான புன்னகையுடன் காபி கொண்டு வந்துகொண்டிருந்தாள். </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"ஏம்மா நீயே எல்லா வேலையும் செஞ்சிட்டு இருக்கியே வேலைக்கு ஆள் வச்சுக்கண்ணு சொன்னாலும் கேக்க மாட்டேங்கிற "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"என்னங்க வீட்ல இருக்கிறது நாம ரெண்டு பேரு தான. இதுக்கு எதுக்கு வேலைக்காரங்க "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"என்னமோ இவளோ வசதி இருந்தும் நீ கஷ்டப்படுறத பாக்க முடியாம தான் சொன்னேன்"</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"புருஷனுக்கு வேல செய்றது கஷ்டம்னு யாரு சொன்னா"</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"ஏதோ நீ சந்தோஷமா இருந்தா போதும் "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"நீங்க என்ன பத்தி கவலைபடாம உங்க உடம்ப பாத்துக்கங்க. நேத்து நைட் முதுகுபிடிப்புன்னு சொன்னீங்களே. இப்ப எப்படி இருக்கு "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"இப்ப கொஞ்சம் பரவால்லம்மா "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"எதுக்கும் சாயந்திரம் டாக்டர் கிட்ட போவோம். எனக்கும் பாக்கணும் . ஒரு வாரமா நைட்ல தலைவலி அதிகமா இருக்கு "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"கண்டிப்பா போவோம் . சரியா ஆறு மணிக்கு ரெடியா இரு "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"சரிங்க" . அழுத்தமான முத்தம் வைத்து கணேஷ் அலுவலகத்துக்கு தயாராக சென்றான். </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />அலுவலகத்துக்கு சென்று வழக்கமான குட் மார்னிங்களுக்கு பதில் கூறி அமர்ந்த பத்தாவது நிமிடம் தொலைபேசி அழைத்தது.</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"பாஸ் நீங்க சொன்ன மாதிரியே அவள கொண்டு வந்துட்டோம்" கரகர குரலில் மறுமுனை ஒலித்துகொண்டிருந்தது. </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"வெரி குட். அங்கேயே வெயிட் பண்ணுங்க இதோ கொஞ்ச நேரத்துல வந்திடுறேன்" </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />காற்றை கிழித்து அவசரமாக புறப்பட்ட கணேஷின் காரை முறைத்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தன நான்கு கண்கள். கணேஷ் சத்தியமாய் அதை கவனித்திருக்கவில்லை. அவர் எண்ணம் எல்லாம் அந்த பெண் மேல் தான் இருந்தது. எப்படி இந்த பிரச்சனையை அணுகுவது, விஷயத்தை வெளியே சொல்லியிருப்பாளோ . </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />அந்த பெண்ணின் பெயர் நிர்மலா. கணேஷின் முன்னாள் செக்ரட்டரி. கணேஷிடம் கருப்பாக வந்த பணம் வெள்ளையாக மாற்றப்பட்டு கொண்டிருந்த அந்த இரண்டு நாட்களுக்குள் வருமானவரி அதிகாரிகளிடம் தகவல் கூறி சன்மானதிற்காக முதலாளியை விற்றவள் என்ற பெயருடன் வெளியேற்றபட்டவள். பெரிய அளவில் கணேஷ் அவளை ஏதும் செய்யவில்லை. தலைப்பு செய்திகளில் தன் பெயர் வருவதை அவர் விரும்பியதில்லை. தொலைத்த பணமும் பெரிதாக இல்லாததால் அவரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. நிர்மலா அவரை தொடர்பு கொண்டு மிரட்டும் வரை.<br /><br />கார் நிர்மலா கட்டி வைத்த இடத்தை சென்றடைந்தது. நிர்மலா மயங்கி கிடந்தாள்.</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"டேய் அவள எழுப்புங்கடா " அதிகார தொனியில் கணேஷின் குரல் ஒலித்தது. </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"பாஸ் ரொம்ப நேரமா முயற்சி பண்ணோம். எழுந்திருக்கல. செத்துட்டானு நினைக்கிறன் "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"அட பாவிங்களா. விஷயத்த அவ கிட்ட கேக்கணும்னு தான கொண்டு வர சொன்னேன். அதுக்குள்ள கொன்னுட்டீங்களே"</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"பாஸ் பாஸ் . நாங்க கொல்லல. கொண்டு வரும் போதே செத்துட்டான்னு நெனைக்றேன். நீங்க குடுத்த அந்த மயக்க மருந்துல கர்ச்சிப்ப நனைச்சு மட்டும் தான் மூக்கில வச்சோம். வேற எதுவும் செய்யல"</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"சரி உடம்ப இங்க வச்சுக்க முடியாது. உங்க வண்டில கொண்டு போய் திண்டிவனம் தாண்டி போய் எதாவது எடத்துல புதைச்சிடுங்க. நகை எல்லாம் எடுத்துகோங்க. பொணத்த கனுபிடிச்ச கூட நகைக்காக கொன்ன மாதிரி இருக்கும். எதுக்கும் கொஞ்ச நாளைக்கு வெளியூர் எங்கயாவது போய்டுங்க"</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"சரி பாஸ். ஆனா பிரச்சன எதாவது வந்த எங்கள கை விட்ராதீங்க "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"நிச்சயமா மாட்டேன். நம்புங்க" . கணேஷின் உதடு மட்டும் பதில் கூறியது. </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />அந்த நான்கு கண்கள் அவரை பின்தொடர்ந்து அங்கு நடந்தவைகளை தூரத்தில் இருந்து பார்த்துகொண்டிருந்தன.</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />கணேஷ் அலுவலகம் வந்து எதுவும் நடக்காதது போல் தன் குளுகுளு அறைக்கு சென்றார். ஒரு கொலை நடந்ததற்கான அறிகுறி அவரிடம் இல்லை.</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />சாயந்திரம் வீட்டுக்கு சென்று மனைவியுடன் டாக்டரை பார்த்து ஆசுவாசமாய் சோபாவில் அமர்ந்தார். உடை மாற்றி காபி கொண்டு வர சாவித்திரி கிளம்பினாள். சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் வீல் என்ற அலறல் சத்தம் அத வீட்டை உலுக்கியது. </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />உடை மாற்ற சென்ற மனைவியின் அலறல் கேட்டு திடுக்கிட்டு எழுந்து போன கணேஷ் அங்கு கண்ட காட்சி அவரின் தொண்டை குழியை வற்ற செய்தது. தரையில் அசைவில்லாமல் கிடந்த சாவித்ரியின் கண்கள் திறந்திருந்தன கண் மணிகள் அங்கும் இங்கும் அசைந்து கொண்டிருந்தன. தண்ணீர் கொண்டு வந்து தெளிக்க முற்படும் பொது சாவித்திரி கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தாள்.</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"ஏம்மா என்னமா ஆச்சு "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"தெரியலீங்க. இத்தனை நாள் வர தலைவலின்னு நெனச்சேன். ஆனா தலைக்குள்ள என்னென்னமோ ஒடுச்சுங்க.ஒண்ணுமே புரில "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"என்னம்மா சொல்ற"</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"ஆமாங்க. யாரோ நாலு பேரு வண்டில ஒரு பொண்ண கூட்டிட்டு போய்ட்டு இருகாங்க. பொண்ணு அசைவில்லாம கெடக்குறா. வண்டி பாண்டிச்சேரினு ஒரு போர்டு தாண்டி போய் நிக்குது. அப்புறம் அவள கீழ எறக்கி ஒரு எடத்துல மண்ணு தோண்டி புதைக்றாங்க. புதைச்சிட்டு போன அஞ்சாவது நிமிஷத்துல அந்த பொண்ணு முழிப்பு வந்து அங்கேயே மூச்சு தெணறி சாவுறா. " </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"இது மயக்கத்துல இருக்கும் போது நீயே எதோ நெனச்ச மாதிரி இருக்கு . ரெஸ்ட் எடு சரியாய்டும் " </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"இல்லைங்க எனக்கு பயமா இருக்கு"</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"காலைல பேசிக்கலாம் நீ ரெஸ்ட் எடும்மா" . சொல்லி முடிக்க கணேஷ் முழுவதுமாக வேர்த்திருந்தார். அவசரமாக செல்போனை தேடினார்.</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"பாஸ் சொல்லுங்க பாஸ் .. வேல முடிஞ்சிடுச்சு "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"டேய் எங்க இருக்கீங்க" . கணேஷின் குரலில் கலக்கம் மேலோங்கி இருந்தது. </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"திண்டிவனத்துல எடம் சரியா அமையல. எனக்கு தெரிஞ்சு இன்னொரு எடம் இருந்துச்சு. அதான் அங்க போய் புதைச்சிட்டோம் "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"எந்த ஏரியால டா .."</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"பாண்டிச்சேரில "</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />"பா..ண்..டி..ச்..சே..ரி.. லயா " . </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />கணேஷின் மனதில் திகில் பரவ ஆரம்பித்தது. </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br />(திகில் தொடரும்.. )</span> <span style="font-size:100%;"><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-1123388279908911250?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-56483399813470312082010-04-29T06:30:00.000-07:002010-04-29T06:35:11.742-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/S9mK-zwU2lI/AAAAAAAACEg/YR9okqhZ93c/s1600/Police-Interrogations.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465552434440231506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/S9mK-zwU2lI/AAAAAAAACEg/YR9okqhZ93c/s200/Police-Interrogations.jpg" border="0" /></a><br />" இன்ஸ்பெக்டர்! இன்ஸ்பெக்டர்! "<br /><br />"பதட்டப்படாம சொல்லுங்க. என்ன விஷயம்"<br /><br />"என் பெயர் சுந்தர். என் மனைவிய ஒருத்தன் கொலை பண்ணிட்டான். இப்ப என்ன கொல்ல துரத்திட்டு வரான். நீங்க தான் என்ன காப்பாத்தணும்"<br /><br />"பயப்படாதீங்க மிஸ்டர் சுந்தர். அதான் என்கிட்டே வந்துடீங்கல்ல. நடந்தத சொல்லுங்க. நான் ரிப்போர்ட் எழுதிக்கிறேன்"<br /><br />"அது இன்ஸ்பெக்டர் என் மனைவி பேரு காவ்யா. சாப்டுட்டு ரெண்டு பெரும் தூங்க போனோம். திடீர்னு கதவு தட்டுற சத்தம் கேக்குதுன்னு எந்திருச்சு போனா. ரொம்ப நேரம் ஆகியும் வரல. என்னனு நான் போய் பாத்தா ரத்தவெள்ளத்துல கிடந்தா. நான் பயந்து போய் சுத்திமுத்தி பாத்தேன் அப்ப ஒரு உருவம் கத்தியோட என் பின்னாடி வந்துச்சு. நான் உடனே ஓடி வெளில வந்து நேரா இங்க தான் வரேன்"<br /><br />"சுந்தர், செத்துப்போனது உங்க மனைவி தான"<br /><br />"ஆமா இன்ஸ்பெக்டர்"<br /><br />"உங்க முகத்த பாத்தா நீங்க அழுத மாதிரியே தெரியலையே"<br /><br />"அது.. அது.. பதட்டத்துல என்ன பண்றதுனே புரியல .. அதுனால .. அதுனால... அழ தோணல "<br /><br />" கரெக்ட் தான். அந்த ஷாக்ல நீங்க அழல "<br /><br />"ஆமா இன்ஸ்பெக்டர் அப்படி தான் "<br /><br />"உங்க டிரஸ் பாத்தா நீங்க ஓடி வந்த மாதிரி தெரிலையே. வேர்வையே இல்ல. உங்க முகமும் வேர்க்கல"<br /><br />"இன்ஸ்பெக்டர் நீங்க என்ன சந்தேகப்படற மாதிரி தெரியுது. என் ட்ரெஸ்ல ரத்தம் இருந்துச்சு அதுனால நான் இந்த டிரஸ் மாத்திட்டேன்"<br /><br />"நல்லாருக்கு சுந்தர். இப்ப தான் ஒரு உருவம் கத்தியோட என் பின்னாடி வந்துச்சு. நான் உடனே ஓடி வெளில வந்து நேரா இங்க தான் வரேன்னு சொன்னீங்க. ஆனா இப்ப டிரஸ் மாத்தினேனு சொல்றீங்க. "<br /><br />"அது.. வந்து.. நான் என் பொண்டாட்டிய கட்டி பிடிச்சு அழுதபோது ரத்தம் என்மேல பட்டுச்சு. எங்க வெளில வரும்போது எல்லாரும் என்ன கொலைகாரனு சொல்லிடுவாங்களோனு மாத்திட்டேன்."<br /><br />" நீங்க சொல்றது எல்லாமே முன்னுக்கு பின் முரணா இருக்கே சுந்தர். கவனிச்சீங்களா? "<br /><br />"நீங்க இன்னும் என்ன சந்தேகப்படுறீங்கனு நினைக்கிறேன்" .<br /><br />"இல்ல சுந்தர். நீங்க சொல்லுங்க "<br /><br />"நானும் என் மனைவியும் என்னல்லாமோ திட்டம் போட்டுருந்தோம். ஆனா இப்படி ஆய்டுச்சு. ஆனா இன்ஸ்பெக்டர் கொலை பண்ணுனவன் கதவ உடைச்சிட்டு உள்ள வரல. அதுனால கண்டிப்பா தெரிஞ்சவனா தான் இருக்கணும்"<br /><br />"உங்களுக்கு யார் மேலயாவது சந்தேகம் இருக்கா "<br /><br />"இருக்கு. நிச்சயமா இருக்கு. காவ்யவோட காலேஜ்ல கூட படிச்ச ஒருத்தன் இருக்கான். அடிக்கடி வீட்டுக்கு வருவான். நான் பிரெண்ட்ஸ் தான அப்படின்னு கண்டுக்காம விட்டுட்டேன். ஆனா மனசுக்குள்ள உறுத்தல் இருந்துட்டே இருந்துச்சு. ஒரு நாள் காவ்யா கிட்ட நேராவே கேட்டுட்டேன். அவ ஒண்ணும் இல்லன்னு சொன்னா. அவன் வரது எனக்கு பிடிக்கலன்னு சொன்னேன்"<br /><br />"இதுனால வீட்டுல சண்டை எதாவது போட்டீங்களா"<br /><br />"இல்ல. காவ்யாவே உங்களுக்கு பிடிக்கலனா அவன வர வேணாம்னு சொல்லிடறேனு சொல்லிட்டா. அப்புறம் ஒரு வாரம் அவன் வரல. எனக்கு சந்தோஷமா இருந்துச்சு. ஆனா ஒரு நாள் மத்தியானம் வீட்டுக்கு வந்து பாத்தா அவன் கூட பேசிட்டு இருந்தா. எனக்கு கோபம் வந்துச்சு ஆனா எதுவும் பேசாம நான் உள்ள போகாம வந்துட்டேன். நான் இவளோ சொல்லியும் என்ன மதிக்காம அவன் கூட பேசிட்டு இருந்தான்னு உள்ளுக்குள்ள அடக்க முடியாத கோபம் வந்துச்சு"<br /><br />"இது என்னைக்கு நடந்துச்சு சுந்தர் "<br /><br />"இன்னிக்கு தான். என்ன மதிக்காதவ இனி உயிரோட இருக்கா கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணுனேன். அதுனால கத்திய எடுத்து குத்தி கொன்னுட்டேன்"<br /><br />"அப்ப கொலையா நீங்க தான் செஞ்சீங்கனு ஒத்துக்கறீங்களா"<br /><br />"இல்ல இல்ல. நான் பண்ணல. அவள கொன்னது அவளோட காலேஜ் பிரெண்ட்ணு சொல்லிட்டு வந்தவன் தான்"<br /><br />"அது தான் நடந்துச்சா இல்ல அப்படி நடந்ததா நான் நம்பணுமா"<br /><br />"இன்ஸ்பெக்டர்........ எனக்கு ஒரே குழப்பமா இருக்கு இன்ஸ்பெக்டர். கொஞ்சம் தண்ணி கெடைக்குமா"<br /><br />"இதோ கொண்டு வர சொல்றேன்"<br /><br />"இன்ஸ்பெக்டர்.. நீங்க ஏன் வெள்ளை கோட் போட்டுருக்கீங்க?" . சுந்தரின் கேள்வியில் பதில் இருந்தது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-5648339981347031208?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-33747046329756464462010-04-13T05:50:00.000-07:002010-04-13T05:52:24.231-07:00"அம்மா சீக்கிரம்மா பள்ளியோடத்துக்கு நேரம் ஆச்சு. அங்க பாரு பக்கத்துக்கு வீட்டு ராமு எனக்காக ரொம்ப நேரமா காத்துட்டு இருக்கான். " செல்வத்தின் குரலில் பசியை விட அவசரம் மேலோங்கி இருந்தது.<br /><br />"இருப்பா ராசா இதோ ரெண்டு நிமிஷம்"<br /><br />"அம்மா இன்னிக்கு ஒரு நாள் சாப்பிடாம போறேன்மா. ராமு ரொம்ப நேரமா நிக்கிறான்மா . பள்ளியோடதுக்கு வேற நேரமாச்சு"<br /><br />"இதோ ஆச்சு பாரு. அவனையும் கூப்பிடு ரெண்டு பேரும் சேந்து சாப்டுட்டு கெளம்புங்க"<br /><br />"ஏலே ராமு வாடா. சாப்டு கெளம்புவோம். அம்புட்டு தூரம் நடக்க தெம்பு வேணும்ல"<br /><br />பத்து நிமிடத்தில் சாப்பிட்டு விட்டு இருவரும் நடக்க தொடங்கியிருந்தார்கள். தினமும் இருவரும் ஒன்றாக சென்றுகொண்டிருந்தாலும் ஒவ்வொரு நாளும் பேசுவதற்கு புதிதாக ஏதாவது கிடைத்து கொண்டே இருக்கும். <br /><br />"டேய் செல்வம் என்னடா கை எல்லாம் காச்சு கெடக்கு"<br /><br />"பை ரொம்ப கணம்டா. பிடி கைல அறுத்து அறுத்து கை காச்சு போயிடுச்சு"<br /><br />"நீயும் என்ன மாதிரி முதுகுல மாட்ற பை வச்சுக்கிட்டா வசதியா இருக்கும்ல "<br /><br />"அது சரி. இவளவையும் அந்த பைல வைக்க முடியுமா"<br /><br />"சரி விடு.ஒரு பைய எங்கிட்ட குடு நான் செத்த தூரம் தூக்கிட்டு வரேன்"<br /><br />"பரவால்லடா. நானே தூக்கறேன். அப்புறம் உன் கை காச்சு போன உங்க ஆத்தா என்ன வையும்"<br /><br />"அதுவும் சரி தான். அப்புறம் கேக்கணும்னு நெனச்சேன். நாளைக்கு என்ன உங்க வீட்ல விசேசமா. உங்க ஆத்தா ரவைக்கு சாப்பிட<br />வர சொன்னுச்சு "<br /><br />"அதாடா ராமு. என் அப்பன் செத்து ஒரு வருஷம் ஆச்சாம் அதுக்கு எதோ பலகாரம் எல்லாம் செய்வாங்களாம். அதுக்கு வர சொல்லிருக்கும்"<br /><br />"அப்படியா. கேட்டதுமே எச்சி ஊருது டா. நீ பள்ளியோடத்துக்கு கொண்டு வருவியே முறுக்கு, அதிரசம் எல்லாம். அது மாதிரி செஞ்சு குடுன்னு என் ஆத்தா கிட்ட கேட்டேன்டா , செஞ்சே தர மாட்டேங்குறாங்க. நீ கொண்டு வர பலகாரம் எல்லாம் அவளவு ருசிடா. தெனமும் அத வீட்ல சாப்ட நீ குடுத்து வச்சுருக்கணும்டா "<br /><br />"அட போடா. நான் எங்க தெனமும் சாப்டறேன். நீ நாளைக்கு வா எல்லா பலகாரமும் இருக்கும். வயறு முட்ட சாப்டலாம்"<br /><br />" சரிடா. இதோ பள்ளியோடம் வந்திடுச்சு பாரு. சாயந்திரம் இங்கயே இருடா நான் வந்திர்றேன்"<br /><br />"சரிடா ராமு. நான் என் வேலைய பாக்றேன். முறுக்கு முறுக்கே! முறுக்கு முறுக்கே! முறுக்கு முறுக்கே"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-3374704632975646446?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-79290764600892873662010-04-07T08:48:00.000-07:002010-04-07T08:54:46.511-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/S7yqmZGgl1I/AAAAAAAACCU/LSiNeoAAbGU/s1600/Father_and_Son_BW.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5457424425016137554" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 127px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/S7yqmZGgl1I/AAAAAAAACCU/LSiNeoAAbGU/s200/Father_and_Son_BW.jpg" border="0" /></a><br /><div>மதிய நேரம். ராயப்பேட்டை. மணிகூண்டு. சென்னை வெயில் சுட்டெரித்து கொண்டிருந்தது. இதில் டிராபிக் ஜாம் வேறு. வெயிலில் பேருந்தில் அமர்ந்திருப்பதே எரிச்சல் இதில் ஒரே இடத்தில பதினைந்து நிமிடமாக நிற்பது மகா எரிச்சல். பேருந்தில் ஒரு நோட்டம் விட்டால் கூட்டம்மில்லாத பேருந்தில் இருக்கும் சொற்பமானவர்களும் செல்போனில் ஐக்கியமாயிருந்தார்கள்.<br /><br />வெளியில் எட்டிப்பார்த்தால் அனைவருமே கிட்டத்தட்ட என் மனநிலையிலேயே இருந்தார்கள். பேருந்துக்கு அருகில் பைக்கில் இருந்தவரிடம் என்ன பிரச்சனை என வினவிய போது தான் தெரிந்தது ஏதோ காலேஜ் பையன் பைக் ஆக்சிடென்ட். பையன் அங்கேயே இறந்துவிட்டான் என்று. மேற்கொண்டு அவரே தொடர்ந்தார்<br /><br />"இந்த காலத்து பசங்க பைக் எடுத்துகிட்டு வேகமா போறதுல தான் குறியா இருக்காங்க. பொறுப்பா வண்டி ஓட்றத பத்தி எல்லாம் எங்க யோசிக்கிறாங்க. அவுங்க பெத்தவங்கள சொல்லணும். கேட்ட உடனே வண்டி வாங்கி கொடுத்துடறது. அவன் அத ஒழுங்கா ஓட்டுறானா இல்லையானு அப்புறம் கேட்டுக்றதே இல்ல" . அவர் இன்னும் தொடரும் முன் நான் ஆமாம் போட்டு விட்டு இருக்கை மாறி அமர்ந்தேன் .<br /><br />பேருந்து லேசாக நகர தொடங்கியது. இறந்த உடலின் மேல் துணி போத்தி விட்டிருந்தார்கள். அதை கடந்து பேருந்து கிளம்பும் போது ராமன் கல்லூரியில் சேர்ந்த உடன் வண்டி வாங்க வேண்டுமென்று கேட்டது நினைவுக்கு வந்தது.<br /><br />ராமன் என் மகன். இப்போது ஈரோட்டில் ஒரு கல்லூரியில் இரண்டாமாண்டு படித்துகொண்டு இருக்கிறான். கல்லூரியில் சேர்ந்த உடன் வெளியில் செல்ல ரொம்ப தூரம் நடக்க வேண்டியிருக்கிறது என கூறி வண்டி வேண்டுமென்று நின்றான். அவன் கேட்டு இது வரை நான் எதையும் மறுத்ததில்லை அதனால் உடனே வாங்கி கொடுத்துவிட்டேன். அந்த நிமிடத்தில் அவன் முகத்தில் இருந்த மகிழ்ச்சியில் என் மனது நிறைந்து போனது. ஒரே மகன் கேட்டதை வாங்கி குடுக்க மாட்டேன் என்று சொல்ல எந்த அப்பாவிற்கு தான் மனமிருக்கும்.<br /><br />மனதில் பைக் ஆக்சிடென்ட் <span class="">நிழாடிக்கொண்டே</span> இருந்தது. வீட்டுக்கு சென்று முதல் வேலையாக ராமனுக்கு போன் செய்து கவனமாக வண்டி ஓட்ட சொல்ல வேண்டும். முக்கியமாக ஹெல்மெட் இல்லாம ஓட்ட கூடாது என்று சொல்ல வேண்டும். யோசித்து கொண்டிருக்கும் போதே கண்டக்டர் விசில் இறங்க வேண்டிய இடத்தை நினைவூட்டியது.<br /><br />வீட்டிற்குள் மனைவியை கூப்பிட்டு கொண்டே நுழைந்த போது சோபாவில் இருந்த பைகள் கவனத்தை ஈர்த்தன. அவை ராமனின் பைகள்.<br /><br />"என்னங்க பைய பாத்துட்டு இருக்கீங்க? " மனதின் ஓட்டத்தை மனைவியின் குரல் நிறுத்தியது.<br /><br />"ராமன் வந்திருக்கானா? "<br /><br />"ஆமாங்க வந்திருக்கான். ஏதோ ஹாஸ்டல் பிரச்சனைனு ஒரு வாரம் லீவ் விட்டுட்டாங்களாம்"<br /><br />"இப்ப எங்க உள்ள தூங்குறானா? "<br /><br />"இல்ல ஏதோ பிரெண்ட் கூட ராயபேட்டை வரைக்கும் போயிட்டு வரேன்னு போனான். உடனே வரேன்னு சொன்னான் ஆனா இன்னும் காணும் "<br /><br />எனக்கு வியர்க்க தொடங்கியிருந்தது. கைகள் செல்போனை தேடியது. படபடப்பின் காரணம் அவளிடம் விளக்க திராணியில்லை. கண்முன்னே பார்த்த அந்த போத்தி வைக்க பட்டிருந்த உடல் மனதிற்குள் வலியை உண்டாகியது. குழப்பங்கள் மட்டும் விடைகளாய் வெளிப்பட்டு கொண்டிருந்தது. ஒரே மகன் வேறு. உடலை எங்கு கொண்டு சென்றிருப்பார்கள். பெரும்பாலும் ஜி. எச் தான். அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும். இவளிடம் இதை எப்படி சொல்வது. அவள் இதை தாங்கி கொள்வாளா.<br /><br />காபியுடன் கண்முன்னே மனைவி வந்தாள். சொல்லி விட வேண்டியது தான் என நினைத்த பொது அவளே பேசினாள்.<br /><br />"இதோ ராமனே வந்துட்டானே"<br /><br />திரும்பி கூட பார்க்கவில்லை ஆனால் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. பேச வார்த்தை எழவில்லை.<br /><br />"என்னடா சட்டையில இரத்தம்" மனைவியின் குரலில் இருந்த நடுக்கம் திரும்ப வைத்தது.<br /><br />"இல்லம்மா . பிரெண்ட் ஒருத்தன் பைக் ஆக்சிடெண்ட்ல செத்துட்டான். நான் போற வரைக்கும் உயிரோட தான் இருந்தான். என் கண் முன்னாடியே உயிரை விட்டுட்டான்" ராமன் பேச முடியாமல் உடைந்தான்.<br /><br />என் தோள்களில் அவனை தாங்கினேன். இருவரும் அழுது கொண்டிருந்தோம். அவன் சோகத்திலும் நான் சந்தோஷத்திலும்.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-7929076460089287366?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-38498848035512029542010-03-19T03:40:00.000-07:002010-03-19T07:44:04.160-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/S6NrS6y5I4I/AAAAAAAAB0o/N0gmFTRisNc/s1600-h/untitled.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450317946812965762" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 142px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/S6NrS6y5I4I/AAAAAAAAB0o/N0gmFTRisNc/s200/untitled.bmp" border="0" /></a><br /><p><span class="">ஜன்னலிடுக்கில்</span> என் கண்பார்க்கும் அவள் கண்கள்.<br /><span class=""><br />அடுத்த</span> ஐந்தாவது நிமிடத்தில் காபியுடன் என் முன்னால் வருவாள் என்று தெரிந்தும் திருட்டுதனமாக அவள் பார்த்தது வேடிக்கையாய் இருந்தது. ஆனால் பிடித்திருந்தது. அவளையும் தான். சம்பிரதாய பேச்சுக்கள் துவங்கிய சில நிமிடத்தில் காபியுடன் அவள் வந்தாள். உடன் பேச்சுக்கள் நிறுத்தப்பட்டு அமைதியில் அனைத்து கண்களும் அவள் முகம் நோக்கின. எல்லோர் முகத்திலும் ஒரு மெல்லிய புன்னகை. எல்லோரும் அருகிலிருப்பவர் முகத்தை பார்த்து கண்ணசைவு காட்டினர்.<br /><br />நான் அவள் முகம் பார்த்தேன். பார்த்தேன். பார்த்து கொண்டே இருந்தேன். கூட்டத்தில் ஒரு தொண்டை கரகரப்பு கேட்கும் வரை. கூட்டத்தில் என் பதிலை யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவள் பதிலையும் கேட்ட மாதிரி தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயதார்த்த நாள் குறிப்பு பற்றி பேச துவங்கினர். கல்யாண நாள் குறித்து பேச துவங்கும் போதும் பாழாய் போன அந்த பால்காரன் வந்து எழுப்பிவிட்டான்.<br /><br />தலையணை அடியில் இருந்த அந்த புகைப்படத்தை ஆயிரமாவது முறையாய் எடுத்து பார்த்து கொண்டேன். வீட்டில் பெண்பார்க்க ஆரம்பித்து இது வரை ஜாதகம் , பொருத்தம் என எல்லாம் தட்டிகழிக்கப்பட்டு வெறுத்து நிறுத்த நினைத்த வேளையில் இத்தனை நாள் நீ காத்துக்கிடந்தது இதற்கு தான் என நெற்றிப்பொட்டில் அடித்தாற்போல் வந்தது அவள் புகைப்படம். பார்த்த நிமிடமே இவள் தான் என்னவள் என முடிவெடுத்தேன். அதற்கேற்றார்போல் ஜாதகம் எந்த கிரகத்தின் குறுக்கீடும் இல்லாமல் பொருத்தமாக இருந்தது.<br /><span class=""><br />பெண்</span> பார்க்க இன்னும் இரண்டு நாட்களில் போகலாம் என அம்மா நேற்று சொன்ன அந்த நிமிடத்தில் இருந்து அந்த ஒத்திகை தான் மனதில் நிகழ்ந்து கொண்டே இருந்தது. மணி ஏழு.<br /><br />இன்னும் முழுசாக முப்பத்தாறு மணி நேரம் இருக்கிறது அவளை பார்க்க போக. ஆனால் மனதின் வேகத்திற்கு கடிகாரத்தால் ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை. அன்று சாயந்திரமே அவளை பார்க்க முடிவெடுத்தேன். ஆராய்ந்து திட்டமிட்டு எடுத்த முடிவு அல்ல. மனது சொல்லி மூளை எடுத்த முடிவு. எதற்கு பார்க்கவேண்டும் என்ன பேச வேண்டும் யோசிக்க தோன்றவில்லை. ஆனால் பார்க்கவேண்டும். பார்த்தே தீர வேண்டும். எப்படியாவது. பெண் பார்க்க சென்று பிறகு பெண்ணை பிடிக்கவில்லை என சொல்வதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. இவளை பிடிக்காமல் இருக்க போவதில்லை என தோன்றியது. அதனால் தான் என்னவோ நேரில் பார்க்கும் ஆவல் ஒவ்வொரு நிமிடமும் கூடிக்கொண்டே போனது.<br /><span class=""><br />அந்த</span> அந்தி வேளையில் முகம் தேடிக்கொண்டு அவள் அலுவலகத்திற்கு வெளியெ காத்திருந்தேன். புகைப்படத்தில் பார்த்த முகம் மனதிற்குள் பதிந்திருந்த காரணத்தால் புகைப்படத்தை கொண்டு வரவில்லை.<br /><br />கண்மணியை கண்மணியால் தேடி கொண்டிருந்த நேரத்தில் கடந்து போன முகங்கள் எல்லாம் அற்பபதரை பார்ப்பது போல போவது என்னை சற்றும் பாதித்திருக்கவில்லை.<br /><br />திடீரென முகங்கள் குறைந்து போக தொடங்கின.என் கண்ணில். தூரத்தில் அவள். அவளுக்கு மிக அருகில் என் மனது. புகைப்படத்தில் பார்த்ததை விட நேரில் இன்னும் அழகாக தான் இருந்தாள்.<br /><br />மாலை சூரியன் மீண்டும் மேலெழுந்து அவள் முகம் பார்த்தது<br />சந்திரன் அவசரமாக வெளிவந்து அவள் முகம் பார்த்து நாணி மறைந்தது<br />தேனீக்கள் கூட்டம் பூவென நினைத்து அவளை நெருங்கியது<br />கடவுளென நினைத்து பக்தர்கள் கூட்டம் குவிய துவங்கியது<br />இத்தனையும் நடந்தது அந்த ஒரு நிமிடத்தில்<br />நான் என்னுள் உன் நினைவுகளில் தொலைந்திருந்த அந்த ஒரு நிமிடத்தில்<br />நிதர்சனம் சுட்ட போது நீ என் கண்ணதெரில்<br />என்னுள்ளும் என்முன்னும் நீ<br />நீ மட்டும் .</p><br /><p>அந்த நொடியில் என்னுள் பல பட்டாம்பூச்சிகளை பறக்கவிடும் அளவிற்கு அழகாய் இருந்தாள். நேராக என்னை நோக்கி வருவது போலிருந்தது. வார்த்தைகளை கூட தயார் படுத்தவில்லை. வியர்வையின் வேகத்திற்கு எண்ணங்களால் ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை.<br /><br />இப்போது பேசினால் கேட்கும் தூரத்தில் அவள். நேராக என்னருகில் வந்தாள். பின் என்னை கடந்து போனாள். பின்னர் தான் என் மயங்கி கிடந்த மூளைக்கு புரிந்தது. அவளுக்கு என் வீட்டார் என் புகைப்படம் அனுப்பியிருக்கவில்லை. என் பெயரும் பயோடேட்டாவும் தான் அனுப்பியிருந்தார்கள்.<br /><br />உள்ளத்தில் எழுந்த அந்த பூரிப்பு. அவளை கண்டவுடன் நொடிப்பொழுதில் என்னுள் நிகழ்ந்த அந்த ஆயிரமாயிரம் மாற்றங்கள். அத்தனையும் வாழ்ந்தால் இவளோடு தான் என அடித்து கூறின.<br /><br />தாமதிக்க நேரமில்லை. தாமதிக்கவும் தோன்றவில்லை. நேராக அவளிடம் சென்றேன். பெயரை சொல்லி அறிமுகப்படுத்தியவுடன் அவள் கண்கள் அகலமாவதை கண்டேன். கண்டு பிடித்து விட்டாள். என் ஆர்வத்தை கண்டுபிடித்துவிட்டாள். பேசாமல் போய்விடுவாளோ என யோசித்த வேளையில் பேச தொடங்கினாள்.<br /><br />"நீங்க வருவீங்கனு அம்மா ஒண்ணும் சொல்லலயே"<br /><br />"நான் வருவேனு எனக்கே காலைல தான் தெரியும்"<br /><br />"அப்படினா"<br /><br />"அப்படினா நான் இங்க வந்தது யாருக்கும் தெரியாது"<br /><br />"ஓ.. எதுக்காக வந்தீங்க"<br /><br />"பாக்றதுக்காக"<br /><br />"பாக்றதுக்காகவா"<br /><br />"ஆமா ரெண்டு நாளா என்ன கனவுல தொந்தரவு செஞ்சிட்டு இருக்க உன்னை நேர்ல பாத்து கேக்க தான்"<br /><br />"என்ன கேக்கணும்"<br /><br />"இத்தன நாளா எங்க இருந்தணு"<br /><br />" .... "<br /><br />"வரணும்னு தோணுச்சு வந்துட்டேன். ஆனா என்ன பேசுரதுனு தெரியல. சுருக்கமா சொல்லிடுறேன்.எனக்கு உன்ன ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.மேற்கொண்டு பேச எங்க வீட்ல சொல்லிட்டேன். உங்க வீட்ல எதுவும் சொன்னாங்களா"<br /><br />"இல்ல"<br /><br />"சனிக்கிழமை அன்னிக்கு பொண்ணு பாக்க வரேன்"<br /><br />"ம் "<br /><br />"வாய்ப்பு கொடுத்தா டெய்லி உன்ன பாக்க வருவேன்"<br /><br />புன்னகை மட்டும் பதிலாய் வந்தது. ஆனால் புன்னகை பதிலாய் வந்தது. புரிந்து போனது எனக்கு. வரம் கிடைத்தாயிற்று எனக்கு. அன்று அதற்கு பிறகு ஒரு மணி நேரம் பேசினோம். என்ன பேசுகிறோம் என கவனிக்கவில்லை. ஆனால் பேசுவது சுகமாயிருந்தது. பிடித்திருந்தது. அவளுக்கு என்னை பிடித்திருந்தது. அது எனக்கு பிடித்திருந்தது.<br /><br />சனிக்கிழமை.<br /><br />ஜன்னலிடுக்கில் என் கண்பார்க்கும் அவள் <span class="">கண்கள். </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-3849884803551202954?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-79944121424607960552010-02-23T06:01:00.000-08:002010-02-23T06:18:13.248-08:00<p>"ஒரு ஹலோ சொல்ல இவளோ நேரமா"<br /><br />"நீ பேசுறதுக்கு இத்தனை மாசம் நான் வெயிட் பண்ணேன். உன்னால ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் வெயிட் பண்ண முடியாதா "<br /><br />"பழசெல்லாம் இப்ப எதுக்கு. எங்க அண்ணன் கல்யாணம் நீ கண்டிப்பா வந்திடு "<br /><br />"நீ முதல்ல எதுக்கு என்ன இவளோ நாள் ஒதுக்குன இப்ப ஏன் பேசுற , காரணத சொல்லு"<br /><br />"நான் ஒதுக்குனேனா? . அப்படின்னு உனக்கு யாரு சொன்னது "<br /><br />"நான் அனுப்பின மெய்லுக்கு நீ பதில் சொல்லவே இல்ல"<br /><br />"தெரியாத ஒரு பொண்ணுக்கு மெயில் அனுப்பிட்டு அவ பதில் சொல்லுவான்னு நீ எப்படி நெனைக்கலாம். அதுக்கப்புறம் நீயே வந்து பேசுவேன்னு நான் வெயிட் பண்ணிபாத்தேன். நீ பேசுற மாதிரி தெரில அதான் நானே கல்யாண பத்திரிகை சாக்கா வச்சு பேசுவோம்னு ஆரம்பிச்சேன். இப்பவும் நான் பேசலனா நீ நிச்சயமா பேசிருக்க மாட்ட"<br /><br />தெளிவாக குழம்பியிருந்தேன்.<br /><br />"வேற எதுவும் சொல்றதுக்கு இல்லயா? இவளோ தானா? "<br /><br />"நீ கல்யாணத்துக்கு முதல்ல வரேன்னு சொல்லு. மத்தத அப்புறம் பேசுவோம்."<br /><br />"ஐ லவ் யூ"<br /><br />கணினி திரை மௌனத்தை உதிர்த்தது. அவளிடம் பதிலில்லை.<br /><br />ஒரு குழப்பத்தில் இருந்து இன்னொரு குழப்பத்திற்கு தாவியிருந்தேன்.<br /><br />"சரி நான் கண்டிப்பா வரேன்"<br /><br />பேச்சை முடித்த போது நடந்தது கனவா நினைவ என கிள்ளி பார்க்க கூட மறந்திருந்தேன். இதுவரை நடந்தவற்றை மறுமுறை ஒருமுறை மனதில் ஒட்டி பார்த்த போது சில விஷயங்கள் அப்போதிருந்த மனக்குழப்பத்தில் நான் பார்த்திருந்த கோணம் தவறென உணர முடிந்தது. நடப்பவை எல்லாம் எனக்கு எதிரானவையே என்று நான் பார்த்த பார்வை தவறென புரிந்தது. நேரில் பேச முயற்சிக்காமல் என்னையே நான் ஒரு கற்பனை வட்டத்திற்குள் கட்டிபோட்டு கொண்டது தவறென புரிந்தது. இபோதைய நிதர்சனத்தை தவிர மற்றவை எல்லாமே தவறு தான். அந்த தவற்றால் ஒரு சாத்தியமாகக்கூடிய காதலை இழந்திருக்ககூடும் அவள் பேச முற்பட்டிருக்காவிடில்.<br /><br />"சொல்லாத காதல் எல்லாம் சொர்க்கத்தில் சேராது". சத்தியமான வரிகள்.<br /><br />ஆனால் அவளின் பேச்சில் தெளிவான காதல் இல்லை என்பது உறுதியாக தெரிந்திருந்தது. அதை காதலாக மாற்ற முடியும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கிருந்தது.<br /><br />இம்முறை கற்பனைக்கு விடுமுறை கொடுத்துவிட்டு நிஜத்தை நிலையானதாக ஆக்க முயற்சித்தேன்.<br /><br />கல்யாண நாள். இன்றே அவளிடம் காதலை தெரிவித்து விட முடிவு செய்திருந்தேன்.அவள் மறுக்க முடியாதவாறு காதலை சொல்லவேண்டுமென யோசித்த வேளையில் அவள் எதிரினில் வந்தாள்.<br />அந்த திறந்த வெளியில் நிலவொளியில் அத்தனை கூட்டமும் அந்த நொடியில் காணாமல் போயிருக்க அவள் மட்டும் தேவதையாய் ஜொலித்துக்கொண்டிருந்தாள்.<br /><br />அவள் கண்கள் எதையோ எதிர்பார்ப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. அந்த பார்வை என்னை மட்டுமே பார்த்துகொண்டிருந்தது. திட்டமிட்ட பேச்சுகள் அந்த கணநொடியில் காணாமற்போக அந்த நொடியில் தோன்றிய வார்த்தைகளின் காரணங்களை ஆராயும் முன் வார்தைகள் விழத்தொடங்கியிருந்தன.<br /><br />"கூட்டத்துல எல்லாரும் உன்னையே பாக்குறாங்க கவனிச்சியா"<br /><br />"அப்படியா.. சரி நீ சொல்ல வந்தத சொல்லு"<br /><br />இதை நான் எதிர்பாத்திருக்க வில்லை அதேநேரம் கூறவேண்டிய விஷயத்தை தாமதபடுத்தும் எண்ணமும் இல்லை.<br /><br />"உன்ன முதல் முறை பாத்த உடனே நீ தான் எனக்குன்னு முடிவு பண்ணி அதுக்காக பைத்தியம் மாதிரி நான் அலையல, ஆனா அன்னியிலிருந்து என் மனசு முழுக்க நீ தான். நீ மட்டும் தான். இதனால நாள் காத்திருந்தது தப்புன்னு நேத்து நீ பேசும்போது புரிஞ்சிச்சு. ஆனா இத்தனை நாள் காத்திருந்ததுனால என் காதல் இன்னும் ஆழமாயிருக்குனு அப்ப தான் எனக்கு புரிஞ்சிச்சு.அதுனால தான் இன்னிக்கு எப்படியும் இத பத்தி பேசிடறதுன்னு ஒரு முடிவோட இங்க வந்தேன். எனக்கு உன்னை எவளோ பிடிக்கும்னு சொல்ல தெரில. ஆனா இந்த உலகத்துலேயே எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சது எங்க அம்மா அப்பா . அவுங்கள எவளோ பிடிக்குமோ அதே அளவு உன்ன பிடிக்கும். நீ என் மனைவியா வந்தா அவுங்கள எந்த அளவுக்கு நான் பாசமா பாத்துபனோ அத விட ஒரு படி அதிகமாவே உன்ன பாத்துப்பேன்.. காதல் வநத நிமிஷம் ஏன் வந்துச்சு எதுக்கு வந்துச்சுன்னு அதுகிட்ட யாரும் கேள்வி கேக்க முடியாது , அதே மாதிரி அந்த பொண்ணுக்கு ஏன் நம்ம மேல தோணலன்னு கேட்பதும் முட்டாள்தனம். அதுனால என்னோட காதல நான் சொல்லிட்டேன். அத ஏத்துக்கறதும் ஏத்துக்காததும் உன் இஷ்டம். ஒத்துகிட்ட சந்தோஷப்படுவேன். ஒத்துகலனா வருத்த படமாட்டேன். இன்னும் கொஞ்சம் கம்மியா சந்தோஷப்படுவேன். காதல் தோத்தாலும் உன்கிட்ட பேச கெடச்ச இந்த வாய்ப்ப நெனச்சே நாள ஓட்டிடுவேன். நான் முடிச்சுட்டேன். இப்போ நீ பேசு அது பதிலோ கேள்வியோ நான் காத்திருக்கேன் "<br /><br />நிமிர்ந்து அவள் கண்ணை பார்த்தேன். அதில் காதல் தெரிந்தது.<br /><br />அவள் உதடுகள் வார்த்தைகளை உரைக்க அசைய துவங்கியது.</p><p>(முற்றும்)</p><p><br /><em>கொசுறு கவிதை:</em></p><p><em>தோற்றுகொண்டே இருக்கின்றேன்<br />ஒவ்வொரு முறை<br />உன் கண்பார்க்கும் போதும்<br />ஒவ்வொரு முறையும்<br />மீண்டும் எழுகிறேன்.<br />மீண்டும்<br />தோற்று கொண்டே இருப்பதற்கு</em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-7994412142460796055?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-67832279763679711722010-02-13T22:47:00.001-08:002010-02-13T22:48:26.232-08:00<span style="font-size:100%;">அதன் பிறகு நாட்கள் கழிய மறுக்க நான் நாட்களை கடக்க பழகியிருந்தேன். அவளின் பார்வைகளுக்கு ஆயிரம் அர்த்தங்கள் கற்பனையில் உருவாக்கவில்லை. அவள் பிறந்ததே என்னை நோகடிக்க மட்டும் தான் என முடிவெடுத்து மீண்டும் அவளை வெறுக்கும், ஒதுக்கும் முயற்சியில் இறங்கியிருந்தேன்.<br /><br />அவளும் அடிக்கடி விடுப்பில் செல்ல துவங்கயிருந்தாள். கல்யாணத்திற்கு முன் எனக்கு தெரிந்து பெரும்பாலான பெண்கள் புடவை, நகை என ஒரு மெகா ஷாப்பிங் செய்வதற்கு இம்மாதிரி விடுப்பில் செல்வது பழக்கமான ஒன்று தான். அவள் வராத நாட்களில் தைரியமாக அவள் இடத்தை பார்க்க முடிந்தது. அவள் வந்த நாட்கள் நான் பார்க்காத பொது அவள் பார்த்தது தெரிந்தது. ஆனால் இப்பொழுதெல்லாம் அந்த ரசாயன மாற்றங்கள் நிகழ்வது இல்லை.<br /><br />அன்று வியாழக்கிழமை. அவள் ஒவ்வொரு மேசையாக சென்று பத்திரிக்கை கொடுத்து கொண்டிருந்தாள். நிச்சயமாக எனக்கு வைக்கமாட்டாள் என தெரியும். இருந்தாலும் ஒருவேளை எனக்கு வைக்க வந்திவிட்டால் என்ன பேசுவது என குழம்பி போயிருந்தேன்.<br /><br />"அழைப்புக்கு தானே காத்திருந்தேன்<br />அழைப்பிதழோடு ஏனடி வந்தாய் "<br /><br />மனதிற்குள் கடைசி முறையை அவளை பற்றிய கற்பனை ஓடியது. எதிர்பார்த்த மாதிரி என் மேஜையை தவிர்த்து மற்றவர்களுக்கெல்லாம் பத்திரிக்கை கொடுத்து முடித்தாள்.<br /><br />அன்று இரவு கனவுகள் வெறுமை அடைந்திருந்தது. விடியல் உறங்கும் முன்னரே வந்துவிட்டது. ஒரு வழியாக அலுவலகம் சென்றடைந்து கணினியை உயிர்ப்பித்து அன்றாட முதல் கடமையான இமெயிலை செக் செய்து காபிக்கு கிளம்பும் போது சாட்டில் ஒரு புது தகவல் ஓரத்தில் எட்டி பார்த்தது. முதல் முறையாக அவள் என்னிடம் பேசமுற்பட்டாள்.<br /><br />"ஹாய். உன் மேஜை ட்ராயர்ல கல்யாண பத்திரிக்க வச்சுருக்கேன். நேர்ல குடுக்க ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு அதான் காலைல வந்த உடனே உன் டெஸ்க்ல வச்சுட்டேன்"<br /><br />வார்த்தைகள் விரல் வழியே வெளியேற துடித்து கொண்டிருந்தன. என்ன ஒரு சாடிஸ்டா இருந்தா கல்யாண பத்திரிக்கைய வச்சதுமில்லாம அத சாட்ல வேற வந்து சொல்லுவா. கோபம் கண்களில் ஏறி அது சோகமாக மாறி நீர் வெளியேற துடித்துகொண்டிருந்தது.<br /><br />"ஹே என்ன பேச்சே காணும் " .<br /><br />இத்தனை நான் மௌனம் பழகிய உனக்கு ஒரு நிமிட மௌனம் கூட பொறுக்க முடியவில்லையா.<br /><br />பத்திரிகையை திறந்து மெதுவாக பார்வையை மேய விட்டேன். ஏனோ என்னுள் ரசாயன மாற்றங்கள் மீண்டும் ஏற்பட்டு கொண்டிருந்தன. கல்யாண பெண் பெயரில் அவள் பெயர் இல்லை. பத்திரிகையின் பின்புறம் மணமகனின் சகோதரி இடத்தில அவள் பெயர் இருந்தது. <br /><br />"ஹலோ" . இது நான்.<br /><br />(தொடரும்)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-6783227976367971172?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-15801591256766088512010-01-16T06:15:00.000-08:002010-01-16T06:28:05.523-08:00<span style="font-size:100%;">அவள் ஓரக்கண் பார்வையின் பாதிப்பு விலக ஒரு வாரம் பிடித்தது. அதன் பிறகு அவள் என் கவனத்தை அவள் பக்கம் திருப்ப அடிக்கடி பல முயற்சிகள் எடுத்தது எனக்கு மட்டும் அப்பட்டமாய் தெரிந்தது. ஆனால் இன்னொரு முறை நானே பேச முற்பட்டு மூக்குடைபடும் நிலையில் நான் இல்லை, அவளாகவே பேசட்டும் என்ற பொய் வீராப்பில் காத்திருந்தேன்.<br /><br />அந்த நாளும் நெருங்கியது. ஆனால் அது நெருங்க ஒரு மாதத்தை விழுங்கியிருந்தது.<br /><br />கேண்டீனில் ஒரு நாள் காபி எடுக்க நான் சென்ற பொது அவளும் நூல் பிடித்தாற்ப்போல் பின்னால் வந்தாள். அன்று தனிமையில் பேச ஏதுவாக கேண்டீனில் யாரும் இல்லை. மனதிற்குள் திட்டங்கள் வகுக்கபட்டு கொண்டிருந்த வேளையில் குயில் கூவியது. அது எக்ஸ்க்யூஸ் மீ என கூவியது. கட்டை அருகில் இருந்தும் மின்சாரம் பாய்ந்த நிலையில் செய்வதறியாது , சொல்வதறியாது இருந்த நிலையில் மீண்டும் குயில் கூவியது. "கொஞ்சம் தள்ளி நிக்கிறீங்களா நான் காபி எடுக்கணும்" . இப்போது ஒரு விளக்குமாற்று கட்டு தானே வந்து என்னை அடித்து சுயநினைவை மீட்டு தந்தது.<br /><br />அவள் காபியுடன் ஒரு டேபிளில் அமர்ந்தாள், துணைக்கு செல்போனை எடுத்துக்கொண்டாள். நான் காபியோடு இன்னொரு டேபிளில் அமர்ந்தேன். தனிமையில் அவள் பேசினாள். செல்போனின் மறுமுனையில் யார் என்ற கேள்வி மட்டும் என் மனதில் திரும்பத்திரும்ப ஓடிகொண்டிருந்தது. அன்று தனிமையில் பேச ஏதுவாக கேண்டீனில் யாரும் இல்லை. ஆம் அவள் தனிமையில் யாருடனோ பேச கேண்டீனில் யாரும் இல்லை. தடையாக இருந்த என்னை மட்டும் கண்ணாடியின் பிம்பத்தில் கோபாமாக பார்த்து தெறித்து கொண்டிருந்தாள். நான் விலகுவதாக இல்லை . அவளை விட அவள் உரையாடலின் சாராம்சம் என்னை அங்கே உட்கார வைத்தது. பல விஷயங்களை உணர வைத்தது. அந்த உரையாடலை நான் கேட்க வேண்டும் என்றே அவள் உரக்க பேசி கொண்டிருந்ததும் புரிந்தது.<br /><br />"டீ நகர் போகணும் . முகூர்த்த பட்டெல்லாம் எடுக்கணும் அப்புறம் நகை வாங்கணும். தாலி செயினும் அன்னைக்கே வாங்கிடலாமா.. அப்புறம் " அவள் பேச பேச என் மூச்சு சீர்கெட்டு மனது கனக்க</span><span style="font-size:100%;"> தொடங்கியிருந்தது.<br /><br />அவள் உரையாடல் முடிந்து என்னை கடக்கும் போது அதே ஓரவிழி பார்வை.<br /><br />இம்முறை எனக்கு புரிந்தது அது ஆசையாக பார்க்கும் பார்வை இல்லை ஒரு மனதை வெற்றிகரமாக நோகடித்த ஒரு சாடிஸ்டிக் பார்வை.<br /><br />ஒரு நொடியில் மிக அருகிலும் அடுத்த நொடிய நினைக்க முடியாத தூரத்திலும் ஒருவரை நிறுத்தி பார்க்க கண்டிப்பாக காதலில் விழுந்திருக்க வேண்டும். விழுந்து எழுந்து மீண்டும் விழுந்திருக்க வேண்டும்.<br /><br />(தொடரும்)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-1580159125676608851?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-21624110073259929432010-01-05T23:54:00.000-08:002010-01-04T21:04:05.120-08:00<span class="Apple-style-span" style=" line-height: 28px; font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">நான் பார்ப்பதை அவள் பார்த்ததை சிந்தனையில் விட்டு அகற்ற முடியாமல் பேச முடிவு செய்தேன். அவள் பார்வைக்கு ஆயிரம் அர்த்தங்கள் நானே என் மனதிற்கு கற்பித்தேன் . எல்லா ஆண்களின் எண்ணத்தை போல அனைத்தும் எனக்கு சாதகமாகவே யோசித்தேன்.<br /><br />எப்படி பேச. என்ன பேச , எங்கு தொடங்க , எங்கு முடிக்க மீண்டும் கேள்விகள் முளைத்தன. ஆனால் பேச வேண்டும் என்ற தீர்மானம் மட்டும் எல்லா கேள்விகளையும் முறியடித்து வென்றது. மிக தவறான வெற்றி இது. சில நேரங்களில் சில முடிவுகள் தோற்பதே நல்லது. தோல்வியை விட நிச்சயம் வெற்றி நமக்கு தான் என்ற எண்ணத்துடன் பங்கேற்காமல் பார்த்து கொண்டிருப்பதும் சுகம் தான். </span><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">பெயரளவில் என்னை யாரென்றே தெரியாத அவளுடன் பெயரை முதலில் தெரியப்படுத்தி அறிமுகம் செய்து கொண்டு பேச முற்பட்டிருக்க வேண்டும். கற்று தெரிந்த பாடம் இது. நிராகரிக்க படுவேன் என்ற எண்ணத்துடன் பேசினேன் , கடிதத்தில்.<br /><br />வராத பதில் கடிதத்தை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தேன். அது படிக்கப்பட்டு கிழிக்கப்பட்டு இருக்குமோ இல்லை படிக்கபடாமலே கிழிக்கப்பட்டு இருக்குமோ , மேற்கொண்டு அவளிடம் பேச முயற்சிகள் எடுக்கலாமா வேண்டாமா என்ற யோசனையிலே ஒரு மாதம் கழிந்தது. அவளும் அடிக்கடி செல்போனோடு ஒதுங்குவது முட்டுகட்டைகளை அடுக்கி கொண்டே போனது. மறுக்கப்பட்டதை மறக்க நினைத்து இந்த பழம் புளிக்கும் என வட்டாரத்தில் பேச்சுக்கள் எழ வைத்தேன். நாளைடவில் கண் எதிரில் அவள் இருந்தாலும் மறந்தே போனேன்.<br /><br />மறந்தே போனேன் அந்த நொடி வரை, எல்லா மனமுடிச்சுகளையும் ஒரு நொடியில் அவிழ்த்துபோட்ட அந்த நொடி வரை , அஸ்தனமான சூரியனும் எட்டி பார்க்க எழுந்து வர துடித்த அந்த நொடி வரை, களைந்திருந்த பிச்சைகாரனை தேடி வந்த தர்மம் போன்ற அந்த நொடி வரை, அழுதுதுடிக்கும் குழந்தை மிட்டாய் பார்த்து சிரிக்கும் அந்த நொடி வரை.<br /><br />பக்கம் சென்ற அவள் ஓரகண்ணால் எனை பார்த்து சிரித்த அந்த நொடி வரை. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">(தொடரும்) </span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-2162411007325992943?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-66367304865825302502009-12-27T05:49:00.000-08:002009-12-28T02:47:46.511-08:00<span class="Apple-style-span" style=" line-height: 28px; font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">அதிவேகமாக கழிந்து கொண்டிருந்த தினங்கள் அன்று ஆசுவாசமாக கழிந்து கொண்டிருந்தது. </span></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 28px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 28px; font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">வழக்கத்திற்கு மாறாக என் அலுவலக சீட்டுக்கு அருகில் வந்து வெறும் ஹலோ அளவில் இருந்த நண்பர்கள் எல்லாம் ஆருயிர் தோழர்களாக மாறிகொண்டிருந்தார்கள். என் தொலைபேசியும் மறுஉயிர் பெற்று அலுவலகத்தின் எல்லா தளங்களில் இருந்தும் நலம் விசாரிப்புடன் என் சுற்று வட்டாரத்தை பற்றியும் விசாரிப்பு தொடர்ந்தது. </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 28px;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: normal; font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">அத்தனை நேரம் கேள்விகளை மட்டும் மனதிற்குள் ஓட்டி கொண்டிருந்த எனக்கு விடை அவள் எழுந்து நிற்கும் போது கிடைத்தது. </span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 28px; font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:medium;"><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">இத்தனை காலங்கள் போராடி பிரம்மன் இப்போது தான் தன் பணியை சரிவர செய்து இருக்கிறான். நளினமான நடை, பார்க்கும் அனைவரையும் வசீகரிக்கும் புன்னகை , எவரையும் சட்டை செயாத அந்த மிடுக்கு அத்தனையும் அவளை மேலும் அழகாக காட்டியது. அதுவரை அழகென்று பெருமை கொண்ட பெண்களை எல்லாம் தொலை தூரத்தில் ஒரே நாளில் தொலைய செய்தாள். </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">அவள் வந்த ஒரே நாளில் அலுவலகத்தில் அணைத்து ஆடவர் மத்தியில் பெரும் பரபரப்பு இருந்தது , ஆனால் வழக்கம் போல அந்த பரபரப்பு ஒரு வாரத்தில் ஒரு நான்கைந்து பேரிடத்தில் மட்டும் விடாப்பிடியாக ஒட்டி கொண்டு மற்றவரிடத்தில் காற்றில் கரைந்து விட்டது. அடுத்த சில வாரங்களில் இவளை பற்றிய பேச்சுக்கள் அறவே குறைந்து போயின. ஆனால் இப்போது நான் என்னுடன் தினமும் பேச துவங்கியிருந்தேன் . </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">இரவுகள் நீளமாகி கொண்டிருந்தன. கவிதைகள் குவியதொடங்கின. கற்பனையில் நிறைவேற சாத்தியமில்லாத விடயங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தன . அலுவலகத்தில் இல்லாத நேரங்கள் அலுவலகத்தை தேடின. அலுவலகத்தில் அவள் இல்லாத நாட்கள் அவளை தேடின. கண் எதிரில் தேவதை கற்பனைக்கா பஞ்சம், கவிதைகளால் கவிதையை தினமும் தினமும் துதி பாடி கொண்டிருந்தேன். </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></div><div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">அனைவருக்கும் பிடித்த கவிதை அவளுக்கு பிடித்திருக்கவில்லை போலும். நான் சொல்லாமல் அவளே உணரும் அந்த கற்பனை வட்டத்தில் சிக்கி கொண்டே நிஜத்தில் சிந்தித்து கொண்டிருந்தேன். நிஜம் விளங்க நாழியானது. நிஜம் உணர்ந்த போது நாட்கள் வேகமாக கழிந்து கொண்டிருந்தது. என் வார்த்தைகளுக்கு முட்டுகட்டையாய் கேள்விகளை நானே கேட்டுகொண்டிருந்தேன். கேள்விகள் தொலைந்த போது தைரியமும் தொலைந்து போயிருந்தது. முடிவில் எதிர்பார்த்தது எதிர்பாராமல் நிகழ்ந்தது.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">(தொடரும்) </span></div></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-6636730486582530250?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-65124175362666454582009-12-19T22:22:00.000-08:002009-12-19T22:42:31.306-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/Sy3HUDD9ApI/AAAAAAAABtY/h7MbNsmA_Q4/s1600-h/spiral.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 88px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/Sy3HUDD9ApI/AAAAAAAABtY/h7MbNsmA_Q4/s200/spiral.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417205074029773458" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/Sy3G8Xk1jHI/AAAAAAAABtQ/Rd3NbhKkVQY/s1600-h/spiral.jpg" style="text-decoration: none;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); font-family:arial;">ராம் சங்கரை அங்கு சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை .</span> </a><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:arial;font-size:small;"><p>"என்ன ராம் எல்லாம் படிச்சு உண்மையெல்லாம் தெரிஞ்ச மாதிரி இருக்கா?" சங்கரின் தொனி ராமை எரிச்சலூட்டியது .</p><p>"சங்கர் எனக்கு ஒரே குழப்பமா இருக்கு. நடந்த கொலைகளுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம். இத்தனை நாளஉங்களுக்காக வேலை செஞ்ச என்னை கூட நம்பாம எல்லாத்தயும் எதுக்கு மறைச்சீங்க "</p><p>"பொறுமையா இரு ராம். மொத்தமா எல்லாத்தையும் சொல்லலாம்னு தான் இவளோ நாள் காத்திட்டு இருந்தேன். நீ ஆரம்பத்துலையே சொன்ன<br />மாதிரி இளமாறன் அவளோ நல்லவன் இல்ல. அது எனக்கும் தோணுச்சு, இருந்தாலும் அவன் என்ன தான் பண்ணப்போறான்னு பாக்க<br />ஒரு ஆர்வம். நம்ம கிட்ட அவன் கொடுத்த ஹிட்லிஸ்ட் மட்டும் தான் நிஜம், மத்தபடிக்கு அந்த துப்பாக்கி தொலைஞ்சு போனதெல்லாம்<br />கதை"</p><p>"என்ன பாஸ் சொல்றீங்க. அப்ப அந்த துப்பாக்கி நம்ம ஆபீஸ்குள்ள வந்ததுக்கும் அவன் தான் காரணமா"</p><p>"சந்தேகமே இல்லாம அவன் தான் காரணம். அது மட்டும் இல்ல அந்த ஹிட்லிஸ்ட் தயாரிச்சதே அவன் தான். அத வச்சு ஒரு பெரிய திட்டம்<br />போட்டிருந்தான். அந்த லிஸ்ட்ல இருக்கவங்க கிட்ட பேர தூக்குறதுக்கு பணம் தரணும்னு ப்ளாக்மெயில் பண்றதுக்கு பிளான். முதல் நாலு பேரு ஒத்து வரல, உடனே அவனே மத்தவங்களுக்கு பயம் வரணும்னு அவுங்கள க்ளோஸ் பண்ணிட்டான் "</p><p>"ஒ மை காட்.. என்னால நம்பவே முடியல . "</p><p>"அதுக்கப்புறம் தான் அவன் ஒரு திட்டம் போட்டு என்ன சிக்க வைக்க பார்த்தான். முதல் நாலு கொளைகல்ல நம்மல மாட்டி விட்டு மத்தவங்க கிட்ட பணம் வாங்கிட்டு ஹிட்லிஸ்ட மறைக்க திட்டம் போட்டான். மத்தவங்களும் அவன் கிட்ட பணத்த கொடுத்துட்டாங்க "</p><p>"ஆனா மத்தவங்களும் செத்துட்டாங்களே சங்கர்"</p><p>சங்கர் மெளனமாக ஒரு புன்னகை மட்டும் உதிர்த்தான். ராம் மீண்டும் வியர்க்க தொடங்கியிருந்தான்.</p><p>"ராம் மத்த கொலைகள் நடந்தது ஹிட்லிஸ்ட் கணக்க முடிக்க தான் ஆனா செஞ்சது இளமாறன் இல்ல" சங்கரின் சிரிப்பு சப்தம் அதிகமாகி கொண்டிருந்தது.</p><p>சங்கர் தொடர்ந்தான் "நீ அடுத்து என்ன கேக்க போறேன்னு எனக்கு தெரியும். மத்த கொளைகல செஞ்சது நானானு தான. அதுக்கு பதில் நானும் தான்"</p><p><br />ராம் தெளிவாக குழம்பியிருந்தான். ஆனால் வார்த்தைகளை உதிர்க்க திராணியில்லாமல் சங்கர் தொடர முகத்தை ஏறிட்டான்.</p><p>"ராம் மத்த கொளைகல செஞ்சது இளமாறனுக்கு ஒரு பயத்த உண்டு பண்ண , தவிர அவுங்க எல்லாரும் எப்படியும் சாக வேண்டியவங்க தான். சட்டத்து நால அவங்க கிட்ட கூட நெருங்க முடியாது. அதனால செஞ்ச கொளைகல்ல எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்ல. சாந்தாராம் துக்காராம் ரெண்டு பேரையும் கொலை பண்றதுக்கு முன்னால இளமாறன் போன் பண்ணி வர சொன்னான். அவனுக்கு நான் தான் இத பண்றேன்னு கண்டுபிடிக்கிறது ஒண்ணும் கஷ்டம் இல்ல ஆனா எங்க அவர் மாட்டிபாரோனு ஒரு பயம் வந்திடுச்சு. பணம் கொடுத்தவன்<br />எல்லாம் கேள்வி கேக்க ஆரம்பிச்சிட்டானுங்க. அதனால இந்த பிரச்சனைல இருந்து அவர வெளில கொண்டு வர, அப்புறம் அவர் செஞ்ச பாவத்துக்கு அவர ..."</p><p>"கொலை பண்ணிடீங்களா சங்கர்"</p><p>"இல்ல தற்கொலை பண்ணிக்க வச்சிட்டேன்"</p><p>"சங்கர் நீங்க எவளோ நியாயம் சொன்னாலும் நீங்க செஞ்சது தப்பு தான். நான் இத போலீஸ்ல சொல்ல தான் போறேன் "</p><p>"தாரளமா சொல்லிக்கோ ராம். ஆனா கம்பி என்ன போறது நீயும் தான். ரெட்டை கொலைகள் எப்படி கிட்ட தட்ட ஒரே நேரத்துல நடந்துச்சுன்னு சொல்லனுமா "</p><p>"என்ன சொல்றீங்க சங்கர்"</p><p>"ரெண்டு கொலையையும் செஞ்சது ஒருத்தன் இல்ல . ரெண்டு பேர். ஒண்ணு நீ இன்னொன்னு நான் "</p><p>காற்று ராமின் நாசிகளில் அவசரகதியில் நுழைந்து வெளியேறி கொண்டிருந்தது .</p><p>"ஹிப்நாட்டிசம் பத்தி படிச்சியே ராம் அதுல செலக்டிவ் மெமரி எரேசிங் டெக்னிக் பத்தி பாத்தியா. நடந்த நிகழ்வுகல ஒருத்தர் மனசுல இருந்து தடயமே இல்லாம அழிக்கவும் முடியும் அதே மாதிரி நடக்காத ஒரு விஷயத்த நடந்த மாதிரி ஒருத்தர் மனசுல புகுத்தவும் முடியும். அதனால நீ கொளைகல பண்ணினது உனக்கு நிச்சயமா நினைவுல இருக்காது .இப்ப நம்ம பேசிட்டு இருந்தத கூட உன் நினைவுல இருந்த என்னால சுத்தமா அப்புறபடுத்த முடியும். அப்புறம் இளமாறன் மனசுக்குல தற்கொலை பணிகனும்ன்ற எண்ணத்த புகுத்தினேன் வேலை சுலபமா<br />முடிஞ்சுது. சாந்தாராம் துக்காராம் விஷயத்துல அவுங்க கிட்ட நெருங்கறது ரொம்ப கஷ்டமா இருந்ததுனால அவுங்களே ஒருத்தர் கார்ல இன்னொருத்தர் பாம் வச்சதா செட் பண்ணி ஒருத்தர் சாக இன்னொருத்தர் ஜெயில் போக பிளான் பண்ணிட்டேன். குடும்ப சண்டை காரணம்னு ஆனதுனால அவளோ சீக்கிரம் வெளில வர முடியாது. இப்போ எல்லாம் புரிஞ்சுதா ராம். என்ன முடிவு எடுத்திருக்க "</p><p>ராம் சற்று தெளிந்திருந்தான். " பாஸ் இப்ப நடந்தத என் மனசுல இருந்து எரேஸ் பண்ணிடுங்க. அடுத்ததடவை தயவு செஞ்சு என்கிட்டே முன்கூட்டியே சொல்லிடுங்க"</p><p>சங்கர் சிரித்தான் அதில் மன திருப்தியுடன் ஒரு திட்டத்தை தயார் செய்து நடத்தி காட்டிய வெற்றி தெரிந்தது. </p><p><br /></p><p>(முற்றும்) </p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-6512417536266645458?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-56580074082820710082009-12-05T23:01:00.000-08:002010-01-01T00:31:47.238-08:00<span class="Apple-style-span" style=" color: rgb(153, 153, 153); line-height: 12px; font-family:'Trebuchet MS', Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:small;"><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="line-height: 20px; font-family:Georgia, serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;">படம்: அதே நேரம் அதே இடம் </span></span><span class=""><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><br /></span></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;">இசை: பிரேம்ஜி அமரன்<br />பாடியவர்கள் : ஹரிச்சரன், திப்பு, ஹரிணி<br />பாடலாசிரியர் : லலிதானந்த்<br />பாடலுக்கான சுட்டி: </span></span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 19px; font-family:'Trebuchet MS', Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=tPNjWofA9Ds&amp;feature=related">முதல் முறை உன்னை பார்த்த போதே</a></span></span></span></span></p><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 19px;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: normal; "><embed src="http://www.musicplug.in/flash/musicplugin2.swf?mt=m&amp;audiodump=&amp;noadvt=10&amp;br=h&amp;song=Adhey_Neram_Adhey_Idam___MudhalMurai&amp;songname=Mudhal Murai" type="application/x-shockwave-flash" width="289" height="256" flashvars="folder=images/movies/Adhey_Neram_Adhey_Idam__/&amp;iname=mpmla.gif,bloggers.gif,auro_hosting_p.gif,add4.gif,google.jpg,musicplugin.jpg,music.gif,player_ads.gif&amp;autoplay=true&amp;bgcolor=black"></embed><br /><a href="http://www.musicplug.in" target="_blank"><span style="font-family:verdana,;font-size:85%;"></span></a></span></span></span></p><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;">முதல் முறை உன்னை பார்த்த போதே<br />பல முறை வாழ்ந்த எண்ணம் ஏனோ<br />உலகத்திலே உன் முகம் தான் பிடிக்கிறதே </span></span></p><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;">கனவினில் உன்னை பார்க்கும் போதும்<br />அருகினில் என்னை காண வேண்டும்<br />உன் அருகே நான் இருந்தால் சிலிர்க்கிறதே<br /><br />நீ விளையாட்டு பிள்ளை<br />உனக்கு நான் தலையாட்டும் பொம்மை<br />என்னை தாயை போலே தாங்க வேண்டும் மடியினிலே<br /><br />முதல் முறை உன்னை பார்த்த போதே<br />பல முறை வாழ்ந்த எண்ணம் ஏனோ<br /></span></span><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 24px; font-family:Georgia, serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;">உலகத்திலே உன் முகம் தான் பிடிக்கிறதே<br /><br />நீ அருகில் தோன்றும் நேரமே<br />வான் நிலையும் மாறி போகுதே<br />நீயும் நினைத்தால் வானவில்<br />வந்து விடுமே </span></span></span></span></p></span><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;">உன் மனதில் தோன்றும் வார்த்தையே<br />என் உதடும் போல வேண்டுமே<br />உன்னை நினைத்தால் வாழ்விலே<br />என்றும் சுகமே </span></span></p><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;">உன்னுடன் இருப்பதால்<br />உயிருடன் இருக்கிறேன்<br />உனக்கென்ன வேண்டுமா<br />உயிரையும் தருகிறேன் </span></span></p><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">நான் உன் மூச்சில் வாழ்வேன்<br />வரம் அது எந்நாளும் போதும்<br />நீ சூடும் பூவும் வாடும் போது<br />வலித்திடுமே </span></span></p><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">முதல் முறை உன்னை பார்த்த போதே<br />பல முறை வாழ்ந்த எண்ணம் ஏனோ<br />உலகத்திலே உன் முகம் தான் பிடிக்கிறதே </span></span></p><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">நீ நடந்தும் போகும் வேலையில்<br />கால் வலிக்கும் என்றும் கலங்குவேன்<br />தோளில் சுமந்தே தாங்குவேன்<br />உன்னை தினமே </span></span></p><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">தோளிரண்டில் என்னை தூக்கினால்<br />நாள் கணக்கில் அங்கு தூங்குவேன்<br />நானும் உனையே தாங்குவேன்<br />நெஞ்சில் தினமே </span></span></p><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">சூரியன் உதிப்பதே<br />உன்முகம் காணவே<br />பூமியில் பிறந்ததே<br />உன்னுடன் வாழவே </span></span></p><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">அது மழை மேகம் யாவும்<br />இறங்கியே உனை தீண்டி ஏங்கும்<br />இனி கோயில் தேடி போக மாட்டேன்<br />தெய்வமும் நீ </span></span></p><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 12px; "></span></span></span></p><b><p style="text-align: left; line-height: 1.5em; "><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal; "><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">முதல் முறை உன்னை பார்த்த போதே<br />பல முறை வாழ்ந்த எண்ணம் ஏனோ<br />உலகத்திலே உன் முகம் தான் பிடிக்கிறதே </span></span></span></p></b><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-5658007408282071008?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-30147400528498522602009-11-04T04:02:00.000-08:002009-11-04T04:18:47.863-08:00கண் மூடி விழித்திருந்து<br />கனவில் உறங்கி போனேன்<br />கட்டிலில் விழிக்கையில்<br />என் அருகில் நீ<br />நித்தமும் உன்னுடன்<br />நான் விழிக்க என்ன செய்ய<br />யோசித்த வேளையில்<br />உறங்கிப்போயிருந்தேன்<br /><br /><br />----------------------------------------------------------------------------------------<br /><br /><br /><br />பருவத்து மாற்றங்கள்<br />முகத்தினில் வெளிப்பட்டு<br />தழும்பாகி<br />மறைந்து போனது<br />மாற்றங்கள் விட்டுசென்ற<br />ஏக்கங்கள் மறையாமல்<br />தழும்ப செய்தது.<br /><br />----------------------------------------------------------------------------------------<br /><br /><br /><br />தொலைக்க துடிக்கிறேன்<br />தொலைய மறுக்கிறாய்<br />தொலைக்க தவிக்கிறேன்<br />தொலைந்தே போகிறேன்<br /><br />தொல்லைகளின் எல்லைமீறல்<br />தொலைகின்றன இரவுகள்<br />மிச்சமிருக்கும் கனவுகள்<br />எல்லாம் உன் நினைவுகள்<br /><br />கண்ணீரின் ஈரங்கள்<br />காயாத நேரங்கள்<br />மீட்டெடுத்த சோகங்கள்<br />கரைத்தன காலங்கள்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-3014740052849852260?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-31982570617782162852009-10-01T04:46:00.000-07:002009-10-01T04:59:55.701-07:00வடக்கே சூரியன்<br />உதித்த நாளில்<br />பூமி பிளந்து<br />விண்ணை நோக்கி<br />மழை பெய்த வேளை<br />நட்சத்திரங்கள்<br />வாசலில் திரண்ட நேரம்<br />கிணற்று நிலா பிம்பம்<br />வானில் ஒளிர்ந்த தருணம்<br />நான் உறங்கி கொண்டிருந்தேன்<br />கல்லறையில் உன் கண்ணீர் துளி<br />-------------------------------------------------------------<br /><br />கண்களை தவிர்த்து<br />மறுபக்கம் திரும்பி<br />விலகி போக எத்தனித்து<br />வழியின்றி நெருங்கி<br />மனமெங்கும் கிலியோடு<br />கடக்கும் முன் மட்டும்<br />தவிர்த்தாலும் தவறாமல்<br />கண் பார்க்கும்<br />வேகம் கூடும்<br />ஒரு நாள் பார்க்காவிடினும்<br />கண்கள் தேடும்<br />பெருமூச்சு தொடரும்<br />மறுநாள் மறக்காமல்<br />தரிசனம் தரும்<br />மாதங்கள் ஆனாலும்<br />விட்டெறிந்த கல்லுக்கு<br />பழிவாங்க காத்திருக்கும்<br />பக்கத்து வீட்டு நாய்<br /><br />-------------------------------------------------------------<br /><br />எதிர்பாராத நிமிடத்தில்<br />எதேச்சையாய் எதிர்ப்பட்டு<br />மீளும் முன் மீட்டுவிட்டாள்<br />தவறினாலும் தவறில்லை<br />தொலைந்தாலும் பிழையில்லை<br />மண்ணிடம் விண்ணிடம் சாட்சியில்லை<br />இவ்விடம் அவ்விடம் பிரிவில்லை<br />எவ்விடம் உறைவிடம் புரியவில்லை<br />காதலிடம் காதலியிடம் விடையில்லை<br />இல்லைகள் தொல்லையில்லை<br />தொல்லைகள் வலிக்கவில்லை<br />இல்லைகள் தொலைந்தநேரம்<br />காதலி இல்லவேயில்லை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-3198257061778216285?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-58615640937620991632009-09-16T08:02:00.000-07:002009-09-17T08:56:43.732-07:00<p>வெயிலில் உழைத்து<br />குடிக்காமல் சேமித்து<br />ஆசையாய் படம் பார்த்தேன்<br />உழைப்பின்றி படமெடுத்து<br />என் வார உழைப்பை<br />பிடுங்கி கொண்டார்கள்<br /><br />---------------------------<br /><br />வருமென்று எதிர்பார்த்து<br />தயாராய் புறப்பட்டு<br />பயந்தபடி சென்ற நேரம்<br />அது வரவில்லை<br />சுள்ளென வெயில் சுட<br />உள்பனியன் கூட போடாமல்<br />வெள்ளை சட்டை போட்ட நேரம்<br />எங்கிருந்தோ எட்டி பார்த்து<br />ஏளனம் செய்தது<br />என்னை அழுக்காக்க<br />வந்த அந்த மழை.<br /><br />------------------------------<br /><br />எங்கள் தெரு சாலையெல்லாம்<br />தார்க்கோலம் பூண்டது<br />அடுத்த வாரம்<br />மழை நிச்சயம்<br /><br />---------------------------------<br /><br />எட்டி பார்க்க<br />விட்டு சிரித்தாள்<br />கதறி அழுதாள்<br />தொட்டு துடைக்க<br />அழுகை நிறுத்த<br />மீண்டும் சிரிக்க<br />கைகள் நீட்டினேன்<br />எட்டவில்லை<br />கதறி அழுதேன்<br />சிரித்தாள்<br />பிடித்திருந்தது<br />தொடர்ந்து அழுதேன்<br />அம்மா உள்ளேசென்றாள்<br />கூடவே இடுப்பிலிருந்த நானும் </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-5861564093762099163?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-28963406753452327562009-09-14T03:34:00.000-07:002009-09-14T06:37:25.649-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/Sq5Gz8gterI/AAAAAAAABiU/--og4l0LEdA/s1600-h/hypnotism%20wheel-50.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381316462984919730" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/Sq5Gz8gterI/AAAAAAAABiU/--og4l0LEdA/s200/hypnotism%2520wheel-50.jpg" border="0" /></a> <p>மதிய நேரம். பசி வயிற்றை கிள்ளிகொண்டிருந்தது . ராம் இந்த இடத்தை விட்டு சிறிது நேரம் விலகி போய் சாப்பிட்டுவரலாம் என சங்கருக்கு போன் செய்தான். சுவிட்ச் ஆப் என்ற தகவலே வந்துகொண்டிருந்தது . வேறு வழியில்லாமல் வண்டியை பூட்டி விட்டு சாப்பிட கிளம்பினான்.<br /><br />சாந்தாராமின் வீட்டு காவலாளியிடம் சொல்லி விட்டு கிளம்பலாம் என்ற கடைசி நேர யோசனையுடன் அவனிடம் சென்றான்.<br /><br />"இந்தாப்பா அன்னைக்கு உன்கிட்ட வந்து ஒருத்தர் காசு கொடுத்து இந்த வீட்ல சந்தேகபடுற மாதிரி யாராவது வந்த சொல்ல சொன்னாருல அவரோட அசிஸ்டன்ட் நான். இப்ப சாப்பிட போறேன் அதுக்குள்ள யாராவது வந்தா இந்த நம்பர்க்கு போன் பண்ணு "<br /><br />"சார் நானும் சாப்பிட போறேன். அய்யா சாப்பிட்டு வெளில கிளம்புவார் அதுக்குள்ள நான் சாப்பிட்டு வரணும் " ராம் வேறு வழியில்லாமல் சங்கரிடம் சமாளித்துக்கொள்ளலாம் என ஹோட்டலுக்கு புறப்பட்டான்.<br /><br />புறப்பட்ட சில நொடிக்கெல்லாம் அந்த தெருமுனையில் ஒரு ஆட்டோ வந்து நின்றது. ஆள் அரவமற்ற அந்த மதிய வேலையில் அவன் இறங்கி நடந்து வருவதை யாரும் கவனித்திருக்க வில்லை. பழக்கப்பட்டது போல் சாந்தாராமின் வீட்டு கேட்டுக்குள் நுழைந்தான். சில நிமிடங்களில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி மறைந்தான் .<br /><br />ராம் அமிர்தம் உண்ட தேவர் போன்ற பெருமிதத்துடன் மீண்டும் வந்து காரில் அமர்ந்தான். எட்டி பார்த்தான் காவலாளியும் திரும்பியிருந்தான் . உண்ட களைப்பில் கண் சொருக ஆரம்பித்த நேரம் கார் சத்தம் கேட்டு விழித்தான். அந்த கார் உள்ளே நுழைந்த சில நிமிடங்களில் சாந்தாராமின் கார் வெளிப்பட்டது .<br /><br />ராம் ஆர்வமாய் காவலாளியிடம் சென்றான். துக்காராம் நீண்ட தூர பயணம் செல்லும் போது சாந்தாராமின் இந்த காரை எடுத்து செல்வது வழக்கம் தான அந்நேரங்களில் அவர் துக்காராமின் காரை பயன்படுத்தி கொள்வார் என்ற தகவல் கிடைத்தது.<br /><br />சங்கருக்கு மீண்டும் போன் செய்தான். இம்முறை ரிங் அடிததது ஆனால் சங்கர் தொடர்பை துண்டித்தான்.<br /><br />ஏதோ அசம்பாவிதம் நடந்திருக்குமோ என்ற எண்ணம் ராமை அங்கு தொடர்ந்து காத்திருக்க அனுமதிக்கவில்லை. வண்டியை எடுத்து நேராக சங்கரின் ஆபீஸுக்கு சென்றான்.<br /><br />சங்கர் அங்கு இல்லை. வெளியில் எட்டி பார்த்து சுரேஷிடம் ஒரு காபி சொல்லி சங்கரின் கம்ப்யூட்டர் முன் அமர்ந்தான். இந்த கம்ப்யூட்டரை சங்கரை தவிர யாரும் உபயோகித்ததில்லை அப்படி உபயோகிக்கவும் சங்கர் அனுமதித்ததில்லை .<br /><br />அதியசமாக இன்று கம்ப்யூட்டர் ஷட்டவுன் செய்யப்படாமல் பயன்பாட்டுக்கிடையிலே அப்படியே விடப்பட்டு இருந்தது. அதில் திறந்திருக்க பட்டிருந்த இணையதளங்கள் மற்றும் அதிலிருந்த கோப்புகள் எல்லாம் ஹிப்னாடிசம் தொடர்புடயதாகவே இருந்தன .<br /><br />திறந்திருந்த சங்கரின் இ-மெயில் பார்த்தவுடன் ராமிற்கு பகீர் என்றது. இளமாறன் கொடுத்த ஹிட்லிஸ்ட் அவரை சந்திப்பதற்கு ஒரு வாரம் முன்னரே சங்கருக்கு வந்திருந்தது.<br /><br />ராம் முழுவதுமாக வியர்வையில் நனைந்திருந்தான். கிடைத்த தகவல்கள் நடந்து கொண்டிருக்கும் கொலைகளுடன் தொடர்பு படுத்தி பார்த்து தோற்றுகொண்டிருந்தான். அப்போது தான் டைம்பாம் சம்பந்தபட்ட அந்த கோப்பு அவன் கண்ணில் தென்பட்டது. அதை காரில் பொருத்தி இயக்குவது எப்படி என்ற தகவல்களும் இருந்தது.சாந்தாராம் மற்றும் துக்காராமின் கார்கள் மனதில் நிழலாடியது. எவ்வளவு பெரிய குற்றத்திற்கு தான் துணையாக இருந்திருக்கிறோம் என்ற எண்ணம் அவனை கலங்கடித்தது, ஆனாலும் இந்த தகவல்களை வைத்து சங்கர் தான் கொலைகாரன் என முடிவு கட்ட முடியாது. இளமாறனின் கடிதமும் ராமை குழப்பியது.<br /><br />அவசரமாக எல்லாவற்றையும் தன்னுடய மெயிலுக்கு அனுப்பி விட்டு போலீஸை தொடர்பு கொண்டு இதை விளக்க வேண்டும் என தீர்மானித்தான். ஆனால் போலீஸ் தன்னையும் இதில் இணைத்து மாட்டிவிடுவார்கள் என தோன்றியதும் தற்போது கோப்புகளை இ-மெயில் மட்டும் அனுப்பிவிட்டு பின்னர் யோசிக்கலாம் என முடிவெடுத்தான்.<br /><br />பாதி வேலை முடிந்த நிலையில் "சார் டீ" என்ற குரல் கேட்டது.<br /><br />"அப்படி வச்சிட்டு போ" கணினியிடம் கூறினான்.<br /><br />சங்கர் டீ கிளாஸை வைத்துவிட்டு ராமை நெருங்கினான். </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-2896340675345232756?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-55779452439923692762009-08-28T03:28:00.000-07:002009-08-28T03:35:54.958-07:00<span class=""></span><br /><span class=""></span><br />தீராத முத்தங்கள்<br />-------------------------------<br />அர்த்தமற்ற சாமத்தில்<br />அழுகையோடு உறங்கியவனை<br />இமைக்காமல் பார்த்தவளை<br />மனதுக்குள் அறிந்தாலும்<br />கண்மூடி கிடந்தவனை<br />நெற்றியில் முத்தமிட்டு<br />வெளியேற நினைக்கையிலே<br />அழுகையோடு விழித்தான்<br />அவள் அழகு முகம் பார்க்க<br />நெற்றி முத்தம் கேட்க<br />முத்தம் வாங்கி உறங்குமுன்<br />அழைத்தான் அவளை<br />மழலை அழைப்பில்<br />மீண்டுமொரு முத்தம்<br /><br />இல்லாத நினைவுகள்<br />-------------------------------------<br />சிந்திக்காமல் சிரித்த<br />பார்க்காமல் பழகிய<br />மண்ணோடு புரண்ட<br />மயிர் பிடித்தெரிந்த<br />பிரிவின்றி உண்ட<br />பிரியாமல் நின்ற<br />அடிவாங்கி அழுத<br />கால்முட்டி தேய்ந்த<br />மழையொடு ஆடிய<br />வெயிலோடு ஒடிய<br />தட்டானை பிடித்த<br />ஓணானை மயக்கிய<br />பத்துகாசு திருடிய<br />கண்பார்த்து பேசிய<br />மண்பார்த்து நடக்காத<br />பள்ளிக்கூட நாட்களை<br />நினைத்து திளைத்தேன்<br />பள்ளிக்கூடம் காணாத<br />பால்யனை பார்க்கும் வரை<br /><br />முதல் துளி<br />-----------------------------------<br />விடியும் நேரம்<br />கஞ்சிகலயம் தூக்கி<br />தலப்பா கட்டி<br />வேட்டி மடிச்சு<br />ஏர் பூட்டி<br />கையில கொம்பெடுத்து<br />மாடு விரட்டி<br />வயலுக்கு போக<br />வானம் பார்த்து<br />காத்து நிக்கேன்<br />எப்ப வருமோ<br />அந்த மொத துளி<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-5577945243992369276?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-35725205108923465522009-08-24T09:32:00.000-07:002009-08-25T02:41:09.704-07:00<p><br />பள்ளிக்கூடம் பிடிக்கும்<br />படிக்க பிடிக்கும்<br />பக்கத்துக்கு பெஞ்ச் ராமு பிடிக்கும்<br />எப்போதும் முறைக்கும் சீதா பிடிக்கும்<br />அடித்தாலும் தமிழ் டீச்சர் ரொம்ப பிடிக்கும்<br />மைதானம் பிடிக்கும்<br />விளையாட பிடிக்கும்<br />பறக்காவெட்டி என ராமு சொன்னாலும்<br />பள்ளிகூட மதிய உணவு பிடிக்கும்<br />அதானால் பள்ளிக்கூடம் பிடிக்கும்<br />படிக்க பிடிக்கும்<br />......<br />......<br /><br /><span class="">இது </span>கருவேலநிழல் பா. ராஜாராமின் <a href="http://karuvelanizhal.blogspot.com/2009/08/blog-post_05.html">தொடக்கபள்ளி</a> <span class="">இடுக்கைகாக<br /></span><span class="">எழுதநினைத்து</span> எழுத மறந்த கவிதை. </p><p>*******************************************************************************<br /><span class=""></span></p><p>வாழ்வாங்கு வாழென்று<br />வாழ்த்தியுனை நான் அனுப்ப<br />வாழாமல் வாழ்ந்துகொண்டு<br />வானத்தையே வெறித்து கொண்டு<br />வார்த்தைகளை வார்த்தெடுக்க<br />முற்பட்ட நேரத்தில்<br />வானம் மறைந்து<br />உன் முகமானது<br />தோட்டத்து பூக்கள்<br />பறந்து வந்த கிளி<br />புற்தரையில் பனித்துளி<br />எல்லாம் உன்னை<br />நினைவுப்படுத்த<br />வார்த்தைகள் ஊற்றெடுத்த<br />நேரத்தில்<br />பேனாவும் பேப்பரும்<br />காணாமல் போயிருக்க<br />அதை தேடி போராடும் நேரம்<br />பக்கத்துக்கு பைத்தியம்<br />போடா லூசு என<br />என் கால்சங்கலியை நினைவுபடுத்தியது<br /></p><p>*******************************************************************************</p><p>மறக்க முடியாததை<br />மறைக்க முடியாது<br />மறைக்க முடியாததை<br />மறுக்க முடியாது<br /><br />மறக்க நினைத்தாலும்<br />மறுக்க முடியாது<br />மறைக்க நினைத்தாலும்<br />மறக்க முடியாது<br /><br />மறக்க முடியாத<br />மறுப்புகள் ஏராளம்<br />மறைக்க முடியாத<br />மறுப்புகள் ஏராளம்<br />மறுப்புகள் தந்த<br />மரணங்கள் ஏராளம்<br /><br />மறக்காமல் என்னை<br />மறைக்காமல் காதலை<br />மறுக்காமல் ஏற்றுகொள்</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-3572520510892346552?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-68070022461831344602009-08-19T05:03:00.000-07:002009-08-19T06:27:52.576-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/Sovqfv-n42I/AAAAAAAABh0/q4yW3STdkdM/s1600-h/pisblood.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371644811745420130" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/Sovqfv-n42I/AAAAAAAABh0/q4yW3STdkdM/s200/pisblood.jpg" border="0" /></a><br /><div>ராமின் குரல் சங்கருக்கு தூரத்தில் கேட்டுகொண்டிருந்தது. ராம் சங்கரின் தோளை உலுக்கி சகஜ நிலைக்கு கொண்டு வந்தான். அவன் கையில் ஒரு துப்பாக்கி பளிரிட்டது. </div><div><br />"பாஸ் இந்த துப்பாக்கி அந்த மூலையிலே உங்க பீரோக்கு பதுக்கி கீழ இருந்துச்சு" </div><div><br />"ராம் பெரிய சிக்கல்ல மாட்டிருக்கோம். இளமாறன கொலை பண்ணிட்டாங்க கேஸ நம்ம பக்கம் திருப்பி விட்டுட்டாங்க. இப்ப இந்த துப்பாக்கி அவங்க கைல சிக்கினா அவளோ தான். சுரேஷ் இத நீ வேற எங்கயாவது வச்சுக்க நான் அப்புறமா வாங்கிக்கிறேன் "</div><div><br />சுரேஷ் தலையசைத்து கவரில் மறைக்கப்பட்ட அந்த துப்பாக்கியை வாங்கி கொண்டு ஓடினான். சங்கர் அடுத்த நடவடிக்கைகளை ராமுக்கு தெரிவிக்க துவங்கினான் .</div><div><br />"ராம் போலீஸ் வந்தா நான் சமாளிச்சுகிறேன். நீ சாந்தாராம் வீட்டுக்கு பக்கத்துலையே சுத்திட்டிறு எதாவது சந்தேகப்படற மாதிரி நடந்தா ஒடனே எனக்கு கால் பண்ணு"</div><div><br />"பாஸ் என்னையும் சந்தேகத்துல விசாரிப்பாங்களா"</div><div><br />"நிச்சயமா விசாரிப்பாங்க அத நான் சமாளிச்சுக்கிறேன். நமக்கு அநேகமா இன்னும் 24 மணி நேரம் தான் டைம் இருக்கு. கொலைகாரன் நம்மல சிக்க வச்சிட்டு எஸ்கேப் ஆக பாக்கறான். அநேகமா எல்லா கொலையும் அவன் தான் செஞ்சிருக்கணும். அதுனால மிச்சம் இருக்கிறது சாந்தாராமும் துக்காராமும் தான். அதுனால அடுத்த அட்டாக் அங்க தான். நீ அங்க போய்டு நான் இவுங்க வந்தப்புறம் வரேன்"</div><div><br />"உங்கள அரஸ்ட் பண்ணிட்டா " </div><div><br />"மாட்டாங்கனு நெனைக்கிறேன். இந்த துப்பாக்கி பத்தி அவுங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்கும் அதுனால அத வச்சு அரஸ்ட் பண்ணலாம்னு வருவாங்க. அது இல்லாததால இப்போதைக்கு அரஸ்ட் பண்ண மாட்டாங்க. விசாரிக்க ஸ்டேசன் வேணா கூட்டிட்டு போவாங்க. நான் நம்ம வக்கீல் கிட்ட பேசி வந்திருவேன். நீ கெளம்பு.. தாமதிக்கிற ஒவ்வொரு நொடியும் நமக்கு தான் ஆபத்து "</div><div><br />ராம் ஆம்னியை விரட்டி வாகன நெரிசலில் கலந்தான். முகம் பதட்டத்தை காட்டி கொண்டிருந்தது. </div><div><br />அதே நேரம் போலீஸ் சங்கரின் ஆபீசை எட்டியிருந்தது .</div><br /><div>"சங்கர் நீங்க இளமாறனோட ஆபீசுக்கு ரெண்டு நாள் முன்னாடி வந்தீங்க இல்ல"</div><br /><div>"ஆமா சார் வந்தேன். அவர எனக்கு ரொம்ப நாளா தெரியும் சும்மா ஒரு மரியாதை நிமித்தமான சந்திப்பு அது"</div><br /><div>"அப்ப அவர் பாக்றதுக்கு டிஸ்டர்புடா தெரிஞ்சாரா"<br /><br />"இல்ல சார் நார்மலா தான் இருந்தாரு "<br /><br />"எதாவது பிரச்சனை, மனவருத்தம் எதையாவது உங்க கிட்ட சொன்னாரா "<br /><br />"அந்த மாதிரி எல்லாம் சொல்லல "<br /><br />"ஓகே நாங்க கிளம்புறோம். மறுபடியும் உங்க கிட்ட பேச வேண்டி இருந்தாலும் இருக்கும் "<br /><br />வீட்டை அளசிபோடுவார்கள் என நினைத்திருந்த சங்கருக்கு இந்த மிகச்சாதரண விசாரணை வியப்பை ஏற்படுத்தியது. திடீரென்று ஏதோ தோன்ற<br />"சார் ஒரு நிமிஷம். இளமாறன் எப்படி கொலை செய்யபட்டாருனு </div><div>தெரிஞ்சுதா "<br /><br />"கொலை இல்ல. தற்கொலை. ஒரு லெட்டர் எழுதி வச்சுட்டு துப்பாக்கியால சுட்டுட்டு செத்துட்டாரு. பாடி போஸ்ட்மார்டம் போயிருக்கு , துப்பாக்கி பாரன்சிக் லேப்க்கு அனுப்பிருக்கோம் "<br /><br />முகத்தில் பெரிதாக தோன்றவிருந்த ஆச்சர்யத்தை கட்டுப்படுத்தி கொண்டான் சங்கர் .<br /><br />"அப்ப அந்த ரெட்டை கொலை கேஸ் என்ன ஆகா போகுது சார் "<br /><br />" தான் தான் அந்த 8 பேரையும் கொன்னேன்னு லெட்டெர்ல எழுதிருக்காரு அதுனால அந்த கேஸும் இளமாறனோட புதைக்கப்படும்" மிக சாதாரணமாக கூறிவிட்டு ஜீப்பை புழுதி பறக்க கிளப்பி கொண்டு பறந்தனர்.<br /><br />தான் கேட்ட விஷயங்களை ஒரு துளி கூட நம்ப முடியாமல் சங்கர் திகைத்திருந்தான் . ஆனால் போலீஸுக்கு தங்கள் மேல் கவனம் இல்லை என்பது மட்டும் உறுதியாயிற்று .<br /><br />அதே நேரம் கிரீன்வேஸ் சாலையில் சாந்தாராமின் பங்களா அருகே ராம் இன்னும் சங்கருக்காக காத்துகொண்டிருந்தான். நடக்கவிருக்கும் பயங்கரங்களை அறியாமல். </div><div><br />(தொடரும்) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-6807002246183134460?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-71178727793032451272009-08-16T00:47:00.000-07:002009-08-16T00:56:40.582-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/Soe7qmpsx5I/AAAAAAAABhs/t5TjXUaVPCY/s1600-h/spider-web-1a.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/Soe7qmpsx5I/AAAAAAAABhs/t5TjXUaVPCY/s200/spider-web-1a.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370467421266954130" /></a><br /><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">பதிவான உரையாடல் கேசட்டுடன் ராமும் சங்கரும் அந்த ஆம்னியில் ஆபீசை அடையும் போது இரவு 9 மணி ஆயிருந்தது. </span></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "ராம் நீ கெளம்பு நாம காலைல பேசலாம். இளமாறன் கிட்டேர்ந்து அந்த லிஸ்டும் வந்திருக்கும் அத வச்சுக்கிட்டு நாளைக்கு விசாரிக்க வேண்டியது தான்" சங்கர் கூறியதிற்கு உதட்டால் மட்டும் உம் கொட்டி ராம் புறப்பட்டான். </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> சங்கரும் பல விதமான கோணங்களில் கேஸை பற்றி யோசித்துக்கொண்டே உறங்கிப்போனான். </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> டீக்கடை சுரேஷ் வந்து விடியலை நக்கலாய் அறிவித்தான். </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "என்ன சார் ரெஸ்ட் எடுத்து ரெஸ்ட் எடுத்து டையர்டா தூங்கிட்டியா " </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "என்கிட்டே நல்ல வாங்கி கட்டிக்க போற" ராம் தூக்க கலக்கத்திலேயே பேசினான் . </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "ஆமா உன்கிட்ட வாங்கி தான் வீடு கட்டிக்க போறேன் . போ சார்" </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "டேய் காலங்காத்தால மொக்க போடாதடா. ஒரு முக்கியமான கேஸ விசாரிச்சுகிட்டு இருக்கேன். இத மட்டும் கண்டு பிடிச்சிட்டனா அப்புறம் என் ரேஞ்சே வேற" ராம் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கூறினான்.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "என்னமோ சார். அப்புறம் உங்கள பத்தி காலைல கட பக்கத்துல ரெண்டு பேரு கேட்டுட்டு இருந்தாங்க. இங்க இட்டாரலாம்னு பாத்தேன் அதுக்குள்ளே வேணாம்னு கெளம்பிட்டாங்க " </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "எதாவது கல்யாண கேஸா இருக்கும்டா "</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "ஆளுங்கள பாத்தா அந்த மாதிரி தெரில சார். கொஞ்சம் மொரட்டு ஆழ இருந்தாங்க " </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "சரி சரி நீ போ நான் பாத்துகறேன்" சங்கர் கூறும்பொழுதே இந்த கேஸ் விஷயம் கசிய ஆரம்பித்ததை உணர்ந்தான் . </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> சரியாக 9 மணிக்கு இளமாறனின் பேக்ஸ் வருவதற்கும் ராம் உள்ளே நுழைவதற்கும் சரியாக இருந்தது. பத்து பேர் அடங்கிய அந்த லிஸ்டை பார்த்து கொண்டிருக்கும் போது இளமாறனின் அழைப்பு வந்தது .</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "சொல்லுங்க சார் லிஸ்ட் இப்ப தான் வந்துச்சு பாத்திட்டு இருக்கோம். அந்த இன்னும் கொலையாகாத நாலு பேர பத்தி விசாரிக்க கெளம்பனும் "</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "நாலு இல்ல சங்கர் ரெண்டு " இளமாறன் குரலில் நம்பிக்கை குறைந்திருந்தது .</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">"மறுபடியும் ஒரு ரெட்டை கொலையா சார் " </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "யெஸ். நேத்து ராத்திரி 1 டு 2 குள்ள நடந்திருக்கு "</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "சார் நான் உங்க கிட்ட நைட் பேசுறேன் இத டிலே பண்ணா மிச்ச ரெண்டு பேரையும் அவன் கொலை பண்ணிடுவான் அப்புறம் கேஸ் கஷ்டமாயிடும் "</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "ஓகே சங்கர் . ஆல் தி பெஸ்ட்" சுரத்தே இல்லாமல் வாழ்த்தி இளமாறன் இணைப்பை துண்டித்தார்.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> ராம் பார்வையாலே கேள்விகளை தொடுத்தான். "கெளம்பு ராம் போற வழில எல்லாத்தையும் பேசிக்கலாம்" . சங்கர் அந்த லிஸ்டுடன் புறப்பட ஆயத்தமானான் . </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> வண்டி புறப்புட்டு கிண்டியை தாண்டி வாகன காட்டுக்குள் கலந்தது .</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "ராம் இன்னும் ரெண்டு பேர் தான் இருக்காங்க நேத்திக்கு நடந்த அந்த ரெட்டை கொலை நம்ம வேலைய கொஞ்சம் ஈசியா ஆகிருச்சு. இன்னும் ரெண்டு பேர பாலோ பண்ணா </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">போதும் "</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "பாஸ் அந்த பத்து பேருக்கும் தொழில் ரீதியா எதாவது போட்டி இருந்து ஏன் அவுங்களுக்கு உள்ளேயே கொலை பண்ணிருக்க கூடாது போலீஸ குழப்ப ரெட்டை கொலைனு ஒரு கான்செப்ட உள்ள கொண்டு வந்திருக்க கூடாது "</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "நீ சொல்றதும் யோசிக்க வேண்டியது தான். என இவுங்க எல்லாரும் இல்லீகளா தொழில் பண்ரவுங்க எல்லாத்துக்கும் துணிஞ்சவுங்க "</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> கார் கிரீன்வேஸ் சாலையில் ஒரு காம்பௌண்டை ஒட்டி நின்றது. </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> தொழிலதிபர் சாந்தாராமின் வீடு. அளவுக்கு அதிகமான சொத்து. பத்து கார்கள் அணிவகுத்து நின்றன. அவற்றில் இரண்டு வெளிநாட்டு கார்கள். மொத்தமாக 5 கிரௌண்டில் பார்ப்பவர் அனைவரின் வாயையும் பிளக்க வைக்கும் தோற்றத்துடன் மிரட்டி கொண்டு நின்றது அந்த சொகுசு பங்களா. வீட்டை சுற்றி எப்படியும் பத்து அடி உயரத்தில் சுவர். அதன் மேலே எலெக்ட்ரிக் கம்பிகள். வெளியாள் யார் வந்தாலும் கேட்டை தவிர எப்படியும் உள்ளே நுழைய முடியாது. </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "சார் இத கவனிச்சீங்களா அந்த இன்னொருத்தர் அடுத்த தெருவில தான் இருக்காரு" </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "ராம் இவுங்க ரெண்டு பேரும் அண்ணன் தம்பிங்க. போட்டி வாராத மாதிரி தொழில பிரிச்சு செய்றவங்க. மெட்ராஸ்ல ரொம்ப பிரபலம் "</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> ராமை காரிலேயே நிறுத்தி கேட்டை நோக்கி நடந்தான் சங்கர். அங்கு செக்யூரிடியிடம் ஏதோ பேசிவிட்டு வந்தான். </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "ராம் அந்த செக்யூரிட்டி கிட்ட காசு கொடுத்து சந்தேகப்ற மாதிரி யாரவது வந்தா ஒடனே போன் பண்ண சொல்லிருக்கேன். அடுத்து அவரு தம்பி துக்காராம் வீட்டுக்கு போவோம் "</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> சாந்தாராமின் வீட்டை அச்சில் வார்த்ததை போல் இருந்தது துக்காராமின் வீடு.அங்கும் செக்யூரிடியை கவனித்து விட்டு ஆபீசிற்கு வந்தார்கள். இவர்களை பார்த்து சுரேஷ் ஓடி வந்தான்.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "சார் உங்க கிட்ட ஏதோ கல்யாண கேஸ் கொடுக்கணும்னு ரெண்டு பேர் வந்தாங்க. நான் நீங்க வெளில போயருக்கீங்கனு சொன்னேன் வெயிட் பண்ணி பாக்றேன்னு உங்க ஆபீஸ்ல உக்காந்து டீ கொண்டு வர சொன்னாங்க. வந்து பாத்தா அவுங்கள காணோம் "</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "காலைல சொன்னியே அதுல யாரவது வந்தாங்களா" </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "அவுங்கள்ல ஒருத்தர் வந்தாரு சார்" சுரேஷ் முடிக்கவும் சங்கருக்கு பொறி தட்டியது.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "ராம் ஆபீஸ் புல்லா தேடு எதாவது புதுசா பொருள் இருக்கனு பாரு. கவிக் கவிக் ராமை துரிதப்படுத்தி கொண்டே இளமாறனை செல்பேசியில் அழைத்தான். </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "ஹலோ Mr.இளமாறன்"</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "நீங்க யார் பேசுறது" மறுமுனையில் பழக்கப்படாத குரல் கேட்டது.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "அவரோட ப்ரெண்ட் பேசுறேன். என் பேரு சங்கர்" </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "இளமாறன் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி மர்மமான முறையில கொலை செய்யபட்டுருக்கார். நீங்க உங்க அட்ரஸ் தரீங்களா கொஞ்சம் விசாரிக்கணும்" சங்கர் விக்கித்து நின்றான். </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> தன்னை சுற்றி ஒரு சிலந்தி வலை பிண்ணப்படுவதை உணர்ந்தான் . </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> (தொடரும்) </span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-7117872779303245127?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-34744109856084654912009-08-03T05:37:00.000-07:002009-08-04T04:12:04.002-07:00தட்டு நிறைய காதலை வைத்து<br />நீ எடுக்க காத்திருக்கும்<br />நானும் பிச்சைக்காரன்<br /><br />--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*<br /><span class=""></span><br />என்னவளின் கை பட்டு<br />வெட்கத்தில் சிவந்தது மருதாணி.<br /><br />--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*<br /><span class=""></span><br />மலர்களின் கர்வம்<br />உன் கூந்தலேறியபின்<br />உச்சமடைகிறது<br /><br />--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*<br /><span class=""></span><br />கடற்கரைக்கு சென்று<br />வானம் பார்த்து<br />கப்பல் பார்த்து<br />மக்கள் பார்த்து<br />நிலவு பார்த்து<br />மணல் நோண்டி<br />சிப்பிகள் தேடி<br />கால்கடுக்க காத்திருந்து<br />வானம் கறுத்து<br />மக்கள் கரைந்து<br />கப்பல் மறைந்து<br />நிலவை சாட்சியாக்கி<br />கடலுக்குள் ஓடினான்<br />காதலுக்குள் ஓடமுடியாததால் ...<br /><br />--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*<br /><span class=""></span><br />நிலவின் காதலை மறுத்து<br />அது தேய்வதை நகைக்கிறாய்<br />அதாவது துக்கத்தை மறந்து வளர்ந்துவிடும்<br />நான் தூக்கத்தை மறந்து<br />தேய்ந்து கொண்டே இருக்கின்றேன்<br />உன் நினைவில் ..<br /><br />--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*<br /><span class=""></span><br />கவிதைகளின் உற்பத்திக்கூடமே<br />காதலின் பிணக்கூடமே<br />பிரம்மன் செய்த சிறந்த தவறே<br />காலனிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்<br />உன்னை கூட்டி செல்ல சொல்லி<br />நரகத்தில் காதல் பற்றாக்குறையாம்<br />சித்திரவதைகளின் கருவறையே<br />நீ சென்று விடு<br />இனிவரும் காதல்களும்<br />கவிதைகளுமாவது பயனுள்ளதாக இருக்கும்<br /><br />--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*--*<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-3474410985608465491?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-10431806707998861812009-08-02T06:35:00.000-07:002009-08-02T06:38:01.908-07:00<span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: 14px; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><div>என் நண்பன் இயக்கிய குறும்படம். இது ராஜ் மியூசிக்கில் போன வருடம் திரையிடப்பட்டது. </div></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;font-size:130%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px; line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;font-size:130%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px; line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;font-size:130%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px; line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 10px; line-height: normal; white-space: pre; "><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BNBKwWPnJNA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/BNBKwWPnJNA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: 14px; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: 14px; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; ">குறும்படத்தை பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை பின்னூட்டங்களில் தெரிவியுங்கள். </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-1043180670799886181?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-20089024383030460112009-08-01T22:35:00.000-07:002009-08-01T22:43:26.709-07:00<span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">இன்பங்கள் மறந்த நேரங்களில்</span></span></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">துன்பங்கள் முளைத்த காலங்களில்</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">காதல் கனிந்து மறையும் தருணங்களில்</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:-webkit-monospace;font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px; white-space: pre-wrap; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">வார்த்தைகள் தொலைந்த நேரங்களில் </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">வாக்கியம் தேடிய காலங்களில்</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; font-size: 13px; white-space: pre-wrap; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">மொழியை மறந்த தருணங்களில் </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:-webkit-monospace;font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px; white-space: pre-wrap; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">மகிழ்ச்சியில் திளைத்த நேரங்களில் </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">நெகிழ்ச்சியில் உறைந்த காலங்களில் </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">முயற்சியை கைவிடா தருணங்களில் </span><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; "> </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:-webkit-monospace;font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px; white-space: pre-wrap; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">தேர்வுகள் தொடங்கிய நேரங்களில் </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">தேர்வுகள் முடிந்த காலங்களில் </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">தேர்வையே மறந்த தருணங்களில்</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:-webkit-monospace;font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px; white-space: pre-wrap; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">உயிர்கள் பிரிந்த நேரங்களில் </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">உறவுகள் துண்டிக்கப்பட்ட காலங்களில் </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">உணர்வுகள் மறுக்கப்பட்ட தருணங்களில் </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:-webkit-monospace;font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px; white-space: pre-wrap; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">முட்டு கொடுத்து </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">உடனிருந்த </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">உடனிருக்கும் </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">உடனிருக்கபோகும் </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">எல்லாருக்கும் </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: -webkit-monospace; line-height: normal; font-size: 13px; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; ">இனிய நண்பர்கள் தின வாழ்த்துக்கள் </span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-2008902438303046011?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-59647811759373493362009-07-13T02:08:00.000-07:002009-07-13T03:34:39.609-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/SlsNoZuRL9I/AAAAAAAABfc/S81bO7-hhGI/s1600-h/38specialhprevolver.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357891169438216146" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 123px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_BttRSfmKdQ8/SlsNoZuRL9I/AAAAAAAABfc/S81bO7-hhGI/s200/38specialhprevolver.jpg" border="0" /></a><br /><div>"ராம் நான் ஏ.சி. பி இளமாறன பாக்க போறேன். நம்ம படிச்ச அந்த ரெட்டை கொலை விஷயமா பேசணுமாம். நீயும் வரியா" புறப்பட்டு கொண்டே கேட்ட சங்கரின் கேள்விக்கு எப்போதும் துடுக்காக இருக்கும் ராமிடம் சிறிது நேரத்திற்கு எந்த பதிலும் இல்லை.<br /><br />"உன்ன தான் ராம் கேக்றேன். என்ன ஏதோ யோசனையில் இருக்க போல" மீண்டும் சங்கர் கேட்டபோது அரைமனதுடன் ராம் தலையசைத்து புறப்பட்டான்.<br /><br />போகும் வழியெல்லாம் சங்கரின் மனது கொலை நடந்த நிகழ்வுகளை தொடர்பு படுத்தி துப்பை தேடி கொண்டிருந்தது.ராம் மௌனமாகவே வந்தான்.<br /><br />"ஏன் ராம் ரொம்ப ஸைலன்டா இருக்க"<br /><br />"இல்ல இந்த கேஸ நாம அவசியம் எடுத்துகணுமா? எனகென்னவோ முன்னாடி மாட்டின மாதிரி இளமாறன் மறுபடியும் ஏதாவது சிக்கல்ல மாட்டிவிட்டுருவாரோணு தோணுது"<br /><br />"எனக்கும் அந்த பயம் இருக்கு இருந்தாலும் போன்ல அவர் பேசுன தொனி அப்படி தெரியல. தவிர அவர் இன்னும் போலிஸ் போர்ஸ் அதிகப்படுத்தி தேடாம நம்மல தொடர்பு கொண்டதனால கேஸ்ல ஏதொ ஒரு சொல்ல முடியாத சிக்கல் இருக்குனு நினைக்கிறேன். எதுக்கும் போய் பேசிட்டு முடிவு பண்ணலாம்"<br /><br />"சரி பாஸ்"<br /><br />ஏ.சி.பி அலுவலகம். சங்கரை எதிர்பார்த்துகொண்டிருந்த இளமாறன் ஒரு சிறு புன்முறுவலுடன் வரவேற்றார் பின்னாலிருந்த ராமை பார்த்து இவன் இங்கு அவசியம் தானா என்ற பார்வையை சங்கரிடம் வீசினார். சுதாரித்து கொண்ட சங்கர் "சார் இவன் என்னோட அஸிஸ்டன்ட் ரொம்ப நம்பகமானவன் துடிப்பானவன் ஸோ நீங்க பயப்படாம கேஸ் பத்திசொல்லலாம்" என சமாளித்தான்.<br /><br />இளமாறனின் குளிரூட்டப்பட்ட அந்த அறையின் நிகழ்வுகள் வெளியே செல்லாதவாறு கதவை தாழிட்டு இருக்கையில் சங்கரையும் ராமையும் அமர்த்தி நடந்த கொலைகளை பற்றி விவரிக்க தொடங்கினார்.<br /><br />"சங்கர் இந்த கேஸ்ல உங்கல இன்வால்வ் பண்ண வேண்டிய கட்டாயம் ஏன் வந்ததினா இதுல போலிஸ் டிபார்ட்மென்ட் ஆட்களே சம்பந்தப்பட்டிருப்பாங்கனு ஒரு சந்தேகம் இருக்கு"<br /><br />"எத வச்சு சார் சொல்றீங்க" சங்கரின் விழிகள் விரிந்தது.<br /><br />"இதுவரைக்கும் செத்து போன நாலு பேரும் நாங்க போன மாசம் ரகசியமா தயார் பண்ணின கேடிகள் மற்றும் பிரபலமான ஆனால் பேக்க்ரவுன்ட்ல இல்லீகல் பிசினஸ் பண்றவங்க லிஸ்ட்ல இருக்கவங்க. அந்த லிஸ்ட் எப்படி கொலைகாரன் கிட்ட கெடச்சதுன்னு தெரில, போலிஸ்ல யாரோ அவனுக்கு கண்டிப்பா ஹெல்ப் பண்ணி இருக்கனும்"<br /><br />"வெரி இன்டரஸ்டிங் சார். அந்த லிஸ்ட் தயார் பண்ணும் போது யார்யாரெல்லாம் இருந்தாங்க"<br /><br />"எனக்கு மேல இருக்ற அதிகாரிகள் நெறய பேர் இருந்தாங்க பட் அவுங்கல நான் கேள்வி கேக்க முடியாது. ஆதாரத்தோட போனா தான் முடியும்"<br /><br />"ம்ம்.. சிக்கலான நிலைமை தான். கொலை பத்தின டிடைல்ஸ் ஏதாவது இருக்கா.. எனிதிங் இன்டரஸ்டிங் இன் தெம்? "<br /><br />"இருக்கு. நாலுமே விசித்திர கொலைகள். ரெண்டு ரெட்டை கொலைலயும் முதல் கொலை நடந்து ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு அடுத்த கொலை நடந்திருக்கு"<br /><br />"ஒரே ஆள் இதை செஞ்சிருப்பானு நம்ப்ரீங்கலா" சங்கரின் கேள்விகளை கேட்க ராம் அதை குறிப்பெடுத்து கொண்டிருந்தான்.<br /><br />"அதற்கான சாத்தியகூறுகள் இருக்கு.முதல் ரெட்டை கொலையில ஒருத்தர் தாம்பரத்தில இருந்தார் இன்னொருத்தர் <span class="">சைதாபேட்டைல. அந்த இன்னொரு கொலைல ஒண்ணு ஆவடில இன்னொன்னு வில்லிவாக்கதுல.</span>"<br /><br />"ரெண்டு ரெட்டை கொலைளையும் அந்த இடங்களுக்கு ஒரு மணி நேரத்துல போக முடியும். ஒரே ஆள் செஞ்சுருக்க சாத்தியம் தான். வேற ஏதாவது கொலைய பத்தின டீடைல்ஸ்"<br /><br />"சங்கர் நாலு பேரும் நெத்தில துப்பாக்கில சுட்டதுனால செத்திருக்காங்க"<br /><br />"எப்படியும் அவுங்கல நீங்க என்கவுன்டர்ல போட்டா அப்படி தான சுடப்போறீங்க" சங்கரின் நக்கல் இளமாறனை எரிச்சலூட்டியது.<br /><br />"அந்த புல்லட்ஸ் என்னோட பெர்ஸனல் ரிவால்வரோட புல்லட்ஸ்"<br /><br />சங்கர் திடுக்கிட்டான். "என்ன சார் சொல்றீங்க.அந்த ரிவால்வர் இப்ப எங்க இருக்கு"<br /><br />"அத யாரோ திருடிட்டாங்க.தற்காப்புக்காக நான் சொந்தமா வச்சிருந்தது அது. லைசன்ஸ் வாங்குன ரிவால்வர். நிறைய புல்லட்ஸ் வச்சிருந்தேன் எப்படியும் ஒரு நாப்பது அம்பது இருக்கும். தொலைஞ்சதுக்கு அப்புறம் தான் இந்த புல்லெட் பத்தின ரிபோர்ட் வந்துச்சு. ஸோ இப்போ கம்ப்ளைன் பண்ணா கூட எம்பேர்ல தான் சந்தேகம் வரும். இப்ப புரியுதா உங்கள ஏன் கூப்பிட்டேனு? "<br /><br />"புரியுது. நிச்சயம இது உங்கள சிக்க வக்க போட்ட ப்ளான் தான்.இந்த விஷயம் வெளில தெரியாதுல்ல?"<br /><br />"தெரியாது. ஆன இன்வெஸ்டிகேசன் தொடர தொடர இத ஈஸியா கண்டுபிடிச்சுடுவாங்க. அந்த லிஸ்ட் மேட்டெர லிங்க் பண்ணா கதை முடிஞ்சுது"<br /><br />"நீங்க கவலைபடாதீங்க நாங்க சைலன்டா இந்த கேஸ இன்வெஸ்டிகேட் பண்றோம். அப்புறம் அந்த லிஸ்ட் எனக்கு வேணும் அத வச்சு அடுத்த கொலை எங்க நடக்க போகுதுன்னு க்ளூ கிடைக்குதான்னு பாக்கணும்"<br /><br />"நாளைக்கு காலைல வாங்க தரேன்" கூறிகொண்டே இவர்கள் வெளியேற கதவை திறந்து உதவினார். சங்கர் முகத்தின் தீவிரம் இந்த கேஸில் நிச்சயம் அவன் உதவுவான் என தோண்றிய நேரத்தில் ராமின்<br />முகத்திலிருந்த அந்த மெல்லிய சிறிப்பு இளமாறனை குழப்பியது.<br /><br />அதே நேரம் ராமிடம் இருந்த ட்ரான்ஸ்மிட்டரின் மூலம் அங்கு நடந்த உரையாடல்கள் வெளியில் இருந்த அந்த மாருதி ஆம்னியில் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது.<br /><br />(தொடரும்)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-5964781175937349336?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-2261436303803827122009-07-01T06:05:00.000-07:002009-07-03T03:41:00.051-07:00<span style="font-family:arial;">டிடக்டிவ் சங்கரின் ஆபீஸ். </span><br /><span style="font-family:arial;"><span class=""></span></span><br /><span style="font-family:arial;">பேருக்குத்தான் அது டிடக்டிவ் ஆபீஸ் ஆனால் வருவதெல்லாம் கல்யாணத்துக்கு பையன் அல்லது பெண் பேக்ரவுண்ட் செக் பண்ற கேஸ்கள் தான். வருமானத்துக்கு அது போதும் என்றாலும் வேலையில் அவன் எதிர்பார்த்த த்ரில் இல்லாததால் தன்னை தானே அவன் நொந்து கொள்ளாத நாளில்லை. </span><br /><span style="font-family:arial;"><span class=""></span></span><br /><span style="font-family:arial;">இவனின் சோம்பலை மதிக்காமல் கடிகாரம் சுறுசுறுப்பாய் பத்து மணியை காட்டியது. கம்ப்யூட்டரில் முகம் புதைக்காத குறையாய் இருந்த சங்கரை டீக்கடை பையன் குரல் திருப்பியது.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">"என்ன சார் வழக்கம் போல இன்னைக்கும் ஈயடிச்சிட்டு இருக்கீங்களா "<br /></span><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">"வாய் ரொம்ப நீளுது உனக்கு" சங்கர் சற்று கோபமாக கூறியது அந்த டீக்கடை பையனை சற்று கூட பாதிக்காதது அவனுக்கு மனதிற்குள் சிர்ரிப்பை வரவழைத்தது .<br /></span><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">"என்ன சார் டென்சன் ஆவுற சும்மா தமாசா தான் சொன்னேன்."<br /></span><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">"டீ குடுதுட்டெல்ல நீ கெளம்பு. இரும்படிக்கிற எடத்துல ஈக்கென்ன வேல"<br /></span><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">"சார் நீங்க எங்க இரும்படிசீங்க, ஈ தான் அடிக்கிறீங்க அப்ப நான் இருக்கிறது கரெக்ட் தான"<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"நல்லா பேச கத்திருக்கடா சுரேசு " " எப்ப பாத்தாலும் கம்ப்யூட்டர்லயே இருக்கியே அப்படி என்ன தான் சார் பண்ணுவ நமக்கும் கொஞ்சம் சொல்லி கொடுத்த நானும் ஒரு டிடக்டிவ் ஏஜென்சி வச்சு பொழச்சுப்பேனே"<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"நேரம் டா நேரம். ஒரு பெரிய கேஸ் புடிச்சு உங்க எல்லார் வாயையும் அடைக்கிறேன் பாரு" சங்கர் கூறிகொண்டிருக்கும்போதே ஒரு நமுட்டு சிரிப்புடன் சுரேஷ் காலி டம்ளருடன் வெளியேறினான்.<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">மீண்டும் கம்ப்யுட்டரில் மூழ்கலாம் என நினைத்த போது செல்போன் சிணுங்கியது. சங்கரின் அசிஸ்டன்ட் ராம் தான் அழைக்கிறான்.<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"பாஸ் நான் அந்த மாப்பிள்ளை வெரிபிகேசன்காக வந்தேன். வேல சீக்கிரம் முடிஞ்சிடுச்சு நேரா ஆபீஸ் வந்திடவா இல்ல வேற எதாவது கேஸ் இருக்கா"<br /></span><span style="font-family:arial;">"இப்போதைக்கு ஒண்ணுமில்ல நீ ஆபீஸ்க்கு வா பாத்துக்கலாம் "<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"சரி பாஸ்"<br /></span><span style="font-family:arial;"><span class=""></span></span><br /><span style="font-family:arial;">ராம். நல்ல துடிப்பான இளைஞன். எந்த வேலை என்றாலும் சலிக்காமல் செய்வான்.வேறு வேலை எதுவும் கிடைககாததால் சங்கரிடம் உதவியாளராய் சேர்ந்தான். பின்னர் சங்கரின் ஆர்வத்தை பார்த்து அவனுக்கும் இந்த துறையில் எதாவது பெரிதாய் சாதிக்க் வேண்டும் என்ற ஆர்வம் அவனை இதே பணியில் தொடர செய்தது. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">மதிய நேரம் நெருங்கி கொண்டிருந்தது. சங்கரின் மனதிற்குள் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓடி கொண்டிருந்தது. முக்கியமாக டீக்கடை பையனிடம் பெரிய கேஸ் புடிச்சு காட்றேன் என நடக்க சாத்தியமில்லாத சபதம் அடிக்கடி ஓடியது. இவனின் ஆரம்ப காலங்கள் கொஞ்சம் சுவாரசியம் கலந்த சோகங்கள் தான்.<br /><br />டிடக்டிவ் ஏஜென்சி ஆரம்பித்த காலத்தில், தானே எல்லா கிரைம்சீனிலும் வலிய சென்று துப்பறிந்தான். போலீசுக்கு துப்புகள் கொடுத்து விசாரணைக்கு மறைமுகமாக பல உதவிகள் செய்திருந்தான். ஆனால் வெளிச்சத்துக்கு இவன் நிழல் கூட வந்ததில்லை. அப்போது நண்பரானவர் தான் இன்ஸ்பெக்டர் இளமாறன்.<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">பல கேஸ்களில் இவன் உதவியை நாடி பதவி உயர்வுகளை அள்ளி கொண்டவர். இப்போது ஏ.சி.பியாக பொறுப்பு வகிக்கிறார். சங்கரின் உதவிகள் அவருக்கு தொந்தரவாக தெரிய ஆரம்பித்தது அவருக்கடுத்து அவரது இடத்தில வந்த இன்ஸ்பெக்டருக்கும் அவன் உதவிய பொழுது தான். </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">சங்கரையே அந்த கேஸில் சிக்க வைக்க இளமாறன் முயன்ற போது தான் சங்கர் தான் மாட்டியிருப்பது சிலந்தி வலையென உணர்ந்தான். பிரச்சனையில்லாமல் அதிலிருந்து விடுபட இனிமேல் போலீஸ் கூப்பிட்டாலலேலொழிய அவன் எந்த க்ரைம்சீனுக்கும் வரக்கூடாது என இளமாறனிடம் உறுதிமொழி எடுக்க வேண்டியிருந்தது. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">டிடக்டிவ் வேலையை வெறுக்க தொடங்கிய அவனுக்கு பின்னர் தான் தெரிந்தது பல டிடக்டிவ் ஏஜென்சிக்கள் கல்யாண வெரிபிகேசனும் கம்பெனி செக்யுரிடிகள் காண்ட்ராக்டையும் நம்பி தான் இயங்கிகொண்டிருந்தது.<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">உணவின் மேல் வெறுப்பிருந்தாலும் பசிக்கு சாப்பிட்டுத்தானே ஆக வேண்டும். சங்கரின் நிலையும் அது தான். விருப்பப்பட்டு தொடங்கிய தொழிலை விருப்பமில்லாமல் செய்து கொண்டிருக்கிறான். அவனது அசிஸ்டன்ட் ராம் தான் வெளி வேலைகள் எல்லாம் கவனிப்பது இவன் ஆபீஸில் மட்டுமே அமர்ந்து வரும் சொற்ப வாடிக்கையாளர்களை கவனித்து கொள்வான். மற்ற நேரங்களில் கம்ப்யூட்டர் தான் அவனது உலகம். நாட்டு நடப்புகளை விட வெளிநாடுகளில் நடக்கும் வழக்குகள் விசாரணை அனைத்தையும் படித்து ஆராய்வது தான் வேலை. அந்நேரங்களில் காலத்தை மறந்து நடுநிசி வரை மூழ்கிக்கிடந்தது பலமுறை. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">"பாஸ் என்ன பண்றீங்க.. மறுபடியும் கம்ப்யூட்டரா" ராம் கூவிக்கொண்டே வந்தான்.<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">சங்கர் நினைவலைகளிலிருந்து விடுபட்டு அவனிடம் சற்று முன் படித்த கேஸை பற்றி பேசினான். </span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">"ஆமாண்டா இங்க பாரு வெரி இன்டரஸ்டிங் கேஸ் ப்ளோரிடால நடந்திருக்கு. அப்பன கோவத்துல கொலை பண்ணி பசங்க ஒரு மாசம் பாடிய ப்ரீசர் பாக்ஸ்ல வச்சுருக்காணுங்க. அப்புறம் இன்சூரன்ஸ் பணம் கெடைக்கணும்னு அத ஆக்சிடண்டா மாத்த அவனுங்களே கார்ல கொண்டு போய் ஒரு மரத்துல மோதி பெட்ரோல் டேங்ல நெருப்பை கொளுத்தி விட்டு எஸ்கேப் ஆயிட்டாணுங்க. பசங்க தப்பிசோம்னு நெனைக்கும் போது போலீஸ் அவனுங்கள அரஸ்ட் பண்ணிச்சு. "<br /><br />"எப்படி பாஸ். கேஸே வித்தியாசமா இருக்கே"<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"அன்னைக்கு கார்ல ஆக்சிடன்ட் பண்ண போகும் போது ஒரு எடத்துல ஓவர் ஸ்பீடிங் அதுனால சிக்னல்ல கேமராவுல அந்த கார் பதிவாகிருக்கு அதுல கார்ல மூணு பேர் இருக்கிறது தெரிஞ்சிடுச்சு. தடயம் இல்லாம கொலை. ஆனா அதையும் சாமர்த்தியமா போலீஸ் கண்டு பிடிச்சுட்டாங்க "<br /><br />"அது தான் என்ன தான் தடயம் இல்லாம பண்ணாலும் நம்மளையும் அறியாம தடயம் எதையாவது விட்டுடறது நடக்க கூடியது தான். பாஸ் இன்னைக்கு பேப்பர் படிச்சீங்களா? "<br /><br />"எனிதிங் இன்ட்ரஸ்டிங்?"<br /></span><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">" நம்மூர்ல ஒரு ரெட்டை கொலை. ஒரே மாதிரி ரெண்டு பேர கொன்னுருக்காங்க. கிட்டதட்ட ஒரே நேரத்துல ரெண்டு கொலையும் நடந்திருக்கு..ஆனா ரெண்டும் வேறவேற எடத்துல நடந்திருக்கு"<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"வாட்.. ஷோ மீ தி பேப்பர்" சங்கரின் முகத்தில் திடீர் பிரகாசம். கொலையை பத்தி அதிகம் விபரங்கள் பேப்பரில் இல்லை. ஆனால் இந்த இரண்டு கொலையும் லிங்க் பண்ண போலீசுக்கு இரண்டு வாரங்கள் ஆயிருந்தன.வேறு எந்த தகவல்களும் இப்போது கூற முடியாதென்றும் கூறினால் கொலைகாரர்கள் உஷாராகக்கூடும் என்று செய்தி முடிக்கப்பட்டிருந்தது.<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">சங்கர் அதை படித்து முடிக்கவும் செல்போன் சிணுங்கவும் சரியாய் இருந்தது. அழைப்பை பார்த்தவனுக்கு குழப்பம் கலந்த ஆச்சர்ய ரேகைகள் முகமெங்கும் ஓடி படர்ந்தன. அழைத்தது ஏ.சி.பி இளமாறன்.<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"ஹலோ சங்கர் எப்படி இருக்கீங்க. நான் இளமாறன் பேசறேன் "<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"அதான் கைய கட்டி போட்டுட்டீங்கலே சார்"<br /></span><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">"பழைய விஷயம் இப்ப வேண்டாம். உங்க ஹெல்ப் இப்ப அவசரமா வேணும்"<br /></span><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">"சொல்லுங்க சார். இப்பல்லாம் நான் போலீஸ் விஷயத்துல தலையிடரதே இல்லயே "<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"இந்த வாட்டி நானே உங்கள ரிக்வஸ்ட்ட் பண்றேன் பழச மனசுல வச்சிகிட்டு மாட்டேனு சொல்லிடாதீங்க"<br /></span><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">"சரி சொல்லுங்க சார்"<br /></span><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">"ரெண்டு வாரம் முன்னாடி நடந்த ரெட்டை கொலை பத்தி தெரியுமா"<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"ம்.. இன்னைக்கு தான் பேப்பர்ல படிச்சேன் "<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"அந்த இன்வெஸ்டிகேஷனுக்கு உங்க உதவி தேவைப்படுது.கொஞ்சம் என் ஆபீஸ் வரைக்கும் வர முடியுமா"<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"நாளைக்கு காலைல வரேன் ஸார்" சங்கருக்கு தேவை இல்லமால் இதில் மாட்ட வேண்டுமா என்ற எண்ணங்கள் மேலோங்கி இருந்தது. அதை அவன் குரல் தெளிவாக இளமாறனுக்கு காட்டி கொடுத்திருக்கும்.<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"இல்ல இது அவசரம். நீங்க உடனே வர முடியுமா?"<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"சார் கொலை நடந்து ரெண்டு வாரம் ஆச்சு இப்ப தான் போலீஸ் ரெண்டு கொலையையும் லிங் பண்ணிருக்கு. நீங்க இவளோ நிதானமா விசாரணை பண்ணும்பொது என்ன மட்டும் ஏன் அவசரப்படுத்துறீங்க " சற்று கோபத்துடன் சொன்னான்.<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"நீங்க இன்னும் பழச நெனச்சுகிட்டெ பேசறீங்க. இது அவசரம் தான். நேத்து நைட் இன்னொரு ரெட்டை கொலை நடந்திருச்சு"<br /></span><br /><span style="font-family:arial;">"வாட்!!" கேட்டு கொண்டே சங்கர் வேட்டைக்கு தயாரானான்.<br /></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:arial;">(தொடரும்)<br /><br /></span><span style="font-family:arial;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-226143630380382712?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-33765578435656102032009-06-13T23:20:00.001-07:002009-06-17T04:02:14.001-07:00<span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">வீட்டில் ராகவன் நுழைந்து கதவை தாழிடும் போது மின்விசிறி ஓடிகொண்டிருந்தது டிவி அளவுக்கதிகமாக அலறி கொண்டிருந்தது. பால் தீயும் வாசனையை உணர முடிந்தது. ஸ்டவையும் டிவியையும் அணைத்த ராகவனுக்கு எல்லாம் புதிதாக பட்டது. </span></span><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">வீடு முழுவதும் தேடினான் ரேவதியை காணவில்லை. கதவை திறந்து போட்டுவிட்டு எங்கே போனாள். ஒருவேளை மாடியில் துணி எடுத்து கொண்டிருப்பாளோ?.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">விறுவிறுவென வீட்டுக்குள் இருக்கும் படியில் ஏறும்போது மாடி கதவு தாழிடப்பட்டிருந்தது. எதற்கும் இருக்கட்டும் என திறந்து பார்த்தான். காரிருள் அவனை லேசாக அச்சுறுத்தியது. </span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">கதவை சாத்திவிட்டு கீழிறங்கியபோது வீட்டின் படுக்கையறையில் சத்தம் கேட்டது. கோபம் தலைக்கேறியது. எங்கே இருந்தாள் இவ்வளவு நேரம்? </span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">ரத்தம் கொதிக்க படுக்கையறைக்கு சென்றவன் ரத்தத்தில் கால்பட்டவுடன் திடுக்கிட்டான். குனிந்து பார்த்த போது தான் கவனித்தான் ரேவதி தலையில் ரத்துடன் கட்டிலின் கீழே கிடந்தாள். மயக்கத்தில் இருந்து மீண்டு மீண்டும் மயகதுக்குள் செல்லும் முன் ஏதோ முணுமுணுத்தாள். </span></span><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px;font-family:arial;" >"ஏங்க அவன் இன்னும் இங்கே தான் இருக்கான் .. உடனே போலீஸ்கு போன் பண்ணுங்க " </span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px;font-family:arial;" >"யாருமா யாரு உள்ள இருக்கா" . அவளிடம் பதில் இல்லை மீண்டும் மயங்கிவிட்டாள். </span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">ராகவனால் நடந்ததை யூகிக்க முடிந்தது. பீரோ திறந்திருப்பதும் ரேவதியின் வளையல்கள் நகைகள் காணமல் போயிருப்பதும் நிச்சயம் இது திர்ருட்டு தான் என ஊர்ஜிதபடுத்தியது . ஆனால் திருடன் இன்னும் உள்ளே தான் இருக்கிறான். படியிறங்கும் போது கேட்ட பீரோ சத்தம் அவனுடையது தான். ராகவன் இங்கே வருவதற்குள் எங்கேயோ பதுங்கியிருக்கிறான். </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">பெட்ரூமில் இருந்த ரத்தம் தோய்ந்த கட்டையை எடுத்து கொண்டு ராகவன் வேட்டைக்கு தயாரானான். ஹாலுக்கு வந்து காதுகளை கூர்மையாக்கி கொண்டு நோட்டமிட்டான். அந்த அமைதியில் குண்டூசி விழுந்தாலும் குண்டு விழுந்த சப்தமாய் ராகவனுக்கு கேட்கும். </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">ஒவ்வொரு அறையாக தேடி பின் அதை தாழிட வேண்டுமென தீர்மானித்து மெதுவாக ஸ்டோர் ரூம் பக்கம் சென்றான். தட்டுமுட்டு சாமான்களுடன் யாரோ பதுங்கியிருப்பது போல் தெரிந்தது. கட்டையை உயர்த்தி முழு பலத்துடன் அடித்த போது நங் என்ற சத்தத்துடன் ஏதோ உடைந்தது போல் இருந்தது. உடைந்த தேங்காய்களை பார்த்த பின்பு தான் மூட்டையை அங்கே வைத்தது ராகவன் நினைவுக்கு வந்தது. ஸ்டோர் ரூம் செக் பண்ணியாகிவிட்டது. தாழிட்டான். </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">மீதமிருப்பது பூஜை ரூம், பெட்ரூம், கிச்சன் .</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">முதலில் பூஜை ரூமிற்கு சென்றான். சின்ன அறை தான் இருந்தாலும் ஆள் பதுங்கும் அளவிற்கு இடமிருக்கிறது. வெளியில் இருந்த லைட்டை போட்டு உள்ளே இருந்த போட்டோக்களை வெளியிலிருந்தே நோட்டமிட்டான். எந்த கன்னடியிலும் உள்ளே ஆள் இருப்பதாக பிரதிபலிப்பு இல்லை. தைரியமாக உள்ளே சென்று ஒரு நோட்டமிட்டான். தரையில் ரேவதியின் ஒற்றை கம்மலும் சில ருபாய் ணூட்டுகளும் கிடந்தது. அந்த அறையை தாழிட்டான். </span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">மீண்டும் பெட்ரூமிற்கு சென்றான். ரேவதி மயக்கம் தெளிந்து மீண்டும் முனகினாள். அவளை இழுத்து கட்டில் மேல் கிடத்தி அருகில் இருந்த துண்டை அடிபட்ட இடத்தில இழுத்து கட்டினான். ரத்தம் அதிகம் வீணாகவில்லை. கசிவும் இப்போது நின்றிருந்தது. </span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px;font-family:arial;" >"இரும்மா இன்னும் ஒரே ஒரு ரூம் தான். அவன பிடிச்சு அடிச்சு போலீஸ் கிட்ட ஒப்படைக்கிறேன் " </span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px;font-family:arial;" >"ஏங்க இருங்க எதுக்கும் போலீஸ் கிட்ட முதல போன் பண்ணி சொல்லிடுங்க " </span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px;font-family:arial;" >"சரி இரு வரேன் "</span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">நிச்சயம் கிச்சனில் தான் அவன் இருக்க வேண்டும். தைரியமாக உள்ளே போய் பிடித்து விடலாம் என ராகவன் எண்ணி கொண்டிருந்த வேலையில் மனதிற்குள் எச்சரிக்கை மணி அடித்தது. </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">கிச்சனில் கத்தி, அரிவாள்மனை என ஏகப்பட்ட ஆயுதங்கள் இருக்கின்றன. அவன் எதையாவது எடுத்து தாக்கினால் என்ன செய்வது. ராகவன் போலீசுக்கு சொல்வதே நல்லது என தீர்மானித்தான்.</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">மெதுவாக தொலைபேசியிடம் நடந்தான் . </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">பின்னால் கால்தடம் கேட்டது . </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">விரைந்து ஓடினான். </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">கால்தடம் நெருங்கியது. </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">தொலைபேசியை எடுத்தான். </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">தோளில் மூச்சு காற்று பட்டது . </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">ராகவன் போலீசுடன் பேசி கொண்டிருந்தான் . </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span style="font-family:arial;">தோளின் பின்னே குரல் கேட்டது . </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px;font-family:arial;" >"என்னங்க என்னங்க நான் காட்டுத்தனமா கத்திட்டுருக்கேன் இப்படி ஒரேயடியா புக்ல மூழ்கிட்டீங்களே .நேரமாச்சு தூங்க வாங்க அந்த ராஜேஷ்குமார் நாவல்ல அப்படி என்ன இருக்குதோ தெரில". </span></span><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></span></span><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="LINE-HEIGHT: 21px"><br /><span style="font-family:arial;"></span></span></span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-3376557843565610203?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-33452692912596463052009-05-27T05:47:00.000-07:002009-05-27T05:52:50.505-07:00<a href="http://ullathilirundhu.blogspot.com/2009/05/blog-post_14.html">எஞ்சோகம் கேக்குதாடி</a> - யின் தொடர்ச்சி<br /><br />தென்னங்கீத்து கட்டி வச்சு<br />குளிப்பாட்டி நான் இருக்க<br />நீ இடுக்கு வழி பாத்தபடி<br /><span class=""></span>என் மனசுக்குள்ள நுழஞ்சியே<br /><br />புத்தம் புது சீலையிலே <br />தண்ணி கொண்டு போகயிலே<br />குறுக்காலே நீ மறிக்க<br />கொடமெல்லாம் உருண்டோடும்<br />மனசெல்லாம் தடம் மாறும்<br /><br />மொத்தமா வேணுமுன்னு<br />நீ கேட்ட நேரமெல்லாம் <br />முத்தத்தோட நான் போனேன்<br />இப்ப மொத்தமா வந்திருக்கேன்<br />எடுத்துக்கன்னு நான் சொல்ல<br />எடுத்துக்கிற நீ இல்ல <br /><br />நடக்காத கல்யாணத்துக்கு<br />நூறு தேதி குறிச்சோமே<br />பொறக்காத பிள்ளைக்கு<br />பேரு நூறு வச்சோமே<br />திருவிழா கூட்டத்திலே<br />மாமா நீ என் பக்கத்திலே<br />புள்ளையோடு போவோமுன்னு <br />கனவெல்லாம் கண்டோமே <br />வெறும் கனவாக போச்சுதே<br /><br />மனசார உன்ன நெனச்சு <br />வேறொருத்தன் கை பிடிச்சு<br />காணாம போவேன்னு <br />காலனோட போயிட்டியா<br /><br />கட்டான காவல் ஒடச்சு<br />காட்டுவழி ஓடிவந்தேன்<br />கனவோட ஓடிவந்தேன்<br />இப்ப கனவெல்லாம் மண்ணாச்சே<br />நெனப்பெல்லாம் வீணாச்சே<br />என் மனசு புரியாம<br />தப்புன்னு தெரியாம<br />சடுதியிலே செத்துட்டியே<br /><br />அடங்காத ஆசையோட<br />அழியாத காதலோட<br />மண்ணுக்குள்ளே கெடக்கியே<br />இந்த பொண்ணுகுள்ளே நீயிருக்க<br />இந்த பொண்ணுக்கினி யாரிருக்கா<br /><br />வத்தாத காதலோட<br />வக்கனயா வாழ்வோமுன்னு<br />கதை பேசி சிரிச்ச மச்சான்<br />ஆவியா நீ வந்து<br />பாவி என்ன தேடாத<br />உன் பக்கத்துக்கு குழியிலே தான்<br />பொணமாக கெடப்பேன் நான் .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-3345269291259646305?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-29785583502606307202009-05-22T05:27:00.000-07:002009-05-25T05:55:34.719-07:00<p>சந்தோஷ் அந்த பள்ளிக்கு ஆறாம் வகுப்பில் சேர்ந்திருந்தான். தந்தையின் பணி மாற்றல்களால் பல பள்ளிகளில் படிக்க நேர்ந்தாலும் பல நண்பர்களை சம்பாதித்ததில் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியே. அப்படி தான் அவன் புதிதாக சேர்ந்த அந்த பள்ளியை நினைத்து பலவித கனவுகளோடும் எதிர்பார்ப்புகளோடும் வந்திருந்தான்<br /><br />முதல்நாள் வகுப்பில் இவன் நுழையும் முன்னமே மாணவர்கள் அவர்களின் தோழர்களுக்கு அருகில் இடம் பிடித்து கதை பேச தொடங்கியிருந்தார்கள். சந்தோஷிற்கு முதல் பெஞ்சில் தான் இடம் கிடைத்தது. ஆசிரியர் வந்து அனைவரின் பெயரையும் கேட்டு பின் அவரவரை பற்றி சொல்ல சொன்னார். சந்தோஷ் எல்லோருடய பெயரையும் நோட்புக்கில் குறித்து வைத்து கொண்டான். இன்டெர்வெல்லில் வலிய போய் பேச தொடங்கினான்.<br /></p><br /><p>இப்படியாக ஒரே வாரத்தில் எல்லோருடனும் பேசி நண்பன் ஆனான். பள்ளி நேரம் தவிர அருகில் இருக்கும் மைதானத்தில் விளையாடியும் எல்லா மாணவர்களுக்கும்மிக நெருக்கமானான். வகுப்பில் பெண்கள் மாணவர்களிடம் அதிகம் பேசுவதை தவிர்த்து கொண்டிருந்ததும் இவன் வந்த பிறகு மாறியது. காலாண்டு தேர்வு நெருங்கி கொண்டிருந்த்தது. விளையாட்டுகளுக்கு ஒய்வு கொடுத்து விட்டு அனைவரும் படிப்பதில் தீவிரமாயினர். சந்தோஷ் முதல் முறையாக அவன் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு குரூப் ஸ்டடியை பழக்கினான். பெரும்பாலான நேரங்களில் சந்தோஷின் வீட்டிலேயே அது நிகழ்ந்தது. அப்போது அவனின் தாயார் தரும் பலகாரங்களும், பழரசமும் மேலும் பல மாணவர்களை குரூப் ஸ்டடிக்கு ஈர்த்தது.</p><p>தேர்வு தொடங்கியது.தேர்வில் இவனிடம் பென்சில் கடன் கேட நண்பனை காபி அடித்தானென ஆசிரியர் அடிக்க போக இவன் அதை தெளிவு படுத்தி அவனை விடுவிக்க பிரயத்தனபட்டது அனைவருக்கும் பிடித்திருந்தது. விடுமுறையின் எண்ணங்கள் தேர்வுகளை வேகமாக துரத்தியது. சந்தோஷ் தன் சொந்த ஊருக்கு ஒரு வாரம் போய் வருவதாக கூறி கிளம்பினான். மற்றவர்கள் ஒரு வார விடுமுறையில் எங்கே வெளியூர் செல்வது என்று உள்ளூரிலிலேயே விளையாடி பொழுதை கழிக்க தீர்மானித்தனர்.</p><p>விடுமுறை முடிந்து மறுபடியும் பள்ளிக்கூடம் திறந்த போது எல்லோர் மனதிலும் மற்றவர் விடுமுறையை கழித்த விதம் பற்றி கேட்கும் ஆர்வம் தளும்பியிருந்தது. குறிப்பாக வெளியூர் சென்ற சந்தோஷின் கதைகளை கேட்பதில் குறியாய் இருந்தார்கள். சந்தோஷ் கொஞ்சம் தாமதமாக தான் வந்தான். இம்முறை வலிய வந்து பேசியவர்களிடம் கூட அவன் பேசவில்லை. நண்பர்களின் ஆர்வம் இப்போது குழப்பமாக மாறியிருந்தது. அதற்குள் வகுப்பாசிரியர் வந்து பாடத்தை துவங்கியதால் மேற்கொண்டு எதுவும் பேச முடியாமல் பாடத்தில் லயிக்க தொடங்கினர். மதிய உணவு இடைவேளையின் போது சந்தோஷ் நெருங்கி வந்தவர்களிடம் எரிந்து விழுந்தது எல்லோரின் குழப்பத்தையும் வெறுப்பாக மாற்றிகொண்டிருந்தது. காரணமில்லாமல் சண்டை போடும் அளவுக்கு என்ன நடந்தது. குரூப்பாக சென்று அவனிடம் கேட்க சென்றவர்களுக்கு சந்தோஷின் நடவடிக்கைகள் வியப்பு கலந்த ஆத்திரத்தை வரவைத்தன. என்ன தான் பிரச்சனை என அவனிடம் கேட்க வகுப்பில் ஒரு பெண்ணை தேர்வு செய்து கேட்டு வா என அனுப்பினர். அடி வாங்காத குறையாக அழுது கொண்டே திரும்ப வந்தாள் அவள்.</p><p>சந்தோஷின் இந்த நடவடிக்கைகள் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் இவன் ஏன் இந்த பள்ளிக்கு வந்தான் என அந்த வகுப்பு முழுவதும் மனதுக்குள் கேள்வி கேட்டு கொண்டிருந்தது. அரையாண்டு தேர்வு வந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் சந்தோஷ் மொட்டை தலையோடு வந்தான். என்னடா மொட்டை என நக்கல் செய்தவனுக்கு கன்னத்தில் விழுந்தது. குரூப் ஸ்டடி செய்த கூட்டம் இப்போது சந்தோஷை எதிர்பார்க்காமல் வேறொர் இடத்தில் படித்தனர்.<br /></p><br /><p>தேர்வு நேரத்தில் சந்தோஷ் தன் அருகில் யாரவது அசைந்தால் கூட ஆசிரியரை கூப்பிட்டு இவன் காபி அடிக்கிறான் என கூறினான். ஆரம்பத்தில் இவன் பேச்சுக்கு மதிப்பு கொடுத்து அவன் கைகாட்டியவர்களை அடித்த ஆசிர்யர்கள் தினமும் இவன் அதை செய்யவே அவனை கண்டித்தனர். தேர்வு முடிவதற்குள் அங்கு அநேகமானவர்களின் எதிரியாக மாறிவிட்டிருந்தான் அவன். மறுபடியும் விடுமுறை நாட்கள். இப்போது சற்று நீளமான விடுமுறை. சந்தோஷ் இம்முறை சென்னைக்கு போவதாக செய்தி வந்தது. மற்றவர்கள் அவனை பற்றி அக்கரையின்றி விளையாட்டையும் விடுமுறையையும் எண்ணி இருந்தனர்.<br /><br />நாட்கள் நகர்ந்து பள்ளிக்கூடம் தொடங்கியது. இம்முறை சந்தோஷ் ஒரு வாரம் ஆகியும் வரவில்லை. பள்ளியை விட்டு சென்றுவிட்டதாக ஆசிரியர் கூற அனைவர் முகத்திலும் ஆச்சர்யம் கலந்த ஒரு மகிழ்ச்சி.</p><p><span class=""></span></p><p>மொட்டை தலை சந்தோஷ் சென்னை கேன்சர் இன்ஸ்டியூடுட்டில் ஒரு நர்ஸிடம் உரையாடிகொண்டிருந்தான். </p><p>"உன் ஃப்ரெண்ட்ஸ்லாம் நீ ஸ்கூலுக்கு வரலனு தேட மாட்டாங்களா"</p><p>"தேட மாட்டாங்க.. கண்டிப்பா தேட மட்டாங்க " .<br /><span class=""></span></p><p>நர்ஸுக்கு அதன் அர்த்தம் புரியவில்லை. சந்தோஷின் கண்களில் நீர் வடிந்து கொண்டிருந்தது.</p><br /><br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-2978558350260630720?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-73756545845513836352009-05-14T08:59:00.000-07:002009-05-14T09:06:11.871-07:00நித்தம் நித்தம் நாம் படிச்ச<br />புத்தம்புது ராகமெல்லாம்<br />சத்தம் கித்தம் போடாம<br />சடுதியில சாகுதடி<br /><br />மிச்சம் கிச்சம் இல்லாம<br />நாம் கொடுத்த முத்தமெல்லாம்<br />எச்சி கூட காயாம<br />கன்னத்துல கரையுதடி<br /><br />நேத்து வச்ச மீன் கொழம்பும்<br />பதுக்கி வச்ச பழயசோறும்<br />நீ கொண்டு வருகயிலே<br />உன பாக்கயிலே பசி தீரும்<br />நீ ஊட்டயிலே ருசி மாறும்<br /><br />மோட்டுவளை நீ குத்த<br />மறுபடியும் நான் முந்த<br />வேணா வேணான்னு<br />நீ சொன்ன கதையெல்லாம்<br />அந்த கருவைக்கு தெரியுமடி<br /><br />கம்மாகரையிலே<br />நீ குளிக்கும் அழகெல்லாம்<br />கண்குளிர நான் பாக்க<br />கல்லெல்லாம் போதையானு<br />அத மறந்து உன பிடிக்க<br />கம்மாகரை காமகரையானதெல்லாம்<br />சடுதியிலே மறந்துடுச்சா<br /><br /><br />பத்திரமா நா வரஞ்ச<br />சித்திரமா நீ இருந்த<br />கடல் முழுங்கி துப்பும் சூரியனா நீ தெரிஞ்ச<br />கடன்கார பாவி என்ன கவிதையெல்லாம் எழுத வச்ச<br />இப்ப கவிதையெல்லாம் நெறய இருக்கு<br />பாவிமக நீ இல்லயே<br /><br />சந்தையிலே அப்பனோட<br />நீ வந்த நேரமெல்லாம்<br />வேசம் போட்டு வளவிஎல்லாம்<br />தொட்டு தொட்டு போட்டு விட்ட<br />அந்த சுகம் தேடுதடி<br />மனசு கெடந்து நோகுதடி<br /><br />வண்டிக்கார முருகேசன்<br />கருவயிலே நம பாத்து<br />சவுக்கால என மாத்தி<br />பிரிச்சி உன்னை இழுக்கையிலே<br />மண்டையிலே அடிச்ச அடி<br />நினைவு தப்பி போச்சுதடி<br />உன் நெனைப்பு மட்டும் மாறலடி<br /><br />மழை பெஞ்சி நான் முழிக்க<br />கண்ணுமூடி ஓடினதெல்லாம்<br />உன் வீட்டு சந்தியிலே<br />திண்ணையிலே ஊர்கூடி<br />என ஒதுக்கிவச்ச சேதியெல்லாம்<br />தெரியாம போச்சுதாடி<br /><br />காத்துவாக்குல வந்த கல்யாண சங்கதிய<br />அழுது சிருச்சு கொழம்பி தவிச்சேன் எங்கதிய<br />சத்தியமா உனக்கு மட்டும் தான்னு<br />நீ செஞ்ச சத்தியமெல்லாம்<br />நம்பி தொலச்ச வெள்ளந்தி என்ன<br />கழுத்தறுத்து கழுத்துதாலி வாங்கப்போக<br />மனசுனக்கு வந்துசசாடி<br /><br />நீ சொல்லி நான் விட்ட சாராயம்<br />வெசம் கலந்து அத குடிச்சு<br />நா வெட்டுன குழியில போய் விழுந்து<br />காத்து வந்து மணல் மூடி<br />சவமாக கெடக்குதேன் நா<br />நீ கட்டுனவன் கைபிடிச்சு<br />சந்தோஷமா வாழ்ந்துக்கோடி ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-7375654584551383635?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-39427393333184903742009-05-10T08:12:00.000-07:002009-05-10T08:41:31.176-07:00<p>படம்: பொக்கிஷம் <span class=""><br /></span>இசை: சபேஷ்-முரளி<br />பாடியவர்கள் : விஜய் யேசுதாஸ் , சின்மயி<br />பாடலாசிரியர் : யுக பாரதி <br />பாடலுக்கான சுட்டி: <a href="http://www.youtube.com/watch?v=6tqHVoAW_40"><span>நிலா</span> <span>நீ</span> <span>வானம்</span> <span>காற்று</span></a><br /></p><p><br /></p><p>நிலா நீ வானம் காற்று மழை<br />என் கவிதை மூச்சு இசை<br />துளி தேனா மலரா திசை ஒளி பகல் </p> <p>நிலா நீ வானம் காற்று மழை<br />என் கவிதை மூச்சு இசை<br />துளி தேனா மலரா திசை ஒளி பகல் </p> <p>தேவதை அன்னம் பட்டாம்பூச்சி<br />கொஞ்சும் தமிழ் குழந்தை<br />சிணுங்கல் சிரிப்பு முத்தம் <br />மௌனம் கனவு ஏக்கம்<br />மேகம் மின்னல் ஓவியம்<br />செல்லம் ப்ரியம் இம்சை </p> <p>இதில் யாவுமே நீதான் எனினும்<br />உயிர் என்றே உனை சொல்வேனே<br />நான் உன்னிடம் உயிர் நீ என்னிடம்<br />நாம் என்பதே இனிமேல் மெய் சுகம் </p> <p>நிலா நீ வானம் காற்று மழை<br />என் கவிதை மூச்சு இசை<br />துளி தேனா மலரா திசை ஒளி பகல் </p> <p>அன்புள்ள மன்னா அன்புள்ள கணவா<br />அன்புள்ள கள்வனே அன்புள்ள கண்ணாளனே<br />அன்புள்ள ஒளியே அன்புள்ள தமிழே<br />அன்புள்ள செய்யுளே அன்புள்ள இலக்கணமே<br />அன்புள்ள திருக்குறளே அன்புள்ள நற்றினையே<br />அன்புள்ள படவா அன்புள்ள திருடா<br />அன்புள்ள ரசிகா அன்புள்ள கிறுக்கா </p> <p>அன்புள்ள திமிரே அன்புள்ள தவறே<br />அன்புள்ள உயிரே அன்புள்ள அன்பே<br />இதில் யாவுமே இங்கு நீதான் என்றால்<br />என்ன தான் சொல்ல சொல் நீயே<br />பேரன்பிலே ஒன்று நான் சேர்ந்திட<br />வீண் வார்த்தைகள் இனி ஏன் தேடிட </p> <p>நிலா நீ வானம் காற்று மழை<br />என் கவிதை மூச்சு இசை<br />துளி தேனா மலரா திசை ஒளி பகல்</p> <p>அன்புள்ள மன்னா அன்புள்ள கணவா<br />அன்புள்ள கள்வனே அன்புள்ள கண்ணாளனே<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-3942739333318490374?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-28204907655497242322009-05-07T08:28:00.000-07:002009-05-08T00:31:18.822-07:00<p>படம்: அங்காடி <span class="">தெரு<br /></span>இசை: விஜய் ஆண்டனி, G.V.பிரகாஷ் குமார்<br />பாடியவர்கள் : வினித் ஸ்ரீநிவாஸ், ரஞ்சித், ஜானகி ஐயர்<br />பாடலாசிரியர் : நா. முத்துகுமார்<br />பாடலுக்கான சுட்டி : <a href="http://www.youtube.com/watch?v=snZjsVaif0k">அவள் அப்படி ஒன்றும் அழகில்லை</a> </p><p>அவள் அப்படி ஒன்றும் அழகில்லை<br />அவளுக்கு யாரும் இணையில்லை<br />அவள் அப்படி ஒன்றும் கலரில்லை<br />ஆனால் அது ஒரு குறையில்லை </p><p><br />அவள் பெரிதாய் ஒன்றும் படிக்கவில்லை<br />அவளை படித்தேன் முடிக்கவில்லை<br />அவள் உடுத்தும் உடைகள் பிடிக்கவில்லை<br />இருந்தும் கவனிக்க மறுக்கவில்லை<br /><br />அவள் நாய்க்குட்டி எதுவும் வளர்க்கவில்லை<br />நான் காவல் இருந்தால் தடுக்கவில்லை<br />அவள் பொம்மைகள் அணைத்து உறங்கவில்லை<br />நான் பொம்மை போலே பிறக்கவில்லை </p><p><br />அவள் கூந்தல் ஒன்றும் நீளம் இல்லை<br />அந்த காற்றில் தொலைந்தேன் மீளவில்லை<br />அவள் கைவிரல் மோதிரம் தங்கவில்லை<br />கை பிடித்திடும் ஆசை தூங்கவில்லை<br />அவள் சொந்தம் இன்றி எதுவுமில்லை<br />எனக்கு எதுவுமில்லை<br /></p><p>அவள் பட்டுப்புடவை என்றும் அணிந்ததில்லை<br />அவள் சுடிதார் போல எதுவும் சிறந்ததில்லை<br />அவள் திட்டும் போது வலிக்கவில்லை<br />அந்த அக்கறை போலே வேறில்லை </p><p><br />அவள் வாசல் ரோஜா வாசமில்லை<br />அவள் இல்லாமல் சுவாசமில்லை<br />அவள் சொந்தம் பந்தம் எதுவுமில்லை<br />அவள் சொந்தம் இன்றி எதுவுமில்லை<br />எனக்கு எதுவுமில்லை </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-2820490765549724232?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-15008585386303591432009-05-02T07:21:00.000-07:002009-05-04T21:13:19.276-07:00<span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'Times New Roman';"><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">சென்னை பேருந்து நிலையத்திலிருந்து அந்த திருச்சி சொகுசு பேருந்து கிளம்பும் போது என்னையும் சேர்த்து பத்து பேர் இருந்தனர். ஆனால் தாம்பரம் எட்டும் போது பேருந்து நிரம்பியிருந்தது. ஜன்னலோர இருக்கையை எடுத்து கொண்ட நண்பணோடு பேசிக்கொண்டும் பேருந்தில் விடியோவை அவ்வபோது பார்த்து கொண்டும் இருந்ததால் சகபயணிகளை அவர்கள் ஏறும்போது கவனிக்க தவறினேன்.  </span></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">பேருந்தை இப்போது கண்களால் அளந்ததில் கவனத்தை ஈர்க்கும் அளவுக்கு யாரும் இல்லையென நினைத்த போது தான் ஒரு வினோத சிரிப்பு எனது இடப்புற இருக்கையில் இருந்து எழுந்தது. அருகிலிருந்த அனைவருக்கும் இப்போது அந்த சிரிப்பின் சொந்தக்காரன் காட்சிபொருளாக மாறிவிட்டிருந்தான். ஆனால் இது சில நிமிடங்களுக்கு தான். பின்னர் தத்தம் கடமைகளுக்குள் சிரமப்பட்டு ஈடுபடுட்டு கொண்டனர். எனக்கும் எங்கே அவனை பார்த்தால் நம்மை ஏதாவது செய்து விடுவானோ என்ற சராசரி பயம் இருந்தது. விடியோவில் படம் பார்ப்பதை போல் ஓரகண்ணால் அவனை பார்த்தேன். வாயில் புன்னகை தவிர எதையும் அறியாமல் இருந்தான். மனது சற்று கனத்திருந்தது.  </span></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">திடீரென்று அவன் எழுந்து அம்மா கிட்ட போணும் அம்மா கிட்ட போணும் என சிணுங்க ஆரம்பித்தான். பின்னிருக்கையிலிருந்து அவனது தந்தை சிரமப்பட்டு இதோ கொஞ்ச நேரத்துல போயிடலாம் என சமாதானப்படுத்த அவன் திரும்பி அமர்ந்த போது சாந்தமில்லாத அவன் முகம் அத்தனை பேர் பார்த்ததிலும் சங்கடப்படாமல் இருந்தது .  </span></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">இந்த சலசலப்பில் அருகில் இருப்பவர்கள் உறங்காமல் இருப்பதே உசிதம் என முடிவெடுத்து படத்தில் கண்களையும் இவனில் காதுகளையும் பதித்து கொண்டார்கள். அப்போது தான் கவனித்தேன். அவன் நல்ல உயரம் வயது எப்படியும் 25 இருக்கும் ஆனால் அந்த வயதிற்கேற்ற முறுக்கு உடலில் இல்லை. தங்கை, அண்ணன் மற்றும் தந்தையுடன் பயணம் செய்கிறான். எப்போதும் ஏதோ சிந்தனையிலே இருந்தான். தாயை தேடுகிறானா இல்லை தன்னையே தேடுகிறானா தெரியவில்லை. இப்போது செங்கல்பட்டு தாண்டி பேருந்து விரைந்து கொண்டிருந்தது. கண்டக்டர் டிக்கெட் கொடுக்க தொடங்கினார். எனக்குள் இவனிடம் அவர் வரும்போது என்ன நடக்கும் என்ற ஒரு உள்ளகுறுகுறுப்பு.   </span></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">"தம்பி டிக்கெட் " கண்டக்டர் முடிப்பதற்குள் ஹிஹிஹி என அவன் சிரித்தான். எதிர்பார்த்தபடி அவர் முகம் மாறியிருந்தது. அதற்குள் அவனது தந்தை திருச்சிக்கு நாலு டிக்கெட் வாங்கினார். கண்டக்டர் வாய் வரை வந்த கேள்வியை கேட்கமாலே அடுத்த இருக்கைக்கு தாவினார். அவனை பற்றி கண்டக்டர் ஏதாவது சொல்வார் என எண்ணியிருந்த கூட்டம் ஏமாற்றத்தில் மீண்டும் விட்டவற்றை தொடர திரும்பியது .  </span></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">மதிய சாப்பாட்டுக்கு வழக்கம் போல ஓட்டுனர் நடத்துனரின் நண்பன் பயணிகளின் எதிரியான அந்த விழுப்புரம் அருகிலுள்ள ஹைவே உணவகத்தில் பேருந்து நின்றது. நான் இரண்டு பிஸ்கட் பாக்கெட்டும் தண்ணியும் வாங்கிக்கொண்டு அவனை பார்க்காத மாதிரி பார்த்துக்கொண்டே வந்தமர்ந்தேன். அவனது குடும்பம் இப்போது கட்டி வந்திருந்த சாப்பாட்டை பங்கு போட்டு சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தது .அண்ணன் தங்கை தந்தை என மாறி மாறி அவனுக்கு ஊட்டி கொண்டிருந்தனர். எனக்கு வயிறும் மனதும் நிறைந்தது . அவன் அண்ணனை அப்போது தான் கவனித்தேன் இவனை போலவே இருந்தான். பின்னர் அவனை கை கழுவ இறக்கி விட்டு கூட்டி வரும்போது தான் தெரிந்தது இருவரும் இரட்டையர்கள். விதியின் விளையாட்டு. அவனை போலவே அச்சு அசலா இருக்கும் ஒரு சராசரி மனிதன் இவனோ இப்படி புத்தி சுவாதீனம் இல்லாமல்.ச்சே.என்ன படைப்புடா.   </span></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">இடையில் அவன் சிறுநீர் கழிக்க வேண்டுமென கூற அவன் தந்தை பேருந்தை நிறுத்த சொன்னார். அவர்கள் இறங்கி மீண்டும் ஏறுவதற்குள் பேருந்தில் சலசலப்பு . திருந்தாத ஜென்மங்கள். வாயிருந்தும் வாய்விட்டு வருகிறதென்று கூறாமல் அடக்கி கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் இவர்களிடம் எல்லாவற்றையும் வெளிப்படையாய் கூறிய அவன் மிக உயரத்தில் இருந்தான்.</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span style=" ;font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">முன்னிருக்கையில் தலைசாய்த்து உறங்க முயற்சித்த போது அங்கு மெல்லிய குரலில் இருவர் பேசிகொண்டிருந்தனர்.  </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span style=" ;font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">"இந்த மாதிரி மூளை வளர்ச்சி இல்லாதவங்கள இப்படி பஸ்ல கூட்டிட்டு சுத்தலாமா? எல்லாருக்கும் எடஞ்சல் பாருங்க. பேசாம வீட்லயே கட்டி வச்சுருக்க வேண்டியது தான" . உறக்கம் முற்றிலுமாக தெளிந்து கோபம் தலைக்கேறிகொண்டிருந்தது. இது வரை பேருந்தில் அவன் யாரையும் தொந்தரவு செய்யவில்லை அவன் சிரிப்பதை, பேச முற்படுவதை தொந்தரவாக கருதவில்லை. அப்படியிருக்க இவர்கள் பேச்சு இவர்களை விட அவன் பரவாயில்லை என தோன்ற வைத்தது .</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-family:Arial;">அடுத்து அவன் என்ன செய்வான் என்ற சிந்தனை மனது முழுவதும் நிறைந்திருக்க அவன் எழுந்து அவன் முன்னிருந்த காலி இருக்கையில் அமர முற்பட்டான். பக்கத்துக்கு இருக்கையில் இருந்தவன் "ஏய் இங்கெல்லாம் உட்கார கூடாது போய் உன் அப்பாகிட்ட உட்காரு" என்றான். இவன் முகம் குழம்பியது. அதில் வருத்தத்தை தேடி தோற்றேன். அவர்களது வாழக்கையில் சந்தோசம் துக்கம் இரண்டையும் அதிக வேறுபாடின்றி பார்க்கும் பக்குவம் இருப்பதாக தோன்றியது. பிச்சைகாரர்களையும் பணக்காரர்களையும் வேறுபடுத்தி பார்க்க தெரியாத அந்த அறியாமை எல்லோருக்கும் இருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். இப்போது மீண்டும் அம்மாவிடம் போகணும் என்றான். எந்த மனநிலையில் இருந்தாலும் தாய்பாசம் ஒன்று தான். அன்று எனக்கு பல ஞானோதயங்கள் கற்றுகொடுத்து போதி மரமாக அவன் தெரிந்தான் . </span><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span style=" ;font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">பேருந்து இப்போது திருச்சியை நெருங்கி கொண்டிருந்தது. அப்போது அவனின் தந்தை "தம்பி சேலம் போறதுக்கு எங்க எறங்கனும். இங்க வழியில இறங்கின மாறி போலாம்னு சொன்னாங்க" என்றார் . <br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span style=" ;font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">எனக்கு தெரியாததால் கண்டக்டரை கேட்க சொன்னேன். கண்டக்டரை கேட்ட போது வழக்கம் போல் அருகில் இருந்த அனைவரும் வழி சொல்ல ஆரம்பித்தனர். இவர் சற்றே குழிம்பினார்.  </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span style=" ;font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">கண்டக்டர் "நீங்க எங்க தான் போகணும் சொல்லுங்க" .  </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span style=" ;font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">"குணசீலம்"  </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span style=" ;font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">இப்போது வழிசொன்ன அனைவரும் அமைதியை மட்டுமே <span class="Apple-style-span" style=" ;font-size:14px;">உதிர்த்தார்கள்</span> . சந்தேகத்திற்கிடமில்லாமல் அனைவர் மனதும் இப்போது கலங்கியிருக்கும் .   </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span style=" ;font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">கண்டக்டர் அடுத்த 5 நிமிடத்தில் ஒரு இடத்தில அவர்களிடம் வழி சொல்லி இறக்கிவிட்டார்.  </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span style=" ;font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">"ஏன் சார் அவன் அம்மாவையும் கூட்டிட்டு வந்திருந்தா உதவியா இருக்கும் இல்ல "  </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span style=" ;font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">"இருந்திருந்தா கூட்டிட்டு வந்திருப்பேன் சார் ". மகனின் கையை பிடிப்பதில் கவனத்துடன் இருந்த அவர் கண்டக்டர் உட்பட அனைவரையும் ஊமையாக்கி விட்டு சென்றார்.<br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span style=" ;font-family:Arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">அவனிருந்த வெற்றிருக்கையை ஏக்கத்துடன் ஏறிட்டேன். கண்ணில் நீர் என்னையறியாமல் எட்டிப்பார்த்தது. </span></span></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span style=" ;font-family:Arial;"></span><br /></span></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div><span style=" line-height: 21px; white-space: pre-wrap; font-size:14px;"><br /></span></div></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-1500858538630359143?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-79526264655032318352009-04-29T04:03:00.000-07:002009-04-29T04:12:09.237-07:00<p>வானத்தை<br />மேகத்தை<br />பூக்களை<br />மொட்டுகளை<br />கடலை<br />அலையை<br />இரவை<br />நிலவை<br />நட்சத்திரத்தை<br />ஆதவனை<br />தாமரையை<br />மலையை<br />மழையை<br />கடவுளை<br />வானவில்லை<br />அதிகாலையை<br />அந்திமாலையை<br />பனித்துளியை<br />பட்டாம்பூச்சியை<br />தேனை<br />மானை<br />மீனை<br />மெல்லினத்தை<br />வல்லினத்தை<br />அமுதை<br />அமிர்தை<br /><br />விட்டுவிடுங்கள் உங்கள் கவிதைகளிலிருந்து<br />அவை தோற்று துவண்டிருக்கின்றன<br />என்னவளிடம்<br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-7952626465503231835?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-14216691153264024802009-04-21T04:28:00.000-07:002009-04-29T03:19:59.092-07:00<p>நீ இல்லாத காட்சிகளை என் கண்கள்<br />இமைகளோடு போராடி<br />விருப்பமின்றி பார்க்கிறது<br /><br />கூடு விட்டு கூடு பாயத்துடிக்கும் என் இதயம்<br />காதல் மந்திரங்களை நீ மறந்ததால்<br />என் கூட்டுக்குள் விருப்பமின்றி துடிக்கிறது<br /><br />உன் வாசம் தேடும் என் சுவாசம்<br />தோல்வியான தேடல்களுக்கு பின்<br />நீ இல்லாத காற்றை விருப்பமின்றி அனுமதிக்கிறது<br /><br />உன் குரலின் ஓசையை தேடும் என் செவி<br />மௌனத்தின் சப்தத்திலும் உன்னை தேடி<br />நீ இல்லாத ஒலிகளை விருப்பமின்றி உள்வாங்குகிறது<br /><br />காதலின் மறுப்பையே தாங்கிய என் மனம்<br />உன்னை காணாத சோகத்தை தாங்க முடியாமல்<br />இன்று விடுமுறை கேட்கிறது<br /><br />நீ இல்லாத நாளை கவிதை எழுதியாவது<br />மறப்போம் என்று எழுத எத்தனித்து<br />அறியக்கண்டேன் நீ இல்லாததால்<br />இன்று கற்பனை விடுமுறை<br /><br /><br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-1421669115326402480?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-90419494541543042372009-04-16T03:29:00.000-07:002009-04-16T03:41:40.991-07:00<p>எப்படியாவது அரசியல் கத்துக்கனும்ன்றது தான் என்னோட லட்சியம். அதுக்கு தான் என் அக்கா புருஷன் மூலமா எப்படியோ இந்த கட்சில சேந்துட்டேன். தெனமும் பத்து பேரோட சுமோல சுத்தறது தான் வேல. எதுக்கு சுத்றோம் எங்க போறோம்னுல்லாம் யாரும் கேக்கிறது இல்ல. கத்துகுட்டியான நான் மூச்சே விடறதில்லை. செல நேரம் போயிட்டு இருக்கும் போது அவசரமா ஒன்னுக்கு முட்டும் அப்ப கூட வெளில சொன்னதில்ல. சுத்தி இருக்றவனுங்கள பாத்தா எனக்கே பயமா இருக்கும், ஒவ்வொருத்தனும் ஒடம்ப கண்ணா பின்னானு ஏத்தி வச்சுக்கிட்டு அருவாகம்போட தான் சுத்துவானுங்க. என் கிட்டயும் ஒரு அருவா குடுத்தானுங்க ஆனா எதாவது பிரச்சனைனா எல்லாரையும் முன்னாடி வுட்டுட்டு நான் சுமோகுள்ளேயே பதுங்கிடுவேன். அந்த கூட்டத்திலையும் ஒரு நல்லவர் இருந்தாரு, அவரு பேரு பக்கிரி. ஆளு நெறைய பேர வேட்டிருக்காருனு பேசிகிட்டிருந்தோ சொல்லோ கேட்டேன். ஏதோ நம்ம மேல ஒரு சின்ன கரிசனம் அவருக்கு நானும் அத யூஸ் பண்ணி கொஞ்சம் க்ளோஸ் ஆயிட்டேன்.<br /><br />அவர் தான் எனக்கு அரசியல் குரு. என்னனே தெரியாத அரசியல எனக்கு கத்து கொடுத்தது அவரு தான். அதுனால அவர நான் குருன்னு தான் கூப்டுவேன். அதிலயும் தொண்டனாவும் குண்டனாவும் இருக்கிறது எப்படின்னு அவர் சொல்லும்போது எனக்கு ஏன்டா இங்க வந்தோம்னு இருந்துச்சு. உயிர் மேல ஆச இருந்தாலும் அத காட்டிக்ககூடாதுன்னு சொன்னாரு. எல்லாம் புரிஞ்ச மாதிரி மண்டைய மண்டைய ஆட்னேன். எங்க நெருக்கத்த பாத்து குரூப்குள்ள கசமுசனு பேசிகிட்டாங்க. ஆனா நான் அத பத்திலாம் கவலைப்படாத மாதிரி நடிச்சேன். பின்னே குரு சொல்லிருக்காருல்லா பயம் இருந்தாலும் காட்டிக்க கூடாதுன்னு. எனக்கு எங்க குரூப்ல இருக்கறவங்களே என்ன போட்டு தள்ளிடுவாங்கலோனு எப்பவுமே கொஞ்சம் பயம் இருந்துச்சு. காரணம் என் குருவுக்கு கட்சில ஏதோ பதவி தர போறதா கேள்வி. எங்க நேத்து வந்த பய நான் இந்த நெருக்கத்த யூஸ் பண்ணி கட்சில சீக்கிரம் முன்னுக்கு வந்துடுவனோனு பயபுள்ளங்களுக்கு ஒரு பயம்.<br /><br />கொஞ்ச நாள் வெறும் பிர்யாணி சரக்கு தூக்கம் அப்படினே போச்சு. பெரிய சோலி எதுவும் தலிவருகிட்டேந்து வரல. எனக்கு குரு அவரோட கதைய சொல்ல சொல்ல யாரையாவது குத்தனும் போல இருந்துச்சு. இத குரு கிட்ட சொன்ன சொல்லோ சிரிச்சாரு. வேணும்னா என்ன குத்துனாரு. அவர் சொன்னவொடனே என் கண்ணுலே தண்ணி நின்னுடுச்சு. சும்மா தாண்ட சொன்னேன்னு சிரிச்சாரு. ஆனா அதுக்கப்புறம் குரு என்ன அவர் தம்பி மாதிரி நடத்தினாரு.<br /><br />அன்னைக்கொருநாள் எல்லாரும் செம காண்டா சுமோல கிளம்பினாங்க . என்னனு போமோது தான் சொன்னனுங்க. தலிவர கூட்டதிலேர்ந்து எதிர்கட்சிகாரன் யாரோ திட்டிடானாம் அதுனால அவன தூக்க போரோம்னானுங்க. மனசுக்குள்ளே சந்தோசம் கலந்த பயம் இருந்துச்சு. அதுக்கென்ன தூக்கிடுவோம்னு சொல்லிட்டு சிரிச்சேன். ஏதோ கிறுக்குபயல பாக்றமாதிரியே பாத்தனுங்க. </p><p>ஒரு எடத்துல வண்டி திடீர்னு நின்னுச்சு. பாத்தா அவனுங்களும் தயாரா தான் இருந்திருக்கானுங்க. எல்லாரும் ஆளுகொரு அருவாவோட இறங்கினோம்.நான் குருவுக்கு பின்னாடியே போனேன். குரு பாக்றவன் கையிலே கழுதுலேல்லாம் வெட்டினாரு. நான் விழுந்தவனுங்கலல்லாம் வெட்டிட்டே போயிட்டுருந்தேன். திடீர்னு ஒருத்தன் சைட்ல இருந்து குருவ வெட்ட வந்தான். எனக்கு என்ன தோனுச்சுனே தெரில அருவாளோட அவன் மேல பாஞ்சு கழுத்துல வெட்னேன். இப்ப அந்த எதிர்கூட்டத்த காணோம். அப்புறம் தான் தெரிஞ்சுது நான் வெட்னவன் தான் அந்த கூட்டத்துக்கே தலிவனாம். குரு என்ன அப்படியே கட்டி பிடிச்சு நான் சீக்கிரம் முன்னுக்கு வந்துடுவேன்னு சொன்னாரு. எல்லார் முன்னாலையும் அத கேட்க ரொம்ப பெருமையா இருந்துச்சு. </p><p>குரு தலிவர் கிட்ட கூட கூட்டிட்டு போய் இவன் தான் வெட்னான். ரொம்ப தைரியசாலி நமக்காக எத வேணாலும் செய்வான்னு என்ன கேட்காமலே என் உசிர உயில் எழுதி குடுத்தாரு. ஆனா இவளவு சீக்கிரம் இந்த அளவுக்கு பேரு கெடைக்கும்னு சத்தியமா நெனைக்கல. இந்த சம்பவத்துக்கப்புறம் எங்க குரூப்ல எனக்கு தனி மரியாதை. இப்ப யாரும் என்ன முன்ன விட்டு பின்னாடி பேசுறதில்ல. வணக்கம்லாம் கேக்காமலே கெடச்சுது. இந்த நேரத்துல தான் எனக்கு கட்சி யூனிபார்ம் கெடச்சுது. யூனிபார்ம்னா வெள்ள வேட்டி சட்டை தாங்க. அதுவரைக்கும் லுங்கியோட சுத்திட்டிருந்த எனக்கு இந்த வேஷ்டி கொஞ்சம் மண்டகனத்த குடுத்துச்சு .<br /><br />அடுத்த வாரம் நடக்குற கட்சி மீடிங்க்ள குருவுக்கு ஏதோ பெரிய பதவி தர போறதா பேசிகிட்டாங்க. எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்துச்சு. அன்னைக்கு தண்ணி அடிக்கும்போது குரு ரொம்ப பீல் பண்ணி சொன்னாரு. இந்த மாதிரி ஒரு பதவிக்கு தான் இத்தன வருஷமா காத்துகெடந்ததாவும் அதுக்காக எத்தனை பேர் கை கால் தலைய வெட்டினார்னும் சொல்லசொல்லோ நெஞ்சு அடச்சுது. குரு அழுது நான் மொத மொறயா பாக்குறேன். குருவ சமாதான படுத்தும்போது நான் தான் இனிமே இந்த குரூப்கு தலிவனு சொன்னாரு. சத்தியமா சரக்குனால இல்லீங்க நெஜமாலுமே வானத்துல பறக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.<br /><br />மீடிங்க்கு இன்னும் ஒருவாரம் இருந்துச்சு. நானும் குருவும் கடைக்கு போய் நல்ல வேட்டி சட்டைலாம் எடுத்துகிட்டோம். பின்ன இந்த கட்சி மீடிங்க்கு எல்லா பெரிய தலைங்களும் வரும். அவுனுங்களுக்கு நாம மனசுல நிக்கற மாதிரி தெரிஞ்சா தான் பின்னாடி எதாவது செய்வானுங்க . கட்சில எவளவு பெரிய ரவுடியா இருந்தாலும் அந்த மீடிங்க்கு வரவனுங்க கிட்ட ரொம்ப பவ்யமா நடந்துக்கணும். எல்லார் கிட்டயும் நம்மள மாதிரி ஒரு குரூப் இருக்கும் அதுனால எதாவது எகிறன உன்ன தூக்கிட்டு போய்ட்டே இருப்பானுங்க. அவர் பெரியாள வந்தா எனக்கு பாத்து எதாவது செய்றேன்னு சொன்னார். குரு அன்னைக்கு நெறைய கத்துகொடுத்தார். குருவ விட எனக்கு அவர் பொறுப்பேக்றத பாக்கணும்னு ரொம்ப ஆசையா இருந்துச்சு. </p><p>அடுத்த ஒரு வாரம் தண்ணி அடிச்சே கழிஞ்சுச்சு. குருவும் நானும் இன்னும் நெருக்கமானோம். அன்னைக்கும் தண்ணி அடிச்சிட்டு பீச் பக்கம் போலாம்னு கெளம்பினோம். இன்னும் ரெண்டு நாள்ல கட்சி மீட்டிங். குரு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தார். </p><p>நான் தான் வண்டிய ஓட்டினேன். நேரா நான் மொத மொத குருவ காப்பாத்துன அந்த எடத்துக்கே போனேன். பின்ன என் அரசியல் வாழ்க்க தொடங்குன எடமாச்சே. எங்கடா வந்த்ருகோம்னு குரு கேட்டார். அவர கைத்தாங்கலா எறக்கி கீழ கூட்டியாந்து அருவாளால ஒரே போடா போட்டேன். மன்னிச்சுருங்க குரு உங்களுக்கடுத்து அந்த பதவி எனக்கு தாணு நிச்சயமா தெரியும். ஆனா அதுக்காக இன்னும் வருசக்கணக்கா கஷ்டப்ற அளவுக்கு எனக்கு பொறுமை இல்ல. என் தோள்பட்டை பக்கத்துல அருவாவால கீரிவுட்டேன். சட்டை மொத்தமும் ரத்தம்.<br /><br />உள்ளயும் வெள்ளயும் பயம் இல்லாம தலிவர் கிட்ட சொல்லவேண்டியத ஒரு தடவை சொல்லிபாத்துகிட்டேன். </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255150717278453785-9041949454154304237?l=ullathilirundhu.blogspot.com' alt='' /></div>மனுநீதிhttp://www.blogger.com/profile/04949415857276271983noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-255150717278453785.post-4247642393397592312009-04-04T01:05:00.000-07:002009-04-04T03:11:57.797-07:00<span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap;font-family:Arial;font-size:48px;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: separate; line-height: normal; white-space: normal; font-family:'Times New Roman';font-size:16px;"><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap;font-size:48px;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: separate; line-height: normal; white-space: normal; font-family:'Times New Roman';font-size:16px;"><div style="text-align: justify;margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">வழக்கம் போல் ராகவன் கணேஷை வசைபாடி கொண்டிருந்தார். திருட்டுத்தனமாக அவர் பையில் இருந்து பணம் எடுத்துவிட்டு இப்போது இல்லையென்று சாதிக்கும் கணேஷ் அதை கவனித்ததாக காட்டிகொள்ளாமல் அம்மா காமாட்சி கையால் டிபன் சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தான்.  </span></span></div><div style="text-align: justify;margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "> "சம்பாதிக்க நான் இருக்கிறதுனால தான இவளோ ஆட்டம் போடற. என்னைக்காவது நான் செத்து போனா தான் உனக்கெல்லாம் பொறுப்பு வரும்" ராகவன் கோபமாக அலுவலகம் செல்வதற்காக வெளியேறினார்.  </span><br /></div><div style="text-align: justify;margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">"அம்மா அந்த சட்னிய கொஞ்சம் போடு" கணேஷ் கேட்கும் போது காமாட்சி இன்னும் ராகவன் கூறிய வார்த்தைகளில் இருந்து மீளவில்லை.  </span></span></div><div style="text-align: justify;margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">"உன்னை தான கேட்கிறேன்" கணேஷ் சற்று கோபமாக கேட்ட போது நினைவு கலைந்து இப்படி பொறுப்பில்லாமல் இருக்கும் அவனை நினைத்து கவலைப்பட்டு கொண்டே சட்னியை வைத்தாள்.  </span></span></div><div style="text-align: justify;margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">ராகவன் இன்னும் ஆறு மாதத்தில் ரிடையர் ஆக போகும் கவர்ன்மென்ட் சர்வன்ட். குறளகத்தில் தான் வேலை. தன் வாழ்நாள் முழுக்க </span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: separate; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">சம்பாதித்ததை</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> சேமித்து ஊருக்கு வெளியில் இந்த வீட்டை கட்டுவதற்குள் அவருக்கு பாதி உயிர் போய்விட்டது. சேமிப்பெல்லாம் வீட்டில் கரைத்திருந்த அவர் ரிடைர்மன்ட் பணத்தை வைத்து வீட்டை நடத்தி கொள்ளலாம் பின்னர் கணேஷ் வேலைக்கு சென்று சம்பாதித்தால் நிம்மதியான வாழ்க்கை என் திட்டம் போட்டிருந்தார். அவனோ கல்லூரி கடைசி வருடம் படிக்கிறான் என்று தான் பெயர் அத்தனை அரியர்கள் வைத்து அதை முடிக்கும் எண்ணமே இல்லாத மாதிரி சுற்றிக்கொண்டு திரிகிறான். தன் பேச்சையும் கேட்காமல் எந்த கவலையுமில்லாமல் அலையும் அவனை பார்க்கும் போது நம் வளர்ப்பு சரியில்லையோ என் குற்ற உணர்வில் தினமும் காமாட்சியிடம் புலம்புவார்.  </span></span></div><div style="text-align: justify;margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">கணேஷ். கல்லூரி படிப்பதே வாழ்கையை என்ஜாய் பண்ணுவதற்கு தான் என்ற கொள்கையோடு வாழ்பவன். நம்மூர் அரசியல்வியாதிகள் மாதிரி என்றால் அந்த கொள்கையில் இருந்து </span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: separate; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">எப்போதோ</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> விலகி இருப்பான். ஆனால் அதை விடாப்பிடியாக பிடித்திருக்கும் இவன் யார் சொல்லியும் திருந்துவதாக தெரிவதில்லை. அரசியலுக்கு சரிப்பட்டு வரமாட்டான். எப்படியோ தட்டு தடுமாறி ஓரிரு சப்ஜெக்டில் பாஸ் செய்து மொத்தம் இருபது அரியர்களுடன் கடைசி செமஸ்டரை எதிர்நோக்கி இருந்தான். தவறு. கடைசி செமஸ்டர் அவனை எதிர்நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. நண்பர் வட்டாரம் எல்லா கெட்ட பழக்கங்களையும் அக்கறையுடன் கற்றுகொடுத்திருந்தது. ஆனால் வழக்கம் போல் அந்த வட்டாரம் பரிட்சைகளில் பேப்பர் சேஸ் செய்தாவது பாஸ் செய்து விடுவார்கள். அந்த சாமர்த்தியத்தை மட்டும் கணேஷுக்கு கற்றுகொடுக்க மறந்துவிட்டார்கள் போலும். காரணம் கணேஷ் அவர்களிடம் விலக ஆரம்பித்தது தான். அதற்கு காரணம் காதல். இவனுக்கு அது ஒன்று தான் குறைச்சல் என் நீங்கள் கேட்பது புரிகிறது . அதெப்படி தான் இந்த மாதிரி கேரக்டர் உள்ளவர்களுக்கெல்லாம் காதலி கிடைக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.  </span></span></div><div style="text-align: justify;margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">கல்லூரி அட்டண்டன்சை விட சினிமா தியேட்டர் அட்டண்டன்சுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தான். கூட்டம் இல்லாத படங்களுக்கு தான் இவன் ஆதரவு. மொழித்தடையும் அடிக்கடி உடைத்தெறிந்தான். காரண விளக்கம் தேவையில்லையென நினைக்கிறேன்.  </span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></div><div style="margin-top: 8px; margin-right: 8px; margin-bottom: 8px; margin-left: 8px; font: normal normal normal small/normal arial; "><div style="text-align: justify;"><span style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">நாளொரு படமும் பொழுதொரு பார்க்கும் சுற்றி திரிந்து அவன் மாதந்திர செலவுகள் கன்னாபின்னாவென்று ஏறி விட்டது. இதில் செல்போன் செலவுகளும் அடங்கும். அதற்காக தான் அப்பா மாதாமாதம் தரும் பணம் பத்தாமல் அவர் பாக்கெட்டிலேயே நேரடியாக கைவைக்க ஆரம்பித்தான்.  </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">அன்றும் அப்படிதான் ஈகா தியேட்டரில் பெயர் கூட தெரியாத ஏதோ ஒரு ஹிந்தி படத்திற்கு அவளை கூட்டிப்போயிருந்தான். படம் ஆரம்பித்ததை கவனிக்க விருப்பமில்லாமல் இருளில் சில்மிஷங்களில் ஆர்வாமாயிருந்தான். அவள் அதை எதிர்பார்த்தது போல் மறுப்பது போல் அதை அனுமதித்தாள். கணேஷின் செல்போன் </span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: separate; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">அதற்கு</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> இடையூறாக முகம் தெரியாத நம்பருக்காக சிணுங்கியது. இரு முறை அதை அணைத்து அவளை அணைத்தான். மூன்றாம் முறை . ..ங்கோத்... எவன்டா என அத்தனை காமத்தையும் கோபாமாய் மாற்றி அந்த அழைப்பை எடுத்தான். </span></span></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> அந்த முனையில் .. "தம்பி.. இங்க குறளகம் பக்கத்துல ஹோட்டல்ல சாப்பிட வந்த ஒருத்தர் ஹார்ட் அட்டாக்ல இறந்துட்டார். அவர் பாக்கெட்ல இருந்த பேப்பர்ல உங்க நம்பர் இருந்துச்சு. அதனால போன் பண்ணேன். நீங்க வரீங்களா "<br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="border-collapse: collapse; line-height: 21px; white-space: pre-wrap; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> "இ... தோ... உ..ட..னே... வ.. ரே..ன் .. " . கணேஷ் உடைந்தான். இதயத்துடிப்பு ராக்கெட் வேகத்தில் ஏறிகொண்டிருந்தது. அந்த ஏசி குளிரிலும் தொப்பலாக வியர்க்க தொடங்கினான். காதலி அன்னியமானாள். பல ஆண்டு�